Έχουμε ευθύνες

Από fonhbowntos.gr Ιανουάριος 10, 2012 Αρθρα

Ήταν Αύγουστος του 2008 όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση των τραπεζών πέρασε και από το δικό μας το κατώφλι. Ύπουλα κι εντελώς ξαφνικά μας έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο για να μας αλλάξει την πραγματικότητα που ήμασταν, τις συνήθειες που είχαμε και τον τρόπο που ζούσαμε. Υποθέτω πως αν αυτή έφερνε καλύτερα πράγματα η έδειχνε πως κινείται σε σωστή κατεύθυνση, -οι μεταρρυθμίσεις που λένε,-τώρα δεν θα το συζητάγαμε αλλά με όσα μέρα με την ημέρα διαπιστώνουμε η αρχική έκπληξη έγινε αγωνία, που τείνει να εγκατασταθεί μόνιμα στα πρόσωπά μας και στις ψυχές μας, αφού το που θα μας οδηγήσει και σε τι άλλο θα μας πάει κανείς δεν το γνωρίζει και όπως βλέπω, κανένας δεν θέλει να το σκέπτεται..τέλος πάντων και μη χειρότερα να λέμε..!

Σκέφτομαι το παρελθόν για να διορθώσω το μέλλον

Εν τω μεταξύ κι ενώ ζούμε καθημερινά με τον φόβο να μην μας ξημερώσουν τα χειρότερα, η πατρίδα μας, λοιδορείται από το σύνολο της διεθνούς «κοινότητας»  νύχτα και ημέρα, καταλογίζοντάς της απίθανες και βαριές ευθύνες, -μ’ ένα ανεξήγητο μένος πρέπει να ομολογήσω,- χωρίς να γνωρίζουμε αν αυτές πραγματικά υπάρχουν η όχι. Βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στην μέση του κυκλώνα αγκαλιά με τόσο κακό, που μέχρι και οι κατήγοροί μας άρχισαν να μας λυπούνται, αφού με όλα αυτά στην καθημερινότητά μας «βλέπουν» με τα συμπονετικά τους μάτια, ότι ΔΕΝ την βγάζουμε!

Κι ενώ οι εντυπώσεις με τους απ’ έξω είναι περίπου έτσι, εδώ μέσα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τους χειρότερους φόβους μας..κάτι αλλάζει θα έλεγα, όχι όμως για καλό…διότι και οι ποιο απλές αναμεταξύ μας καθημερινές συναντήσεις και δραστηριότητες, φανερά πλέον, διακατέχονται από επιθετικότητα, υπονομεύσεις κι άλλα τέτοια περίεργα. Με ύφος περίπου συνωμοτικό κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν τ΄ «άπλυτά» τους και κάποιοι άλλοι, οι «καθαροί»να τους πω έτσι, κοιτάζουν να τους τα βγάλουν στον αέρα, πράγμα που πιστεύω, πως αυτό το κακό θα μας πάει ως κοινωνία στα χειρότερα! Ο καθένας στον μικρόκοσμο τον φοβοιδικό του, ήδη παριστάνει τον εισαγγελέα και γενικά, συμπεριφερόμαστε ο ένας προς τον άλλον με κριτήρια κοινωνικού αυτοματισμού. Το παρελθόν υπό τις παρούσες συνθήκες είναι εδώ όχι μόνο για να το θυμόμαστε αλλά και για να μας υπενθυμίζει συνεχώς ποιοι είμαστε. Καλό είναι που ψάχνουμε ως χώρα ν’ απαλλαχτούμε απ’ αυτά τα «ξαφνικά» βάρη του χρέους, των δανεισμών και των ελλειμμάτων που μας προέκυψαν, καλύτερα θα ήταν όμως, εάν το βλέπαμε σαν μια καλή ευκαιρία απαλλαγής από ελαττώματα του παρελθόντος,  κάνοντας προσπάθεια ν’ αλλάξουμε πρώτα ως άτομα κι ύστερα να το δούμε σαν κοινωνία!

 Αλλαγή σημαίνει πάνω απ’ όλα αυτογνωσία

Ως προς τον χρόνο, δεν γνωρίζω πόσο χρειάζεται ο καθένας για ν’ αλλάξει… καλό είναι να βιαστούμε εάν πάρουμε μια τέτοια απόφαση και συζητώντας για αλλαγή, ας σκεφτούμε προς τα που θ’ οδηγηθούμε αυτή την φορά!

αλλαγη 1Τώρα που το πάρτι τελείωσε… έτσι λένε για τον προηγούμενο καιρό,  επιβάλλεται να ρίξουμε μια ψύχραιμη ματιά στον λογαριασμό που μας καλούν να πληρώσουμε και προχωρώντας στον απολογισμό, να κάνουμε δύο πράγματα.

Πρώτα απ’ όλα ν’ ανακτήσουμε τον έλεγχο! Ν’ απομακρύνουμε την χαμηλή αυτοεκτίμησή μας, κατευθύνοντας τα πικρά συναισθήματα που μας άφησε ως κατάλοιπα η κρίση,- εξακολουθεί να το κάνει,- σε ατραπούς που παρέχουν ασφάλεια για τον εαυτόν μας. Ήδη καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, πολύ κόσμος είναι θορυβημένος για τις απονενοημένες προσπάθειες κάποιων συνανθρώπων μας που βάζουν τέλος στην ζωή τους, καθώς ήρθαν σε απόγνωση εξ αιτίας των συνεπειών της κρίσης.

Όσοι δεν μπορούν από μόνοι τους, ας ζητήσουν βοήθεια από κάποιους περισσότερο ψύχραιμους η από ειδικούς η να πάνε σε κατάλληλες δομές που τώρα λόγω της κρίσης διαμορφώνονται σε δήμους, εκκλησίες και αλλού κι ας ηρεμήσουμε…. Να πάρουμε αναπνοές και κάπου εκεί ας κοιτάξουμε και στις αιτίες που μας έκαναν δυστυχισμένους.. ΔΕΝ θ’ ανακαλύψουμε βέβαια την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, γιατί κάποιοι ακόμα τέτοια ονειρεύονται αλλά μην νομίζεται πως είναι μικρότερης αξίας να βρει κάποιος, ότι πραγματικά τον βλάπτει! Ποιος γνωρίζει, με τι υλικά μέχρι τώρα δίναμε ζωή στην ζωή μας, στην καρδιά μας και στην ψυχή μας, διότι θα πρέπει να ξέρετε πως δεν βλάπτουν τα εισερχόμενα αλλά τα εξερχόμενα, αυτά που προέρχονται από τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας…. κι αν ότι βρούμε, αποδειχτούν  σκουπίδια, να τα στείλουμε που λέει ο λόγος από κει πού ήρθαν…

Δεν είναι τίποτα καινούργια αυτά που λέμε. Πείτε πως τα προηγούμενα χρόνια βαδίζαμε σ’ ένα πρόγραμμα που δεν πήγε καλά. Δείτε το πάλι κάτι σαν το πλάνο μιας επιχείρησης που αναζητά αλλαγηεναγωνίως ν’ αναπτυχθεί σε νέες βάσεις και βάλτε το σε λειτουργία. Mια επιχείρηση που ΔΕΝ πηγαίνει καλά, εάν ΔΕΝ εξέταζε όλα τα θέματά της από την αρχή, ΔΕΝ θα περπάταγε με τίποτα. Μην βάζετε το ΔΕΝ στην ζωή σας, αλλάξτε τις συνήθειές σας και καθώς θα το κάνετε αυτό, ύστερα, όλοι μαζί, ας πάψουμε από το να κατηγορούμε τον διπλανό μας,  να τον κοιτάμε στραβά σαν να ευθύνεται αυτός για όλες τις δυστυχίες μας κι ας επικεντρωθούμε ο καθένας στα δικά του, αφαιρώντας από τα χείλη μας κακίες του τύπου, «είδες αυτός;» η «καλά να πάθουν» εκείνοι κ.αλ., δικαιώνοντας έτσι τους εαυτούς μας με τα παθήματα των άλλων. Εάν το κάναμε αυτό, οι αρχαίοι θα το έλεγαν αυτογνωσία, τα λεξικά επίγνωση και το ευαγγέλιο πάλι, μια καλή προσπάθεια ταπείνωσης και επιστροφής στα λογικά μας…!

‘Οπως και να το δείτε, ο βίος μας θα γίνεται αβίωτος και η λύπη στην καρδιές μας θα πολλαπλασιάζεται, εάν ξορκίζουμε τα παθήματά μας με τον λάθος τρόπο.

 Μια αυτοκριτική από τις πολλές. Όταν χτίζαμε πύργους στην άμμο

Στον καιρό που πέρασε με τον πλούτο να ρέει, κάποιοι κατάφεραν να εξιδανικεύσουν την πραγματική τους εικόνα χωρίς να υπολογίσουν, πως οι υπερβολές και τα ψέματα θα γίνονταν τ’ όχημά τους που θα οδηγούσε τους περισσότερους στα σημερινά προβλήματα! Δεν είναι  ο σκοπός μου να καταλογίσω ευθύνες και ποιος είμαι άλλωστε εγώ για να το κάνω αλλά με κάποιο τρόπο θέλω να πω, ότι η εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας μάλλον ήταν θολή, αφού από λίγο έως πολύ ΟΛΟΙ κραχεμπλεκόμαστε σ’ αυτό το κακό που μας εμπόδιζε να δούμε τα λάθη μας. Είχαμε μια  επίπλαστη ευμάρεια στην οποία πιστεύαμε!Αποκτούσαμε εύκολο και ζεστό χρήμα στην αίσθηση του οποίου ηδυνόμασταν και καθώς απολαμβάναμε την νεαποκτηθείσα μανία μας να χτίζουμε πύργους στην άμμο, με την φόρα που είχαμε πάρει, δεν ξέραμε που πηγαίναμε! Η δικαιολογία είναι, πως τον τόνο για το πως θα κάναμε τι, τον ακούγαμε από ψηλά, από τα ρετιρέ της ετοιμόρροπης πολυκατοικίας και χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν ευθύνες και τα κατώτερα πατώματα, αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Θυμάμαι με το χρηματιστήριο, όταν οι κυβερνώντες παραπλανούσαν τον λαό τους, -τίποτα το καινούργιο,-έναν δάσκαλο που ήξερα και τον τρόπο που με έψεξε όταν αυτός πήρε δάνειο για να αγοράσει κάτι «σίγουρες» μετοχές ενώ εγώ όχι….ο τέλειος παραλογισμός…η απάτη του πλούτου. Τον είδα μετά από μια βδομάδα περίπου, με μαύρες πλερέζες, βλοσυρός, να μην μιλάει σε κανέναν, ούτε στους δικούς του! Έμαθα πως τα χαρτιά που αγόρασε κατρακύλησαν  από την «αξία» τους, με αποτέλεσμα να βρεθεί με υποθηκευμένο το σπίτι του και χρεωμένος!

Και νάτανε μόνο αυτός; Προνομιούχοι και μη, φτωχοί και πλούσιοι, νεόπλουτοι και παλαιοί αριστοκράτες, ο ένας παρασυρόμενος από τον άλλο έκαναν ότι νάναι, προσβλέποντας σε δουλειές, προοπτικές και ευκαιρίες χωρίς ηθικό η άλλο στέρεο υπόβαθρο. Δεν ξέρω πόσοι αντιστάθηκαν στο πανηγύρι που γινόταν και πόσοι τελικά γλύτωσαν απ’ αυτά που συνέβαιναν. Όταν με στραβό κοιμηθείς αλλήθωρος θα ξυπνήσεις. Οπότε τι το παράξενο που τέτοιες συμπεριφορές κατέστρεψαν ζωές, περιουσίες, σχέσεις, οικογένειες κ.αλ. Βλέπετε…, ποιος ήθελε μέσα σε μια τρέλα να μειονεκτεί; ΚΑΝΕΝΑΣ! Έτσι δεν έμενε, από το images (1)ν’ανταγωνιζόμασταν ο ένας τον άλλο! Φίλους, γείτονες, αδέλφια, ξαδέλφια και δεν μας προβλημάτιζε τίποτα. Είχαμε ανακαλύψει την «δύναμη» του μαμωνά που εκπλήρωνε ακόμη και το ποιο κρυφό απωθημένο. Μεταλλασσόμασταν και δεν φοβηθήκαμε! Αυτό που κάναμε όμως ήταν να πυροβολούμε συνεχώς τα πόδια μας, με τους κακεντρεχείς εγωισμούς μας και τις αχόρταγες ορέξεις μας, όταν την ίδια ώρα χωρίς να σκεφτόμαστε, ελευθερώναμε στον αέρα την δυσοσμία που απέπνεε η ματαιοδοξία μας, δηλητηριάζοντας ακόμα κι εκείνους που αγαπούσαμε!

Δεν ξέραμε η δεν μας ενδιέφερε, ότι έτσι παρακαταθέταμε ένα μέλλον που θα  καταβρόχθιζε τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, αφού «η επιθυμία της σαρκός, η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου», (Α΄Ιωάν.2:16) μας έκαναν να επενδύσουμε στην σύγχυση, σε μεταμοντερνισμούς και ψευτοδιλλήματα, πιστεύοντας ότι ο δρόμος προς την ευτυχία περνάει από την ψευτοπρόοδο, την δουλοπρέπεια και τα χρήματα. Τι πετύχαμε; Να ενδώσουμε στο τέλος σ’ ένστικτα, όπου το ηθικό στοιχείο είναι ανύπαρκτο. Θα ευχόμουν να το καταλαβαίναμε αυτό, γιατί απ’ όσα είπαμε είναι το ποιο σημαντικό ! Σε όποια κοινωνία έχει συμβεί έτσι, αυτή έχει πεθάνει….

Εάν η αυτογνωσία είναι αρετή και κίνητρο για αλλαγή, ο «φόβος Του Θεού» είναι το φρένο για να μην επαναληφθούν τα ίδια

Είναι γνωστό ότι δεν γίνεται τίποτα απ’ όσα θα θέλαμε να κάνουμε, χωρίς να δεσμευόμαστε και σε κάτι. Ακούγεται σαν ρητό αλλά δεν είναι. Το ακούμε τόσο συχνά στις μέρες μας που το βλέπουμε και στον ύπνο μας. «Αν θέλετε αυτό», μας λένε οι δανειστές μας, θα πρέπει να δεσμευτείτε σε «κάτι άλλο…» κι αφού τρέχουμε και δεσμευόμαστε με υποσχέσεις και υπογραφές για να πάρουμε αυτό που έχουμε ανάγκη, μας θυμίζουν συνεχώς, ότι «πρέπει να τηρήσουμε τα συμφωνηθέντα»!

images (2)Αν τώρα σαν λαός πήραμε την απόφαση και να κακοπαθήσουμε ακόμα, αφού σκοπό έχουν όλοι αυτοί οι περιορισμοί να ξεφύγουμε από την κρίση, γιατί να μην δοκιμάσουμε να λυτρωθούμε και απ’ ότι κάνουν την ζωή μας δυσκολότερη; Ποιο πάνω έδειξα, πως εμείς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες, κάνοντας είτε από μόνοι μας, είτε ο ένας με τον άλλο, είτε συμβουλευόμενοι ειδικούς, το καλύτερο δυνατόν. Τι γίνεται όμως όταν οι προσπάθειές μας δεν καρποφορήσουν; Ο απόστολος Παύλος είχε πει σε κάποιον που έφτασε στ’ άκρα προσπαθώντας ν’ αφαιρέσει την ζωή του επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις ευθύνες που του είχαν ανατεθεί ως εξής. «πίστεψε στον Ιησού Χριστό και θα ΣΩΘΕΙΣ εσύ ΚΑΙ η οικογένειά σου.» Ότι ακολούθησε από κει και ύστερα μόνο ζημιά δεν του προκάλεσαν, αφού υπακούοντας στην προτροπή του Παύλου και την ζωή την δική του έσωσε και της οικογένειάς του και την μερίδα του μεταξύ των αγίων στον ουρανό κέρδισε! Αν αυτό το καλό έγινε σ’ έναν ταπεινό δεσμοφύλακα των ποιο ανελέητων φυλακών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γιατί να μην γίνεται παρόμοια  και σε άλλους;

Προσωπικά, εάν είχα την ευκαιρία μια τέτοιας η παρόμοιας συμβουλής θα έκανα οπωσδήποτε κάτι…θα έψαχνα για κάποια λύση… το σίγουρο είναι ότι δεν θα καθόμουν με σταυρωμένα τα χέρια…αν διαβάσετε την ομολογία μου από το «ποιοι είμαστε», θα καταλάβετε τι εννοώ. Να σας πω μόνο ότι με σταυρωμένα χέρια δεν γίνεται τίποτα. Όταν όμως αυτά ανοίγουν, ανοίγει μαζί τους και η καρδιά! Τότε μόνο η αγάπη του Θεού δεν εμποδίζεται από το να μπει σ’ αυτήν…και τότε μόνο εκδιώκονται τα σκύβαλα του κόσμου, γιατί αυτά ταλαιπωρούν και φοβίζουν! Η αγάπη του Θεού όμως νικάει τον φόβο! Αυτές είναι οι δικές μου αλήθειες κι εμπειρίες, που σ’ εμένα έκαναν μόνο καλό και τις οποίες μεταφέρω γραπτά και επώνυμα για να μένουν και να γίνεται καλό και σ’ άλλους… ο Δαυίδ λέει «επίστευσα διο ελάλησα!» Αν δεν πίστευα λοιπόν, εάν πρώτα εμένα δεν ωφελούσε αυτή η πίστη δεν θα μίλαγα, δεν θα το έκανα, δεν θα είχα λόγο…Αναζητώντας όμως την αλήθεια που θ’ ανύψωνε την ψυχή μου, βρήκα τον Θεό και Σωτήρα μου Ιησού Χριστό. Στο πρόσωπό Του βρήκα τον σύμβουλο για το κάθε τι και την δύναμη για να προσπαθώ και να ξεπερνάω οτιδήποτε και αυτό, χωρίς να κοστίσει τίποτα. Δείτε εσείς τι είναι σωστό και τι όχι. Κατά την γνώμη μου εάν επιλέγαμε να κάνουμε την ίδια κρίσιμη ερώτηση με τον δεσμοφύλακα που ρώτησε «τι πρέπει να κάνω για να σωθώ,»  θα ξεφεύγαμε μια για πάντα από κεινα τ’ απελπισμένα που επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά, όπως «τι θα κάνουμε;», «πως θα ζήσουμε;», «που πάμε;» κι άλλα τέτοια που στο βάθος δείχνουν μιζέρια και κατάθλιψη.

Έχουμε ευθύνες για όλα όσα είναι και συμβαίνουν γύρω μας αλλά πολύ περισσότερο για μας τους ίδιους. Λέμε. θέλουμε να ζούμε καλά και με ασφάλεια αλλά πως μπορεί να γίνει αυτό σ’ έναν κόσμο που τον σκοτώνουμε; Ας αρχίσουμε να κάνουμε κάτι γι αυτό…όχι για να βελτιώσουμε τον κόσμο, αυτό ΔΕΝ γίνεται αλλά καταργώντας μια- μια τις εκκρεμότητες που έχουμε με τον Θεό! Θα δανειστώ έναν επίκαιρο πολιτικό όρο για να πω, ότι χρειάζεται να οικοδομήσουμε και μέτρα εμπιστοσύνης μαζί Του, αφού άλλος τρόπος ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΠΟΝΗΡΟ ΑΙΩΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης όπως οι άνθρωποι! Εάν του ζητούσαμε βοήθεια, δεν θα μας κοίταζε στραβά ούτε καχύποπτα. ΔΕΝ θα μας ρώταγε ποιοι είμαστε ούτε από πού ερχόμαστε… ΔΕΝ θα μας ζητούσε να φορέσουμε κάτι καλό επάνω μας, έτσι για να βγούμε ωραίοι στο πλάνο μαζί του…ΔΕΝ θα μας ζητούσε να πάρουμε τα βουνά για να Τον βρούμε ούτε να ταξιδέψουμε σε ξένες χώρες για να τον αγγίξουμε. ΔΕΝ θα μας ζητούσε νηστείες να κάνουμε ούτε λεφτά να Του δώσουμε, ούτε δώρα ούτε τάματα ούτε χίλια δύο άλλα απ’ αυτά που ζητούν οι θρησκείες και οι απατεώνες και που δεν φτάνουν βιβλία για να λέμε.

Ο Θεός είναι αυτός που μας καλεί, όχι ο άνθρωπος.. ΚΑΙ χωρίς να φέρνουμε τίποτα στα χέρια μας ΦΩΝΑΖΕΙ! «Ω πάντες οι διψώντες, έλθετε εις τα ύδατα· και οι μη έχοντες αργύριον, έλθετε, αγοράσατε και φάγετε· ναι έλθετε, αγοράσατε οίνον και γάλα άνευ αργυρίου και άνευ αντιτίμου»! (Ησ.55:1)

Σαν τι νομίζεται πως είναι αυτά τα λόγια; Σε ποιον λέτε πως απευθύνονται; Πιθανόν να πείτε όχι στους υγιείς αλλά στους πάσχοντες! Εγώ μόνο να πω, αν όχι σε κείνους που διψάνε τότε σε ποιους άλλους; Εάν κάποιος μάλιστα από κείνους που ακούν αποφασίσει να πιει από το ζωντανό νερό του Κυρίου, ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ για τον images (4)εαυτόν του απ’ όσα «πουλάει» ο Θεός, θα είναι γι αυτόν «ένδειξη  ζωής»! 

Αποκτήσαμε ευθύνες δυσανάλογες με το μπόι μας. Καθώς τα πράγματα ολοένα θα στραβώνουν και οι ευθύνες θα γιγαντώνονται,  θυμηθείτε και κείνα απ’ όσα μας λέει ο Θεός. Το μυστικό βέβαια είναι στην εμπιστοσύνη… μέχρι τώρα έχουμε επιδείξει απιστία διώχνοντας τον Κύριο από την ζωή μας κάνοντας όπως νομίζαμε! Όμως κι έτσι να είναι, να την ανακτήσουμε σταματώντας ΤΩΡΑ τον πόλεμο μαζί Του, διότι ο άνθρωπος που λακτίζει συνεχώς στα καρφιά πληγώνεται κι επιτέλους ήρθε ο καιρός να κάνουμε ειρήνη με τον Θεό.

Εδώ λοιπόν αρχίζει η σοφία. Κοιτάξτε…ΑΝ ο Κύριος δεν οικοδομήσει οίκο, μάταια κοπιάζουν αυτοί που τον οικοδομούν· αν ο Κύριος δεν φυλάξει πόλη, μάταια αγρυπνεί αυτός που τη φυλάττει. (Ψαλ.127:1)

Ταλαιπωριόμαστε από έλλειψη γνώσεως!!! Με σύμμαχο όμως τον Ιησού Χριστό, ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΕΆΝ ΘΈΛΟΥΜΕ να γίνουμε αληθινοί, υπεύθυνοι, με αξίες και αρχές που θα μας φύλαγαν από το σκληρό παρόν και το προδιαγεγραμμένο μέλλον του σημερινού κόσμου μας. Ο Θεός να ξέρετε, ότι «γνωρίζει τους δικούς του ανθρώπους, τους οποίους ελευθερώνει συνεχώς»! (Β΄Κορ.1:10)

Για το τέλος

Κάποτε στο παρελθόν, όταν δεν είχα βοήθειες από πουθενά, όταν ήμουν απελπισμένος, όταν πίστευα πως η ζωή μου ήταν από μόνη της ένα αδιέξοδο, τότε, που πίστευα πως ήταν καλύτερα να πεθάνω παρά να ζω.. εγώ τότε έζησα! ΔΕΝ μου στοίχισε κάτι ΔΕΝ πλήρωσα τίποτα, παρεκτός τα παθήματά μου και τις πολλές αμαρτίες μου που τις έδωσα στον Κύριο. Ξέρετε πότε; Όταν άκουσα από τον ίδιο να με καλεί λέγοντας.

«Αν βγάλεις από ανάμεσά σου τον ζυγό, την ανάταση του δαχτύλου, και τα μάταια λόγια·images (5)

Τότε, το φως σου θα εκλάμψει σαν την αυγή, και η υγεία σου γρήγορα θα βλαστήσει· και η δικαιοσύνη σου θα προπορεύεται μπροστά σου· η δόξα τού Κυρίου θα είναι η οπισθοφυλακή σου.

Τότε, θα κράζεις, και ο Κύριος θα απαντάει· θα φωνάζεις, και εκείνος θα λέει: Δες, νάμαι, εγώ.

Και ο Κύριος θα σε οδηγεί πάντοτε, και θα χορταίνει την ψυχή σου μέσα σε ανομβρίες, και θα παχύνει τα κόκαλά σου· και θα είσαι σαν κήπος που ποτίζεται, και σαν πηγή νερού, που τα νερά της δεν στερεύουν». (Ησα.58:12)

ΝΑΙ ΚΥΡΙΕ.  

ΕΙΣΑΙ Ο ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΤΗΣ ΤΩΝ ΧΑΛΑΣΜΑΤΩΝ,

Ο ΑΝΟΡΘΩΤΗΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗ………

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Από fonhbowntos.gr Ιανουάριος 10, 2012 Αρθρα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ