Η εξουσία του «δεσμείν και λύειν»

Από fonhbowntos.gr Μάρτιος 12, 2017 Η Αγια Γραφη διδασκει

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μετά το πάθος Του επάνω στον σταυρό του Γολγοθά και λίγο πριν αναληφθεί στους ουρανούς, -όπως είναι γνωστό σε όσους μελετούν την Αγία Γραφή,- διέτριβε με τους μαθητές Του για σαράντα ημέρες, αποδεικνύοντάς τους «διά πολλών τεκμηρίων,» αφενός μεν το μοναδικό γεγονός της ανάστασής Του από τους νεκρούς αλλά και να τους «δώσει» δια Πνεύματος Αγίου,– ο άλλος και εξίσου σημαντικότατος λόγος της επανεμφάνισής Του,συγκεκριμένες κατευθύνσεις και εντολές για την συνέχιση του έργου Του επί της γης, που αποσκοπούσαν στην σωτηρία των ανθρώπων ! (Πράξ.1:2,3)

Στο ίδιο δηλαδή διάστημα που οι απόστολοι διδάσκονταν καθημερινά από τον ίδιο τον Ιησού «τα περί της βασιλείας του Θεού,» -σε κάποια ανύποπτη γι αυτούς στιγμή, ο Κύριος «εμφύσησε» στα πρόσωπά τους Πνεύμα Άγιο. Αντίθετα με κάποιους που νομίζουν ότι από μόνοι τους μπορούν να προσεγγίσουν τα πράγματα του Θεού, πρέπει να πούμε ότι ο Κύριος είναι αυτός που «ΑΝΟΙΓΕΙ» τις καρδιές των ανθρώπων για να Τον κατανοούν, κάτι που ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗ έκανε και με τους μαθητές Του…! (βλέπε, «τι είναι αναγέννηση» & Ιωαν.3:1-τέλος) Με αυτή την αξιοσημείωτη ενέργεια Του πέτυχε, όχι μόνο να «διανοίξει τις διάνοιές τους» για να εννοήσουν τις Γραφές και σε ότι τους έλεγε μέχρι τότε αλλά να γίνουν και αποδέκτες της εξουσίας του «δεσμείν και λύειν» που εκείνη την στιγμή τους έδωσε η για να το πω καλύτερα, τους εμπιστεύτηκε! Η νέα αυτή εξουσία θα ήταν αδύνατον να λειτουργήσει χωρίς την προηγούμενη έμπνευση του Πνεύματος του Αγίου ενώ συναριθμουμένη με τις διακονίες του Ιησού Χριστού (Εφεσ. 4:11) και τα χαρίσματα του Πνεύματος του Αγίου, όπως αυτά αναφέρονται στην προς Α΄Κορινθίους επιστολή  κεφ.12, παρατηρούμε, πως ο Κύριος με θαυμαστό τρόπο ΕΞΟΠΛΙΖΕΙ τον πρώτο πυρήνα των μαθητών Του με ότι χρειάζονταν, για την ίδρυση,την  καθαρότητα και οικοδομή της πρώτης αποστολικής εκκλησίας!

Ποιο συγκεκριμένα…ΜΕΤΑ την έγχυση του Πνεύματος του Αγίου την ημέρα της Πεντηκοστής των Ιουδαίων, όχι μόνο οι απόστολοι αλλά και ποιμένες και πρεσβύτεροι και όλοι εκείνοι οι εργάτες του ευαγγελίου που διαχρονικά ευθύνονται για την εξάπλωση του ευαγγελίου και την ίδρυση εκκλησιών, θα εξασκούσαν την εξουσία του «δεσμείν και λύειν» το ίδιο όπως και με τ’ άλλα όπως είπαμε χαρίσματα και διακονίες Με μια διαφορά όμως…Η εξουσία αυτή,– όπως θα δούμε ποιο κάτω,υπήρξε πάντοτε ξεχωριστή τόσο για κείνους που την είχαν όσο και για την εκκλησία!

Τι ακριβώς είναι η εξουσία του «δεσμείν και λύειν»;

Όταν καμιά φορά ακούγεται η φράση «αυτός λύνει και δένει», αυτή δείχνει το πόσο πανίσχυρος είναι κάποιος για τον οποίον λέγεται. Τηρουμένων των αναλογιών, παρόμοια ισχύ και δύναμη αποδίδουμε στους αποστόλους, καθώς ο Κύριος πριν αναληφθεί στους ουρανούς τους λέει, «Όσα εάν δέσητε (δεσμεύσετε) επί της γης, θέλουσιν είσθαι δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα εάν λύσητε (αποδεσμεύσετε) επί της γης, θέλουσιν είσθαι λελυμένα εν τω ουρανώ». (Ματθ.11:27, Ιωάν.1:16,17:18).

Συμπεραίνουμε λοιπόν, -μάλλον με ασφάλεια,- πως η εξουσία αυτή αφορούσε την ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ, που με τον έναν η τον άλλο τρόπο θα προξενούσαν στο μέλλον βλάβη στο έργο του Κυρίου.

Ενίοτε πως ήταν εξαιρετικές οι περιπτώσεις  που οι απόστολοι ασκούσαν την εξουσία που είχαν αλλά κι αν το έκαναν, ΠΟΤΕ δεν την χρησιμοποίησαν για να επιβληθούν σε όσους διαφωνούσαν μαζί τους,-αν και βρέθηκαν μπροστά σε τέτοια διλλήματα,- και ΠΟΤΕ πάλι δεν την άσκησαν με τιμωρητική διάθεση απέναντι σε κανέναν, γιατί πίστευαν, πως αυτή ήταν «για την οικοδομή των πιστών και όχι για το γκρέμισμά τους από την πίστη τους».

ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Απ’ ότι λέει ο απόστολος Παύλος, ανάμεσα στους Κορίνθιους είχαν παρεισφρήσει ψευδαπόστολοι που αμφισβητούσαν ευθέως το έργο του. Με επιστολή του σε αυτούς, προτιμάει την απλή επίπληξη, από το να τους φερόταν «ΑΠΟΤΟΜΑ», σαν να ήταν παρών και «ΣΥΜΦΩΝΑ» με την εξουσία που ο Κύριος του έδωσε. (Β΄Κορ.13:10)

Κι αν στην περίπτωση αυτή με τους ψευδαπόστολους στην Κόρινθο φέρεται μ’ επιείκεια, -εξ αιτίας της προσωπικής αντιπαράθεσης μαζί τους,-δεν κάνει το ίδιο για τον Υμέναιο και τον Αλέξανδρο που μέχρι πρότινος ήταν συνοδοιπόροι του στην διάδοση του ευαγγελίου. Αναφερόμενος  σ’ αυτούς λέει, ότι «τους ΠΑΡΕΔΩΣΕ εις τον Σατανάν, διά να μάθωσι να μη βλασφημώσι»! (Α’Τιμ.1:20 ,Β΄Τιμ. 4:14)

Η φράση που λέει τους «παρέδωσα στον σατανά», την χρησιμοποιεί για να καταδείξει τον αφορισμό τους από το σώμα της εκκλησίας και την υποχρεωτική τους αποχώρηση από αυτήν έως διορθώσεως, μέχρι δηλ. «να μάθωσι να μη βλασφημώσι»! Για τον απόστολο Παύλο «βλασφημία» αποτελούσε η «εταιροδιδασκαλία». ΟΙ ίδιοι είχαν προηγουμένως απομακρυνθεί από την αλήθεια απεμπολώντας την «πίστη» και την»αγαθή των συνείδηση» και «ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ότι έγεινεν ήδη η ανάστασις, ΑΝΕΤΡΕΠΑΝ την πίστιν τινών» επιδεικνύοντας ανάρμοστη συμπεριφορά!

Το αυτό αποδίδουμε και στην περίπτωση ενός αδελφού από την Κόρινθο που αμάρτησε δια της πορνείας, αφού με τον ίδιο τρόπο ο Παύλος είχε ζητήσει από την τοπική εκκλησία, «να παραδώσουν» τον τοιούτον εις τον Σατανάν προς όλεθρον της σαρκός, διά να ΣΩΘΕΙ το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού».  (Α΄Κορ.5:5)

Η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» είναι ένα όπλο πνευματικό

Είναι φανερό, πως για να προχωρήσει το έργο του Κυρίου, οι εκκλησίες του Χριστού και οι πιστοί στο θέλημα του Θεού, ήταν απαραίτητο να έχουν στα χέρια τους «όπλα», με τα οποία βεβαίως ΔΕΝ θα «πολεμούσαν» ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια. (Εφεσ.6:12) Με άλλα λόγια η εξουσία του Παύλου και των υπολοίπων αποστόλων είχε να κάνει, με την «καθαίρεση λογισμών» που οχυρώνονται πίσω από της πάσης φύσεως αποπροσανατολιστικές θεωρίες, στοχασμούς, ιδιογνωμοσύνες και πάθη των ανθρώπων, «τιμωρώντας» κάθε παρόμοια η άλλη «παρακοή» που θα εμφανιζόταν στις εκκλησίες, έχοντας όπως προείπαμε η «τιμωρία» παιδαγωγικό χαρακτήρα.( Β΄Κορ.10:3-8)

Έτσι λοιπόν βλέπουμε, πως η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» μπορεί να χρησιμοποιείται πότε πότε με επιείκεια, ίσως πάλι και με κάποια επίπληξη χωρίς άλλες συνέπειες για εκείνον που του γίνονται συστάσεις και επιστρέφει αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί απ΄όποιον την διαθέτει, (συνήθως από απόστολους και ποιμένες εκκλησιών) με ακόμα ποιο δραστικότερα μέτρα, όπως τον αφορισμό, για όποιον βέβαια επιμένει στην παρακοή του ευαγγελίου! Ακούγεται οξύμωρο αλλά «ο αφορισμός έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα», γιατί εκτός από την εκκλησία που ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ «εκβάλλοντας τον κακόν έξω», στην πραγματικότητα επωφελείται και ο εξωσμένος  απ΄αυτήν, ώστε «παιδευόμενος» μέσα στον κόσμο ο αδελφός από τον σατανά, να έρθει στα λογικά του και να μετανοήσει!

Η ίδια πάλι εξουσία εάν χρησιμοποιηθεί ακόμα πιο αυστηρά μπορεί,-όπως θα δούμε ποιο κάτω, -να επιφέρει τον φυσικό θάνατο και την αιώνια καταδίκη.

Φόβος Κυρίου αρχή σοφίας

Ας δώσουμε λίγο προσοχή….Το γεγονός ότι οι εκκλησίες σ’  ολόκληρη την Ιουδαία, την Γαλιλαία και τη Σαμάρεια είχαν ειρήνη και πληθύνονταν, τ’ όφειλαν αφενός μεν στην παρηγοριά τού Αγίου Πνεύματος  αλλά και γιατί «περπατούσαν μέσα στον φόβο τού Κυρίου». Ένας φόβος που κατέλαβε κάθε ψυχή, αφού διαμέσου των αποστόλων εκδηλώνονταν άγνωστες για τους ανθρώπους μέχρι τότε δυνάμεις  καθώς γίνονταν πολλά «τέρατα και σημεία»... (Πράξ.2:43, 9:31)

Πολλά απ’ αυτά είχαν να κάνουν με θαύματα, ιάματα και διανομές Πνεύματος Αγίου, που ήταν βέβαια η μια όψη της εξουσίας που τους είχε δοθεί, η ευλογημένη, γιατί η άλλη, όπως αυτή που άσκησε π.χ. ο απόστολος Πέτρος στον Ανανία και την Σαπφείρα, κατέληξε άσχημα γι αυτούς, αφού πλήρωσαν με την ζωή τους την υποκρισία τους.

Το να πεθαίνει κάποιος αμετανόητος και μέσα στα ψέματά του είναι συνηθισμένο φαινόμενο αλλά ήταν η πρώτη φορά κι ας με διορθώσει κάποιος, που δυο άνθρωποι , -αν και μέλη της εκκλησίας,-ΠΕΘΑΝΑΝ ο ένας μετά τον άλλον ΑΠΟ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΠΛΗΞΗ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ, αφού δεν εκμεταλλεύτηκαν καμιά ευκαιρία, έστω και την ύστατη στιγμή για να επανορθώσουν! Αυτό έγινε έτσι επειδή ΠΡΩΤΟΝ, είχαν επανειλημμένως ψευστεί στο Πνεύμα το Άγιο και όχι στους ανθρώπους όπως οι ίδιοι νόμιζαν! Αν και δεν ήταν ευθεία βλασφημία κατά του Πνεύματος, παρόλα αυτά ήταν σοβαρή αμαρτία, λαμβανομένου υπ’ όψη τα όσα θαυμαστά και ολοζώντανα έκανε το Πνεύμα το Άγιο μπροστά στα μάτια τους….  (Ματθ.12:32), Και ΔΕΥΤΕΡΟΝ , ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ο οποίος με την εξουσία που είχε, ΔΕΝ διέκρινε μόνο την υποκρισία τους  αλλά προέβλεψε δια του Πνεύματος και την κατάληξή τους! Ο Θάνατός τους όμως έγινε αιτία να «επιπέσει φόβος μέγας εφ’ όλην την εκκλησίαν κι επί πάντας τους ακούοντας ταύτα» με αποτέλεσμα, να στερεωθεί ακόμα περισσότερο η εκκλησία που τότε ήταν στην αρχή της και ν΄ απομακρυνθούν εκείνοι που προσκολλούνταν σ’ αυτή για ιδιοτελείς η άλλους σκοπούς, αφού έμαθαν, πως η σχέση με τον Θεό είναι πραγματική και όχι παίξε γέλασε. (Πράξ.5:11-13)

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΑΣΚΟΥΣΑΝ ΟΜΩΣ;

ΤΑ ευαγγέλια, εξηγούν, ότι πρώτα οι απόστολοι κι έπειτα όσοι θα πίστευαν στον λόγο τους θ’ ασκούσαν αυτήν την εξουσία. Έτσι λοιπόν λέμε πως η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» δίνεται σε πιστούς, ενάρετους, με χαρίσματα και συγκεκριμένο ρόλο μέσα στην εκκλησία, από της ανακηρύξεως της την ημέρα της Πεντηκοστής και «έως την συντέλεια του αιώνος», μέχρι δηλαδή εξαντλήσεως ΟΛΗΣ της περιόδου χάριτος που δίνει ο Θεός, γνωστοποιώντας με αυτόν τον τρόπο ΔΥΝΑΜΙΚΑ την δικαιοσύνη Του επί της γης και κυρίως μεταξύ των πιστευόντων! (Ματθ.18:18, Β΄Τιμ.4:2)

η εξουσία του «δεσμείν και λύειν» στις ημέρες μας

Πως είναι όμως σήμερα; Δυστυχώς, σε πάρα πολλές εκκλησίες ΟΛΩΝ των ομολογιών της χριστιανοσύνης, οι ποιμένες τους κάνουν εκπτώσεις στον Λόγο του Θεού, αφού για κίνητρα που οι ίδιοι γνωρίζουν αφήνουν την αμαρτία να είναι μέσα σ΄αυτές! Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής από τους υπευθύνους κάποιων εκκλησιών, είναι ο διασκορπισμός των ποιμνίων τους και η μετατροπή των ναών τους σε άλλες πολλές χρήσεις, όπως τζαμιά, μουσεία, καφετέριες, πανδοχεία κ.αλ., καθώς αναφέρω και στο άρθρο μου «χριστιανισμός και η λογική των σούπερ μάρκετ». Στις μέρες μας λοιπόν η εξουσία αυτή έχει ατονήσει..τουλάχιστο σε μένα, αυτή η εικόνα μου δίνεται.. Ίσως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να μην υπάρχει τίποτα παρόμοιο που να μπορεί να συγκριθεί με την εποχή της πρώτης εκκλησίας! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, πως η παγκόσμια χριστιανική κοινότητα που διαθέτει χαρακτηριστικά παρόμοια μ΄εκείνα της εκκλησίας της Φιλαδελφείας και της εκκλησίας των Σμυρναίων που οικοδομεί ο Κύριος έχει εγκαταλειφτεί στην τύχη της, γιατί από την άλλη πιστεύω,-κι ευχαριστούμε τον Θεό γι αυτό,-πως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός συνεχίζει να εποπτεύει αυτό το καλό έργο που άρχισε ΚΑΙ με τις παραινέσεις του Πνεύματος του Αγίου, όπως ο ίδιος ο Λόγος του Θεού μας βεβαιώνει κι εξηγώ ποιο κάτω, πιστεύω πάλι ότι θα το τελειώσει. (Αποκ.1:12)

Σήμερα, περιστατικά όπως του Ανανία και της Σαπφείρας προσωπικά δεν έχω ακούσει να συμβαίνουν, – τουλάχιστον με την αμεσότητα που εκτελέστηκαν οι λόγοι του Πέτρου,- απουσία παρόμοιων εξουσιών,γιατί υπάγονται σε αποστολικά χαρίσματα που απ’ ότι γνωρίζω δεν έχει ΚΑΝΕΝΑΣ-στο άμεσο μέλλον πολύ πιθανόν να υπάρξουν,- αλλά τιμωρία που εκτός από τον παιδαγωγικό χαρακτήρα της να επιφέρει και τον θάνατο ακόμα εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να μας αγγίξει όλους…….! ( βλέπε Β΄Κορ.12:12, Αποκ. 2:23 κ.αλ. )

ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής, στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου της αποκάλυψης που συνέγραψε καθ’ υπαγόρευση του Κυρίου, περιγράφει ένα πλήθος παραδειγμάτων σαν κι αυτά που λέμε, εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο Ιησούς Χριστός είναι σε ΟΛΕΣ τις εκκλησίες,- όποια κι αν είναι η κατάστασή τους,- γνωρίζοντας με ακρίβεια την πίστη μας, τις ελλείψεις , τις αμαρτίες και την γύμνια μας όπου αυτές υπάρχουν και βρίσκονται, αφού ερευνά «νεφρούς και καρδίες» με εξουσία να κρίνει και να απωλέσει .. Έτσι λοιπόν, για όποιον καταλαβαίνει θα πρέπει να ξέρει, πως εδώ διακυβεύεται κάτι πολύ περισσότερο απ’ ότι μπορεί να νομίζει η να πιστεύει ο καθένας, αφού εάν θέλουμε να μην γευτούμε τον φυσικό θάνατο πρόωρα και πολύ περισσότερο τον αιώνιο πνευματικό θάνατο με κατάληξη την απώλεια, ας σκεφτόμαστε τις συνέπειες των πράξεών μας, γνωρίζοντας τους κινδύνους που κρύβουν και που αυτοί ελλοχεύουν..(Αποκ. κεφ. 2&3)

Τέτοιοι κίνδυνοι λέει ο απόστολος Παύλος, βρίσκονται στον Κυριακό Δείπνο, που ενώ είναι ευλογία από τον Θεό για όσους συμμετέχουν και υποχρέωση των χριστιανών να το κάνουν, παρά ταύτα, όταν κάποιος τρώει και πίνει με ανάξιο τρόπο, –είναι δηλαδή σε μόνιμη αμαρτία,-τρώει και πίνει κατάκριση στον εαυτό του, μη διακρίνοντας το σώμα τού Κυρίου. «Γι’ αυτό», λέει ο Παύλος, «ανάμεσά σας υπάρχουν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πεθαίνουν ΙΚΑΝΟΙ,» ΞΑΦΝΙΚΑ ενώ δηλ είναι ΥΓΙΕΙΣ. (Α΄Κορ.11:27-32)

Από fonhbowntos.gr Μάρτιος 12, 2017 Η Αγια Γραφη διδασκει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ