Διωγμοί κατά την Πρωτοχριστιανική περίοδο 30-70μ.Χ

Από fonhbowntos.gr Δεκέμβριος 13, 2013 εκκλησιαστικη ιστορια

Την περίοδο εκείνη οι συνέπειες από την εξάπλωση του ευαγγελίου φάνηκαν από την πρώτη στιγμή με την κάθε μορφή βίας που υπέστησαν από τους διώκτες τους, όσοι ομολογούσαν πίστη στ’ όνομα του Ιησού Χριστού. Μέσα σε λίγα χρόνια και όσο αναπτυσσόταν η πρώτη αποστολική εκκλησία οι διωγμοί αυτοί πήραν μορφή χιονοστιβάδας.

Το 34μ.χ περίπου, δύο με τρία χρόνια από την ημέρα της πεντηκοστής και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, που έγινε η αιτία να πιστέψουν τότε 3.000 προσήλυτοι Ιουδαίοι ευλαβείς, «από παντός έθνους», (Πράξ.2:5) οι ίδιοι εκ των συναγωγών αρχιερείς, γραμματείς και Φαρισαίοι και από την αίρεση των Σαδδουκαίων που σταύρωσαν τον Χριστό, ξεσήκωσαν μεγάλο διωγμό εναντίον της νεοϊδρυθείσας εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Αρχικά κινήθηκαν εναντίον τους οι Σαδδουκαίοι,-ιερατική αριστοκρατία του Ιουδαϊσμού,- οι οποίοι έπιασαν τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη, τους κακοποίησαν και έκλεισαν στην φυλακή. (Πράξ.5:17-42)

Στην συνέχεια κάποιοι Ιουδαίοι από τις συναγωγές της Ασίας, της Κιλικίας κ.αλ. δεν δίστασαν να ξεσηκώσουν τους πρεσβυτέρους, τους αρχιερείς και τους όχλους εναντίον του Στέφανου, (Πράξ.6:9) ενός ανδρός πλήρους πίστεως και δυνάμεως Πνεύματος Αγίου, ο οποίος μαρτύρησε για τ’ όνομα του Ιησού Χριστού με θάνατο δια λιθοβολισμού. (Πράξ.7:58)

Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι πιστοί εκτός από τους αποστόλους, να διασπαρθούν στους τόπους της Ιουδαίας και της Σαμάρειας, φτάνοντας έως στην Αντιόχεια και την Κύπρο ακόμα. (Πράξ.8:1)

Παρέμενε πάντως αξιοθαύμαστο το γεγονός, που τόσο οι απόστολοι οι οποίοι επίσης εδιώχθησαν αλλά και οι διασπαρθέντες εξ αιτίας του διωγμού πιστοί, όπου πήγαιναν, δεν δίσταζαν να υψώνουν τ’ όνομα του Ιησού Χριστού και να κηρύττουν το ευαγγέλιο! Η ομολογία της πίστεώς τους αν και διαδιδόταν σε συνθήκες τρόμου, έφερε ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που ήλπιζαν οι διώκτες τους, με αποτέλεσμα την γρήγορη εξάπλωσή του μεταξύ των Ιουδαίων και αργότερα και των Εθνικών, συνεργούντος πάντοτε και του Κυρίου με θαύματα, ιάματα και διανομές Πνεύματος Αγίου! (Πράξ.14:3, Εβρ.2:4)

Βεβαίως υπήρχαν και διαστήματα όπου στις εκκλησίες επικρατούσε ειρήνη. (Πράξ.9:31) Όμως από το 44μ.χ. περίπου, οι χριστιανοί άρχισαν και πάλι να διώκονται. Αυτή την φορά από τον Ηρώδη τον Αγρίππα, ο οποίος κακοποίησε κάποιους από την εκκλησία, εκτέλεσε τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιωάννη δια μαχαίρας και έριξε τον Πέτρο στην φυλακή με σκοπό να σκοτώσει κι αυτόν. Όμως άγγελος Κυρίου το ίδιο βράδυ τον ελευθέρωσε με θαυμαστό τρόπο, αφήνοντας τον ίδιο καθώς και τους μαθητές κατάπληκτους και με την διαπίστωση επίσης, ότι το «έργο της σωτηρίας δεν είναι λόγος αλλά δύναμη». (Πράξ.12:1-τέλος)

Το 50μ.χ οι απόστολοι Παύλος και Σίλας καθώς περιοδεύουν στις πόλεις της Μακεδονίας, συλλαμβάνονται στους Φιλίππους από ρωμαίους αξιωματούχους καθ’ υπόδειξη των εκεί παροικούντων Ιουδαίων, όπου ραβδίζονται δημόσια και ρίχνονται στην φυλακή. Γι άλλη μια φορά όμως οι απόστολοι ελευθερώνονται δια χειρός του Κυρίου, αφού προηγήθηκε μέγας σεισμός, όχι μόνο στο κτίριο της φυλακής τους, αλλά και στην καρδιά του αρχιδεσμοφύλακά τους, ο οποίος εξ αιτίας του γεγονότος πίστεψε με όλη του την οικογένεια! (Πράξ.12:16-40)

Η εκκλησία των Θεσσαλονικέων που ιδρύθηκε γύρω στο 51μ.χ. από τον απόστολο Παύλο θλίβεται και διώκεται επίσης και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάζει τον Παύλο να γράψει την 2η προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, στην οποία τους παρηγορεί και τους επισημαίνει, πως «είναι χάρης από τον Θεό να πάσχει κανείς για την Βασιλεία των ουρανών»! Ο διωγμός αυτός που προήλθε από «Ιουδαίους που δεν πείθονταν» και «από ανθρώπους κακούς μεταξύ των χυδαίων», (Πράξ.8:1) γι άλλη μια φορά, έφερε αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που προσδοκούσαν οι διώκτες των χριστιανών, αφού οι τελευταίοι έγιναν το παράδειγμα καρτερίας και υπομονής για όλους τους μέχρι σήμερα πιστούς.

Και δεν είναι μόνο αυτό, αφού με αφορμή τα γεγονότα αυτά, κληρονομήσαμε την 1η  προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, την σπουδαία αυτή παρακαταθήκη από τον Παύλο, στην οποία προβάλλει με βεβαιότητα δια «του λόγου του Κυρίου», την «στενή συσχέτιση της ανάστασης του Χριστού με την ανάσταση των κεκοιμημένων χριστιανών», ως μοναδική ελπίδα και χαρακτηριστικό γνώρισμα της χριστιανοσύνης! (Α΄Θεσ.4:13-18)   

Το 70μ.χ στην μεγάλη καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον ρωμαίο στρατηγό Τίτο, αυτό που λέγεται είναι, πως όσοι εκ των κατοίκων της Ιουδαίοι Χριστιανοί πρόσεξαν στην προειδοποίηση του Χριστού για την επικείμενη καταστροφή της πόλεως, (Λουκ.21:20-24) διαφεύγουν πολύ πριν αρχίσουν οι θηριωδίες των κατακτητών τους, -που όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ήταν πρωτοφανείς -και διασκορπίζονται μεταφέροντας το ευαγγέλιο στις περιοχές που παροίκησαν.

Δεν ήταν λίγες οι φορές λοιπόν που χριστιανοί της περιόδου εκείνης, Εβραίοι στην πλειοψηφία τους, που υπέμειναν μεγάλο αγώνα παθημάτων, με αρκετούς απ’ αυτούς μάλιστα να  «δέχονται μετά χαράς και την αρπαγή των υπαρχόντων τους, ξέροντας ότι είχαν για τον εαυτό τους περιουσία στους ουρανούς καλύτερη και διαμένουσα». (Εβρ.10:32-35)

Εάν εδέχθησαν την λεηλασία που τους έγινε, ήταν διότι είχαν παρρησία! Αυτή είναι η ΠΙΣΤΗ της μιας και μόνης θυσίας του Ιησού Χριστού ως αμνού άμωμου ενώπιον Του Θεού, την οποία εξασκούσαν με σεβασμό κι ευλάβεια. (Εβρ.9:1-τέλος)

Από fonhbowntos.gr Δεκέμβριος 13, 2013 εκκλησιαστικη ιστορια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ