Οι μεγάλοι διωγμοί από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες 64-311μ.χ

Από fonhbowntos.gr Οκτώβριος 27, 2015 εκκλησιαστικη ιστορια

Καθώς το ευαγγέλιο απλωνόταν σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας παίρνοντας απίστευτες διαστάσεις, (Κολ.1:6) οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες θορυβήθηκαν τόσο πολύ, ώστε στο βαθμό που πίστευαν ότι κινδύνευαν από την νέα θρησκεία όπως έλεγαν τον χριστιανισμό, άρχισαν τις διώξεις εναντίον τους μεταχειριζόμενοι κάθε μέσον για την εξαφάνισή τους.

Όπως γνωρίζουμε, οι λόγοι που αντέδρασαν τόσο άγρια, αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό την περιφρόνηση που έδειχναν οι χριστιανοί στις λατρευτικές προς το πρόσωπό τους προσφορές τις οποίες έθεσαν εξ αρχής υπό αμφισβήτηση! Διότι, καθώς αυτοί επέστρεφαν από τις ειδωλολατρικές τους συνήθειες, έπαυαν από το να προσκυνούν καίσαρες και αυτοκράτορες και να προσφέρουν θυμιάματα τιμώντας αυτούς ως θεούς.

Οι τελευταίοι, απέναντι σε όλο αυτό που δημιουργείτο αντέδρασαν χωρίς ίχνος ανοχής και ελέους. Έτσι λοιπόν, είτε γιατί έπρεπε να πάρουν προληπτικά μέτρα για να ανακόψουν τυχόν γενικευμένες από τους υποταγμένους λαούς αντιδράσεις με διασπαστικές τάσεις στην απέραντη αυτοκρατορίας τους, είτε για να προβάλλουν ως επικυρίαρχοι την παντοδυναμία τους επιβάλλοντας έτσι και τις θεϊκές τους ιδιότητες, προχώρησαν σε πρωτοφανείς διώξεις και απερίγραπτες ωμότητες.

Το 64μ.Χ. έγινε ο 1ος Μεγάλος διωγμός των Χριστιανών από τον Νέρωνα.

Πιθανόν τότε να μαρτύρησαν και οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος μαζί με χιλιάδες Χριστιανούς. Ο ιστορικός Τάκιτος, που γεννήθηκε γύρω στο 56μ.Χ., λέει ότι ο Νέρων, για να βγάλει τις υποψίες από πάνω του για την μεγάλη πυρκαγιά που ο ίδιος είχε βάλει, κατηγόρησε τους Χριστιανούς. Αυτούς τότε, «τους κατασπάραξαν τα σκυλιά και πέθαναν» και «τους έκαιγαν ρίχνοντάς τους στις φλόγες για να χρησιμεύουν ως νυχτερινός φωτισμός, όταν έσβηνε το φως τής ημέρας. Ο Νέρων πρόσφερε τους κήπους του γι αυτό το θέαμα». (Τα Χρονικά Βιβλίο ΧV, παρ.44)

Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70μ.Χ

Ήταν μια καταστροφή που εμμέσως στράφηκε και κατά των χριστιανών Ιουδαίων που κατοικούσαν την Ιερουσαλήμ, η οποία όπως γνωρίζουμε, υπήρξε η κοιτίδα του χριστιανισμού. Μάλιστα, μέχρι που καταστράφηκε το 70μ.Χ ήταν και σημείο αναφοράς όλων των εκκλησιών της περιόδου εκείνης και κέντρο καθοδήγησης και ενεργειών των αποστόλων και των μαθητών τους, που στόχο είχαν, την εξάπλωση του έργου της σωτηρίας σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.

Απ’ όσα γνωρίζουμε για την περίοδο εκείνη με βάση την Αγία Γραφή και ιστορικά στοιχεία της εποχής, ίσως να μην άνοιξε ρουθούνι χριστιανού κατά την επέμβαση των Ρωμαίων εναντίον της πόλεως, από την οποία όπως λέγεται, είχαν φύγει εγκαίρως προειδοποιημένοι από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό!

Από την άλλη δεν είναι δυνατόν ν’αγνοήσουμε την γενοκτονία που υπέστησαν οι Ιουδαίοι και να μην αναφερθούμε στο άγριο μένος των Ρωμαίων στρατιωτών, το οποίο κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει μένοντας μόνο στην στάση των Ιουδαίων επειδή αυτοί επαναστάτησαν εναντίον τους. Διότι οι Ρωμαίοι, όταν ανέκτησαν την πόλη, σαν να μην έφτανε ο πακτωλός από πτώματα και η ανείπωτη ωδίνη που προξένησαν κατά των πολιορκημένων, έβαζαν φωτιές και σ’ αυτές τις γκρεμισμένες πέτρες από τον ναό του Σολομώντα και τα τείχη της πόλης, για να εξαφανίσουν εντελώς και τα ερείπια ακόμα με ότι άλλο είχε απομείνει σ’ αυτά, καθώς είχε προβλέψει και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

81μ.Χ. ο 2ος μεγάλος διωγμός από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό (81-86μ.Χ.)

Αυτός βρήκε αφορμή το «φόρο τού διδράχμου», που δεν πλήρωναν οι Χριστιανοί, επειδή έπαυαν να είναι Ιουδαίοι και άρχισε σκληρό διωγμό κατά τών Χριστιανών. Τότε λέγεται πως μαρτύρησαν ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην πυρά και ο Τιμόθεος επίσκοπος Εφέσου μαθητής τού Αποστόλου Παύλου, ενώ εξορίσθηκε τότε και ο απόστολος Ιωάννης στην Πάτμο όπου έγραψε την Αποκάλυψη.  Ήταν σύντομος διωγμός αλλά υπήρξε πολύ σφοδρός. Εφάρμοσε το σύστημα της προδοσίας, της καταγγελίας και της δημεύσεως της περιουσίας. Οι Χριστιανοί διώχθηκαν επειδή αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στη λατρεία τού αυτοκράτορα κατηγορώντας τους ως άθεους. Δολοφονήθηκαν περίπου 40.000 Χριστιανοί στη Ρώμη και σε ολόκληρη την Ιταλία. (Εγκ. Χάλεϋ σελ.959,1053,1059).

Ακολούθησαν και άλλοι οι σημαντικότεροι από τους οποίους ήταν:

Το 161μ.Χ. επί Μάρκου Αυρηλίου Οι σκληρότεροι διωγμοί από την εποχή τού Νέρωνα ως τότε. θεώρησε πολιτική ανάγκη την υποστήριξη τής επίσημης θρησκείας τής αυτοκρατορίας και με μεγάλη σκληρότητα αποκεφάλισε και έριξε στα θηρία πολλές χιλιάδες Χριστιανούς, ανάμεσα στους οποίους τον γνωστό ιστορικό Ιουστίνο τον Μάρτυρα. Τη θηριωδία του τη γνώρισε ιδιαίτερα η Νότια Γαλατία.

Το 193μ.Χ. επί Σεπτιμίου Σεβήρου.

Ο διωγμός αυτός ξεκίνησε με αφορμή έναν νόμο που δεν επέτρεπε τον προσηλυτισμό. Υπήρξε πολύ δριμύς, αλλά όχι γενικός. Περισσότερο υπέφεραν η Αίγυπτος η Γαλατία και η Βόρεια Αφρική. Στην Αλεξάνδρεια έκαιγαν στη φωτιά, σταύρωναν ή αποκεφάλιζαν καθημερινά πολλούς μάρτυρες,

Το 249μ.Χ. μεγάλος διωγμός επί στρατιωτικού ηγεμόνος Δεκίου. Συστηματική κρατική απόπειρα καταστροφής τού Χριστιανισμού (249-251μ.Χ.)

Αποφάσισε να εξοντώσει τον Χριστιανισμό. Θεωρούσε τους Χριστιανούς αιτία τού ξεπεσμού τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τότε συνελάμβαναν και βασάνιζαν κυρίως τον κλήρο και τους Επισκόπους. Ο διωγμός του απλώθηκε σε όλη την έκταση τής αυτοκρατορίας, και ήταν πολύ σφοδρός. Πλήθη ολόκληρα Χριστιανών, θανατώθηκαν με τα πιο σκληρά βασανιστήρια στη Ρώμη, στη Βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο και στη Μικρά Ασία. Ο Κυπριανός γράφει ότι «ολόκληρος ο κόσμος ερημώθηκε». Ο διωγμός κράτησε σε όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του.

Το 253μ.Χ. διωγμός επί αυτοκράτορος Βαλεριανού. (253-260μ.Χ.)

Δριμύτερος διωγμός από τον προηγούμενο του Δεκίου. Κράτησε από το 257 ως το 259μ.Χ. σκοπεύοντας στην πλήρη εξόντωση του χριστιανισμού.

Το 303μ.Χ. ο τελευταίος μεγάλος αυτοκρατορικός Ρωμαϊκός διωγμός, επί Διοκλητιανού. (284-305μ.Χ.).

Ο χειρότερος από όλους τους άλλους διωγμούς. Ήταν ο πιο δριμύς και καταστροφικός ενώ επεκτάθηκε σε όλη την αυτοκρατορία. Διατάχθηκε καταστροφή όλων τών Εκκλησιαστικών κτιρίων και Γραφών. Περίπου 500.000 Χριστιανοί εξετελέσθησαν Επί 9 χρόνια τα όργανα τού αυτοκράτορα κυνηγούσαν τους Χριστιανούς στα δάση και τις σπηλιές, για να τους κάψουν ή να τους ρίξουν στα θηρία, και να τους κάνουν κάθε είδους βασανιστήριο που επινοούσε η ειδωλολατρική θηριωδία. Στη Μ. Ασία υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 15.000 Χριστιανοί, στην Αίγυπτο 140.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Όμως οι Χριστιανοί άντεξαν και πάλι. Ο Διοκλητιανός όταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να νικήσει τον Χριστιανισμό, το 311μ.Χ. παραχώρησε ο ίδιος ανεξιθρησκία.

Το 3ο μέρος θα συνεχισθεί με τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα από την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έως το 1500μ.χ

Από fonhbowntos.gr Οκτώβριος 27, 2015 εκκλησιαστικη ιστορια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ