Η εξουσία του «δεσμείν και λύειν»

Από fonhbowntos.gr Μάρτιος 12, 2017 Η Αγια Γραφη διδασκει

Έχοντας λάβει οι απόστολοι τις διακονίες του Ιησού Χριστού και τα χαρίσματα του Πνεύματος του Αγίου, όπως αυτά απαριθμούνται στην προς Α΄Κορινθίους επιστολή  κεφ.12, ο Κύριος τους έδωσε, ότι εξουσία χρειάζονταν για την οικοδομή της εκκλησίας.

Μια από αυτές τις εξουσίες που δίνει ο Ιησούς Χριστός στους δούλους του και εργάτες του ευαγγελίου Του, είναι κι αυτή του «δεσμείν και λύειν». Ανάμεσα στα τόσα άλλα χαρίσματα του Κυρίου, αυτή η εξουσία υπήρξε πάντοτε ξεχωριστή τόσο για κείνους που τους είχε δοθεί όσο και για την εκκλησία!

Τι ακριβώς είναι η εξουσία του «δεσμείν και λύειν»;

Όταν καμιά φορά ακούγεται η φράση «αυτός λύνει και δένει», αυτή δείχνει το πόσο πανίσχυρος είναι κάποιος για τον οποίον λέγεται. Τηρουμένων των αναλογιών, παρόμοια ισχύ και δύναμη αποδίδουμε στους αποστόλους, καθώς ο Κύριος πριν αναληφθεί στους ουρανούς τους λέει, «Όσα εάν δέσητε (δεσμεύσετε) επί της γης, θέλουσιν είσθαι δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα εάν λύσητε (αποδεσμεύσετε) επί της γης, θέλουσιν είσθαι λελυμένα εν τω ουρανώ». (Ματθ.11:27, Ιωάν.1:16,17:18).

Συμπεραίνουμε λοιπόν, πως ήταν μια ακόμα εξουσία η οποία αφορούσε την ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ, που με τον έναν η τον άλλο τρόπο θα προξενούσαν στο μέλλον βλάβη στο έργο του Κυρίου.

Ενίοτε πως ήταν εξαιρετικές οι περιπτώσεις  που οι απόστολοι ασκούσαν την εξουσία που είχαν αλλά κι αν το έκαναν, ΠΟΤΕ δεν την χρησιμοποίησαν για να επιβληθούν σε όσους διαφωνούσαν μαζί τους,-αν και βρέθηκαν μπροστά σε τέτοια διλλήματα,- και ΠΟΤΕ πάλι δεν την άσκησαν με τιμωρητική διάθεση απέναντι σε κανέναν, γιατί πίστευαν, πως αυτή ήταν «για την οικοδομή των πιστών και όχι για το γκρέμισμά τους από την πίστη τους».

ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Απ’ ότι λέει ο απόστολος Παύλος, ανάμεσα στους Κορίνθιους είχαν παρεισφρήσει ψευδαπόστολοι που αμφισβητούσαν ευθέως το έργο του. Με επιστολή του σε αυτούς, προτιμάει την απλή επίπληξη, από το να τους φερόταν «ΑΠΟΤΟΜΑ», σαν να ήταν παρών και «ΣΥΜΦΩΝΑ» με την εξουσία που ο Κύριος του έδωσε. (Β΄Κορ.13:10)

Κι αν στην περίπτωση αυτή με τους ψευδαπόστολους στην Κόρινθο φέρεται μ’ επιείκεια, -εξ αιτίας της προσωπικής αντιπαράθεσης μαζί τους,-δεν κάνει το ίδιο για τον Υμέναιο και τον Αλέξανδρο που μέχρι πρότινος ήταν συνοδοιπόροι του στην διάδοση του ευαγγελίου. Αναφερόμενος  σ’ αυτούς λέει, ότι «τους ΠΑΡΕΔΩΣΕ εις τον Σατανάν, διά να μάθωσι να μη βλασφημώσι»! (Α’Τιμ.1:20 ,Β΄Τιμ. 4:14)

Η φράση που λέει τους «παρέδωσα στον σατανά», την χρησιμοποιεί για να καταδείξει τον αφορισμό τους από το σώμα της εκκλησίας και την υποχρεωτική τους αποχώρηση από αυτήν έως διορθώσεως, μέχρι δηλ. «να μάθωσι να μη βλασφημώσι»! Για τον απόστολο Παύλο «βλασφημία» αποτελούσε η «εταιροδιδασκαλία». ΟΙ ίδιοι είχαν προηγουμένως απομακρυνθεί από την αλήθεια απεμπολώντας την «πίστη» και την»αγαθή των συνείδηση» και «ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ότι έγεινεν ήδη η ανάστασις ΑΝΕΤΡΕΠΑΝ την πίστιν τινών» επιδεικνύοντας ανάρμοστη συμπεριφορά.

Το αυτό αποδίδουμε και στην περίπτωση ενός αδελφού από την Κόρινθο που αμάρτησε δια της πορνείας, αφού με τον ίδιο τρόπο ο Παύλος είχε ζητήσει από την τοπική εκκλησία, «να παραδώσουν» τον τοιούτον εις τον Σατανάν προς όλεθρον της σαρκός, διά να ΣΩΘΕΙ το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού».  (Α΄Κορ.5:5)

Η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» είναι ένα όπλο πνευματικό

Είναι φανερό, πως για να προχωρήσει το έργο του Κυρίου, οι εκκλησίες του Χριστού και οι πιστοί στο θέλημα του Θεού, ήταν απαραίτητο να έχουν στα χέρια τους «όπλα», με τα οποία βεβαίως ΔΕΝ θα «πολεμούσαν» ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια. (Εφεσ.6:12) Με άλλα λόγια η εξουσία του Παύλου και των υπολοίπων αποστόλων είχε να κάνει, με την «καθαίρεση λογισμών» που οχυρώνονται πίσω από της πάσης φύσεως αποπροσανατολιστικές θεωρίες, στοχασμούς, ιδιογνωμοσύνες και πάθη των ανθρώπων, «τιμωρώντας» κάθε παρόμοια η άλλη «παρακοή» που θα εμφανιζόταν στις εκκλησίες, έχοντας όπως προείπαμε η «τιμωρία» παιδαγωγικό χαρακτήρα.( Β΄Κορ.10:3-8)

Έτσι λοιπόν βλέπουμε, πως η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» μπορεί να χρησιμοποιείται με επιείκεια, ίσως πάλι με κάποια επίπληξη αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί απ΄όποιον την διαθέτει, (συνήθως απόστολοι και ποιμένες εκκλησιών) ακόμα με ποιο δραστικότερα μέτρα, όπως τον αφορισμό! Ακούγεται οξύμωρο, αφού είπαμε «ο αφορισμός έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα», ΟΜΩΣ, εκτός βεβαίως από την εκκλησία που ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ «εκβάλλοντας τον κακόν έξω», στην πραγματικότητα επωφελείται και ο εξωσμένος  απ΄αυτήν στον κόσμο, ώστε «παιδευόμενος» από τον σατανά ο αδελφός, να έρθει στα λογικά του και να μετανοήσει! Η ίδια πάλι εξουσία εάν χρησιμοποιηθεί ακόμα πιο αυστηρά μπορεί,-όπως θα δούμε ποιο κάτω, -να επιφέρει τον φυσικό θάνατο και την αιώνια καταδίκη.

Φόβος Κυρίου αρχή σοφίας

Ας δώσουμε λίγο προσοχή….Το γεγονός ότι οι εκκλησίες σ’  ολόκληρη την Ιουδαία, την Γαλιλαία και τη Σαμάρεια είχαν ειρήνη και πληθύνονταν, τ’ όφειλαν αφενός μεν στην παρηγοριά τού Αγίου Πνεύματος  αλλά και γιατί «περπατούσαν μέσα στον φόβο τού Κυρίου». Ένας φόβος που κατέλαβε κάθε ψυχή, αφού διαμέσου των αποστόλων εκδηλώνονταν άγνωστες για τους ανθρώπους μέχρι τότε δυνάμεις και γίνονταν πολλά τέρατα και σημεία. (Πράξ.2:43, 9:31)

Πολλά απ’ αυτά είχαν να κάνουν με θαύματα, ιάματα και διανομές Πνεύματος Αγίου, που ήταν βέβαια η μια όψη της εξουσίας που τους είχε δοθεί, η ευλογημένη, γιατί η άλλη, όπως αυτή που άσκησε π.χ. ο απόστολος Πέτρος στον Ανανία και την Σαπφείρα, κατέληξε άσχημα γι αυτούς, αφού πλήρωσαν με την ζωή τους την υποκρισία τους.

Το να πεθαίνει κάποιος αμετανόητος και μέσα στα ψέματά του είναι συνηθισμένο φαινόμενο αλλά ήταν η πρώτη φορά κι ας με διορθώσει κάποιος, που δυο άνθρωποι , -αν και μέλη της εκκλησίας,-ΠΕΘΑΝΑΝ ο ένας μετά τον άλλον ΑΠΟ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΠΛΗΞΗ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ, αφού δεν εκμεταλλεύτηκαν καμιά ευκαιρία, έστω και την ύστατη στιγμή για να επανορθώσουν! Αυτό έγινε έτσι επειδή ΠΡΩΤΟΝ, είχαν επανειλημμένως ψευστεί στο Πνεύμα το Άγιο και όχι στους ανθρώπους όπως οι ίδιοι νόμιζαν! Αν και δεν ήταν ευθεία βλασφημία κατά του Πνεύματος, παρόλα αυτά ήταν σοβαρή αμαρτία, λαμβανομένου υπ’ όψη τα όσα θαυμαστά και ολοζώντανα έκανε το Πνεύμα το Άγιο μπροστά στα μάτια τους….  (Ματθ.12:32), Και ΔΕΥΤΕΡΟΝ , ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ο οποίος με την εξουσία που είχε, ΔΕΝ διέκρινε μόνο την υποκρισία τους  αλλά προέβλεψε δια του Πνεύματος και την κατάληξή τους! Ο Θάνατός τους όμως έγινε αιτία να «επιπέσει φόβος μέγας εφ’ όλην την εκκλησίαν κι επί πάντας τους ακούοντας ταύτα» με αποτέλεσμα, να στερεωθεί ακόμα περισσότερο η εκκλησία που τότε ήταν στην αρχή της και ν΄ απομακρυνθούν εκείνοι που προσκολλούνταν σ’ αυτή για ιδιοτελείς η άλλους σκοπούς, αφού έμαθαν, πως η σχέση με τον Θεό είναι πραγματική και όχι παίξε γέλασε. (Πράξ.5:11-13)

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΑΣΚΟΥΣΑΝ ΟΜΩΣ;

ΤΑ ευαγγέλια, εξηγούν, ότι πρώτα οι απόστολοι κι έπειτα όσοι θα πίστευαν στον λόγο τους θ’ ασκούσαν αυτήν την εξουσία. Έτσι λοιπόν λέμε πως η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» δίνεται σε πιστούς, ενάρετους, με χαρίσματα και συγκεκριμένο ρόλο μέσα στην εκκλησία, από της ανακηρύξεως της την ημέρα της Πεντηκοστής μέχρι εξαντλήσεως ΟΛΗΣ της περιόδου χάριτος που δίνει ο Θεός και «έως την συντέλεια του αιώνος», γνωστοποιώντας με αυτόν τον τρόπο δυναμικά την δικαιοσύνη Του επί της γης και κυρίως μεταξύ των πιστευόντων! (Ματθ.18:18, Β΄Τιμ.4:2)

η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» στις ημέρες μας

Πως είναι όμως σήμερα; Στις μέρες μας η εξουσία αυτή έχει ατονήσει αφού δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο που να μπορεί να συγκριθεί με την εποχή της πρώτης εκκλησίας, όμως αυτό δεν σημαίνει πως η εκκλησία έχει εγκαταλειφτεί στην τύχη της,  αφού συνεχίζει να είναι υπό την εποπτεία του Ιησού Χριστού και τις παραινέσεις του Πνεύματος του Αγίου.  (Αποκ.1:12)

Έτσι λοιπόν σήμερα, περιστατικά όπως του Ανανία και της Σαπφείρας προσωπικά δεν έχω ακούσει να συμβαίνουν, – τουλάχιστον με την αμεσότητα που εκτελέστηκαν οι λόγοι του Πέτρου,- απουσία παρόμοιων εξουσιών,γιατί υπάγονται σε αποστολικά χαρίσματα που απ’ ότι γνωρίζω δεν έχει ΚΑΝΕΝΑΣ-στο άμεσο μέλλον πολύ πιθανόν να υπάρξουν,- αλλά τιμωρία που εκτός από τον παιδαγωγικό χαρακτήρα της επιφέρει και τον θάνατο ακόμα εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να μας αγγίξει όλους…….! ( βλέπε Β΄Κορ.12:12, Αποκ. 2:23 κ.αλ. )

Ο απόστολος Παύλος λέει, πως βρίσκεται στον Κυριακό Δείπνο, που ενώ είναι ευλογία από τον Θεό για όσους συμμετέχουν  και υποχρέωση των χριστιανών να το κάνουν, παρά ταύτα, όταν κάποιος τρώει και πίνει με ανάξιο τρόπο, –είναι δηλαδή σε μόνιμη αμαρτία,-τρώει και πίνει κατάκριση στον εαυτό του, μη διακρίνοντας το σώμα τού Κυρίου. «Γι’ αυτό», λέει ο Παύλος, «ανάμεσά σας υπάρχουν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πεθαίνουν ΙΚΑΝΟΙ,» ΞΑΦΝΙΚΑ ενώ δηλ είναι ΥΓΙΕΙΣ. (Α΄Κορ.11:27-32)

Από fonhbowntos.gr Μάρτιος 12, 2017 Η Αγια Γραφη διδασκει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ