Τι είναι Αναγέννηση

Από fonhbowntos.gr Ιανουάριος 3, 2014 Η Αγια Γραφη διδασκει

Είναι γνωστό πως ο όρος «αναγέννηση» έχει να κάνει με την αναδημιουργία, την ανάπλαση, την αποκατάσταση, την αναβίωση και άλλες παρόμοιες αναζωογονητικές καταστάσεις, -καθώς μας εξηγούν έγκυρα Ελληνικά λεξικά,- με ταυτόχρονες αναφορές σε χρονικές περιόδους, πολιτιστικά κινήματα, τεχνοτροπίες της αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής,της εξέλιξης των γραμμάτων,των τεχνών, κ.τ.λ. Παρά το γεγονός ότι οι ερμηνείες αυτές,-που σημειωτέον είναι σωστές,-κάνουν τον όρο αυτό να προσφέρεται μόνο για να περιγράψουν ιστορικά τις καλές (αναγεννησιακές) περιόδους της ανθρωπότητας, ερμηνεύεται επίσης,- κι αυτό έχει αξία να δούμε,-ΚΑΙ ως  η «συνάντηση» Του Θεού με τον άνθρωπο, η οποία σύμφωνα με την Αγία Γραφή, χαρακτηρίζεται από μοναδικές εμπειρίες και πνευματικές πείρες με τον Ιησού Χριστό!(Ιωάν.3:2, Μάρκ.1:15) 

Ο ίδιος ο Θεός προσελκύει τον άνθρωπο σ’ αυτόν

Όταν σε ελκύσει ο Θεός με τρόπο ώστε να Τον παρατηρήσεις, γιατί ο Θεός είναι που συναντά τον άνθρωπο, τότε, πλημμυρίζεις στην κυριολεξία από πρωτόγνωρα συναισθήματα, λόγια, σκέψεις και εικόνες, που εάν κάποιος προσέξει και εμβαθύνει περισσότερο, το δίχως άλλο, θ’ άχει μπει ήδη σε τροχιά «αναδημιουργίας.» (Εβρ.13:21)(Ιωάν.6:44, Εξοδ.3:1) Σε κάθε περίπτωση, εάν ΕΠΙΜΕΙΝΕΙ, σ’ αυτή την ΝΕΑ  όσο και αναγεννησιακή «πορεία» προς την τελειότητα, όπως αφήνει να εννοηθεί η Αγία Γραφή, όχι μόνο θα την εξελίξει σε «στάση ζωής» προς ΣΩΤΗΡΙΑ, (Α΄Πέτρ.1:3) αλλά επίσης, πρώτο: θα ΓΕΥΤΕΙ τον καλό Λόγο Του Θεού δια του οποίου είναι όλες οι επουράνιες δωρεές, δεύτερο: θα γίνει ΜΕΤΟΧΟΣ του Πνεύματος Του Αγίου και τρίτο χωρίς να είναι το τελευταίο,θα ΕΝΝΟΗΣΕΙ σε βάθος τις δυνάμεις του μέλλοντα αιώνα! (Εβρ.6:5, Ματθ.10:1 κ.αλ.)  

Είναι με άλλα λόγια, η θαυμαστή μεταστροφή ενός άπιστου ανθρώπου σε πιστό χριστιανό, που δεν έρχεται ως αποτέλεσμα κάποιας ιδιαίτερης δικής του προσπάθειας, φυσικής η άλλης αλλά γιατί επενεργούν μυστηριωδώς και κατά τον Λόγο του Κυρίου, οι δημιουργικές και αναγεννησιακές δυνάμεις Του αιωνίου Θεού.(Ρωμ.8:29)

από το σκοτάδι στο φως, με τον Λόγο του Θεού και δια Πνεύματος Αγίου

Αυτό το Θαύμα, διότι περί θαύματος πρόκειται, είναι τηρουμένων των αναλογιών, ίδιας σημασίας μ’ εκείνο, που όταν ο Θεός είπε,«γενηθήτω φώς» κι έγινε φώς.  (Γέν.1:3) Επειδή, ο Θεός που είπε να λάμψει φως μέσα από το σκοτάδι, ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος, «έλαμψε μέσα στις καρδιές μας και μας ΦΩΤΙΣΕ,για να γνωρίσουμε την δόξα Του διά του προσώπου του Ιησού Χριστού». (Β΄Κορ.4:6)

Ο φωτισμός Του Ενός Αληθινού Θεού, που συνοψιζόταν αρχικά στην Παλαιά Οικονομία και στην διαθήκη του Θεού προς τους Ισραηλίτες, έγινε χρονικά, με την είσοδο της ανθρωπότητας στην Νέα Οικονομία, υπόθεση όλων των εθνών. Στην ζωή κοντά στον Ιησού Χριστό ούτε η «περιτομή» έχει κάποια ισχύ, ούτε «η ακροβυστία» αλλά «η καινούργια κτίση»! Με αυτό εννοούμε, πως οι πρακτικές και οι δοξασίες που ακολουθήθηκαν από τα έθνη ως ειδωλολάτρες που ήσαν, ΔΕΝ τους οδήγησαν στην γνώση του ΕΝΟΣ αληθινού Θεού και συνεπώς ούτε τους δικαίωσαν..Αλλά μήπως οι Ισραηλίτες που είχαν αυτή την ΜΟΝΑΔΙΚΗ γνώση δικαιώθηκαν; Όχι βέβαια! Και αυτό γιατί δεν κατόρθωσε ΚΑΝΕΝΑΣ να τηρήσει τον νόμο που τους δόθηκε από τον Θεό δια χειρός του Μωυσέως! (Ρωμ.2:25, Γαλ.6:15)

Ως εκ τούτου ισχύ και αξία αποκτούν τα νέα δημιουργήματα Του Θεού, των οποίων η ζωή ξεκινά υποχρεωτικά με την αναγέννηση. Εδώ είναι που εφαρμόζεται και η ρύση του Ιησού Χριστού που λέει: «εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού».(Ιωάν.3:3, Α΄Πετρ.1:3) Υπάρχει όμως και  συνέχεια! Ο Θεός τους δίνει την ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ και ως εκ τούτου διαφοροποιούνται ως προς τον κόσμο, προχωρούν με τις αρχές του Ευαγγελίου, αποκτούν καρπό Πνεύματος Αγίου για να είναι εξασφαλισμένοι, (Γαλ.5:22) και ο Κύριος που άρχισε το καλό και σωτήριο έργο μαζί τους το τελειώνει με την είσοδό τους στην αιωνιότητα! ( Ρωμ.8:30, Α΄Κορ.6:10)

Η γέννηση λοιπόν του «καινούργιου ανθρώπου» δεν «προέρχεται από την ανθρώπινη επιθυμία, ούτε από το θέλημα του άνδρα η της γυναίκας».ΔΕΝ γεννιέσαι δηλαδή αναγεννημένος ούτε ξαναμπαίνεις στην κοιλιά της μάνας σου για να βγεις εκ νέου ως άλλος άνθρωπος (Ιωάν.1:13) αλλά «γίνεται κάποιος ΝΕΑ ΚΤΊΣΗ, με τον Λόγο Του Θεού και δια Πνεύματος Αγίου» (Ιωάν.3:5, Εφε.5:26)

Μάλιστα, μας κάνει ευγνώμονες το γεγονός, πως η έξοχη αυτή ως προς την σύλληψή της επέμβαση από τον Θεό και καταπληκτική ως προς την εκτέλεσή της, πραγματοποιείται με τρόπο που μας τον λέει. Δείτε:

«Θα σας δώσω καρδιά νέα· και θα βάλω μέσα σας πνεύμα νέο, και, αφού θα έχω αποσπάσει την πέτρινη καρδιά από τη σάρκα σας, θα σας δώσω καρδιά σάρκινη. Και θα βάλω μέσα σας το Πνεύμα μου, και θα σας κάνω να περπατάτε στα διατάγματά μου, και να τηρείτε τις κρίσεις μου, και να τις εκτελείτε». (Ιεζ.36:26-27,Δευτ.30:6, Ιωήλ 2:28, Β΄Κορ.3:3)

Άλλο το βάπτισμα στο νερό κι άλλο η Αναγέννηση

Το βάπτισμα στο νερό, είναι μια άλλη ξεχωριστή όσο και σημαντική πράξη στην εκτέλεση της οποίας σωζόμαστε.. (Ματθ.3:15,Μαρκ.16:16, Πραξ.2:38,22:16) Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνουμε, πως είναι και εντελώς διαφορετική από αυτή της αναγέννησης, αφού «την πρωτοβουλία και την ευθύνη του βαπτίσματος την παίρνει αβίαστα, αποκλειστικά και μόνος ο πιστός», στην διάρκεια του οποίου,-ενν. του βαπτίσματος,- έχουμε ομολογία αγαθής συνείδησης εκ μέρους του βαπτιζόμενου ενώπιον Θεού και ανθρώπων, σύμφωνα με την οποία, «μαρτυρείται ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού Χριστού». Έτσι λοιπόν λέμε μετά βεβαιότητας, πως η αναγέννηση ΕΊΝΑΙ ΚΆΤΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΌ, προηγείται του βαπτίσματος ενώ γίνεται και η αιτία, που θα οδηγήσει κάποιον να πάρει την απόφαση του βαπτίσματος στο νερό. Έρχεται δηλαδή, ως αποτέλεσμα της γονιμοποιήσεως της ανθρώπινης καρδιάς από το πνεύμα του Θεού. (Α΄Πέτρ.3:2, Ρωμ.1-15)

Με το βάπτισμα στο νερό, που είναι το πρώτο βήμα πίστεως για κάποιον που έρχεται από το σκοτάδι στο φως, από την άγνοια στην γνώση του Ιησού Χριστού, ευαρεστούμαι και τον Θεό, αφού έτσι εκπληρώνεται κατ’ αρχάς το σχέδιό της σωτηρίας στην ζωή του κάθε αναγεννημένου χριστιανού, το οποίο βέβαια δεν τελειώνει εδώ αλλά ολοκληρώνεται κατά το παράδειγμα της θυσίας του Ιησού στον Γολγοθά! (Ματθ.3:15,Μαρκ.16:16)

Πως θα καταλάβω ότι αναγεννήθηκα;

«Ο άνεμος πνέει όπου θέλει, και ακούς τη φωνή του, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται, και πού πηγαίνει· έτσι είναι καθένας που γεννήθηκε από το Πνεύμα».   (Ιωάν.3:8)

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μας εξηγεί, ότι όπως συμβαίνει με τον αέρα, που χωρίς να τον βλέπουμε τον αντιλαμβανόμαστε από το θορυβώδες πέρασμά του μέσα από τις φυλλωσιές των δένδρων, για να μας δροσίζει η να μας ζεσταίνει, χωρίς να γνωρίζουμε την αρχή του και το τέλος του, έτσι και η αναγέννηση, έρχεται με δύναμη που πηγάζει εκ του Πνεύματος Του Θεού, το οποίο βέβαια δεν μπορεί να δει κανείς, όμως, είναι αυτό που θα γεννήσει με μυστήριο για τον άνθρωπο τρόπο τον αιώνιο και άφθαρτο Λόγο του Θεού μέσα του!(Λουκ.1:35 ) Η απόδειξη σ’ αυτό έρχεται γρήγορα και σχεδόν από μόνη της, αφού μέρα με την ημέρα ο ίδιος θα διαπιστώνει, πως  στον Θείο Λόγο θα οφείλονται οι νέες δυνάμεις και τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα συντελούν στην πνευματική του πρόοδο και την αξιοθαύμαστη αλλαγή του. Η αγάπη, η πίστη, η ελπίδα και ο φόβος του Κυρίου,είναι γνωρίσματα που έχει ΜΟΝΟ ένας αναγεννημένος χριστιανός ΚΑΙ έρχονται σαν αποτέλεσμα των ενεργειών Του Θεού στον ίδιο. (Εκκλ.12:13 )  Όσο αδύνατο είναι να περάσει απαρατήρητη «πόλις που κείται επί όρους», (Ματθ.5:13-16) άλλο τόσο αδύνατον είναι σε κάποιον να μην εννοήσει με τον νου και να μην αντιληφθεί με την καρδιά, την πρώτη φορά η την ημέρα εκείνη η την περίοδο κατά την οποία τον επισκέφθηκε ο Θεός! (Ματθ.13:8 )

Με την αναγέννηση ο Θεός επισκέπτεται τον άνθρωπο. Ένα παράθυρο που ανοίγει ο ίδιος ο Κύριος στον ουρανό για να Τον «βλέπουμε», αφού σε κανέναν δεν επέτρεψε και ούτε πέτυχε έως τώρα να Τον πλησιάσει κανένας δια της όψεως! Όποιος το επιθυμεί, μπορεί να το κάνει μόνο δια της πίστεως. Όταν ο άνθρωπος δεν χάνει από τα μάτια του, ότι από τον ουρανό του αποκαλύφθηκε, ο Θεός θα παρίσταται συνεχώς ως εγγυητής αυτής της συνδιαλλαγής, προβαίνοντας σε ενέργειες θαυμαστές με απτά και αγαθά αποτελέσματα, πρώτα για τον ίδιο τον προσήλυτο, τον νέο δηλαδή και αναγεννημένο χριστιανό και ύστερα για όσους είναι γύρω του! (Εβρ.13:20, 2:4, Πραξ.16:31 κ.αλ.)

Ένας άγνωστος αλλά αποκαλυπτικός και ευλογημένος δρόμος

Εννοείται, πως ο δρόμος τον όποιον καλείται κάποιος να περπατήσει είναι εντελώς άγνωστος σ’ αυτόν. Φυσικό είναι, αφού δεν τον ήξερε ούτε από χθες ούτε από προχθές! Γι αυτό και δεν γνωρίζει αν είναι εύκολος η αν έχει εμπόδια. Όμως, περισσότερο ο αναγεννημένος  χριστιανός νιώθει ευλογημένος απ’ αυτή την νέα σχέση του με τον Θεό και λιγότερο τον απασχολούν τα εμπόδια η όσα πρόκειται να του φανερωθούν στον δρόμο του, αφού τα πάντα τ’ αφήνει στον Κύριο μαζί με τις αμαρτίες του!

Όσοι τον περάσουν δείχνοντας θάρρος και αποφασιστικότητα, ο Λόγος Του Θεού γι αυτούς θα έχει εκτελέσει την αποστολή Του για την οποία ήρθε στον κόσμο, αφού υπόσχεται ένα τέλος που επιφυλάσσει αγαθά, αιώνια και ασάλευτα. Εάν πάλι κάποιοι κωφεύουν σ’ αυτό το Θείο κάλεσμα, δειλιάσουν και επιστρέψουν στα ίδια κάνοντας για τον λόγο που είχε ο καθένας, πως δεν είδαν, δεν άκουσαν και ούτε κατάλαβαν τίποτα, τότε, η ίδια η συμπεριφορά τους θα τους κρίνει την μεγάλη ημέρα της κρίσεως, με βάση τις ημέρες και τα έργα τους!

Εκείνοι που δέχονται αυτή την σωτήρια ενέργεια Του Θεού καταλαβαίνουν, πως γίνεται για την πνευματική τους πρόοδο που αποσκοπεί στον αγιασμό και στην καθαρότητα της ψυχής, αφού άγιοι και καθαροί είναι όσοι βρίσκονται στην παρουσία Του. Αντιλαμβάνονται, ότι όσο άγνωστη και να φαντάζει η διαδρομή που καλούνται να κάνουν, δεν μπορεί να μην είναι και ο Θεός που τους κάλεσε μαζί τους, εκτός από εκείνους βέβαια που εμπιστεύονται τις δικές τους δυνατότητες και δυνάμεις. Αυτός είναι ο κόσμος…Εμείς όμως εμπιστευόμαστε Τον Θεό της σωτηρίας μας, χωρίς να παραβλέπουμε, πως στην πορεία μας προς τον ουρανό και την αγία Του παρουσία, τίποτα δεν αποκτάται, ούτε γίνεται χωρίς προσπάθεια, χωρίς δυσκολίες η και χωρίς θυσίες εάν χρειαστεί.

Συχνά ο Χριστός ζει και μεγαλώνει σ’ έναν πιστό, όχι χωρίς κόπο αλλά μέσα σε ωδίνες. (Γαλ.4:19) Ο Δαυίδ έλεγε σχετικά πως, «καλό έγινε σε μένα ότι ταλαιπωρήθηκα, για να μάθω τα διατάγματά σου»!(Ψαλ.119:71)

Για τον φυσικό άνθρωπο η σκέψη και μόνο της ταλαιπωρίας είναι απαράδεκτη και χωρίς νόημα αλλά για έναν αναγεννημένο χριστιανό είναι κατανοητή και παραδεκτή, αφού ΓΝΩΡΙΖΕΙ, πως ο Θεός που ενεργεί τα πάντα, τον προεξέλεξε, όπως ήταν το αιώνιο σχέδιό Του, για να βρεθεί σ’ έπαινο της δόξας του, καθώς και όσοι προελπίσαμε στον Χριστό.(Εφεσ.1:12)

 Όταν ένας αναγεννημένος χριστιανός αμαρτήσει

Απ’ όσα λέγονται  παρά πάνω εύκολα συμπεραίνουμε, πως όποιος  έχει γεννηθεί από το Θεό και είναι παιδί του, παύει ν’ αμαρτάνει. Διότι «όποιος αμαρτάνει ούτε είδε ούτε γνώρισε ποτέ τον Χριστό». (Α΄Ιωάν.3:6)                  

Το ίδιο με τον Ιωάννη και ο απόστολος Παύλος λέει, ότι όσοι αμαρτάνουν «υστερούνται της δόξης του Θεού», (Ρωμ.3:23) και πως ο «μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος». (Ρωμ.6:23)

Βέβαια όπου η αμαρτία φάνηκε στο αληθινά τρομακτικό της μέγεθος, εκεί η χάρη Του Θεού υπερεπερίσσευσε, την υπερκάλυψε δηλαδή με το παραπάνω! (Γαλ.5:19) Αλλά εάν εξακολουθούμε ν’ αμαρτάνουμε, είναι λάθος να πιστεύουμε, ότι έτσι θα περισσεύσει η χάρη του Χριστού σ’ εμάς. Όσοι ζητάμε δικαίωση στον Χριστό και ανακαλούμε τ’ όνομά Του, θα πρέπει να απομακρυνόμαστε από κάθε αδικία, μη επιδιώκοντας να οικοδομούμε πάλι ότι άσχημο και αμαρτωλό -που με την χάρη Του Θεού- γκρεμίσαμε, γιατί ο Ιησούς Χριστός δεν είναι διάκονος της αμαρτίας ούτε οδηγεί κανέναν σ’ αυτήν. (Γαλ.2:17, Β΄Τιμ.2:19)

Αντίθετα, όπως δείξαμε, εμφανίζεται στην ζωή του καθένα χωρίς προσωποληψία, για να του δώσει πνευματική δύναμη και να τον κάνει να εννοήσει Τον αληθινό Θεό, να ενωθεί μαζί Του και να μην αμαρτάνει. (Τίτ.2:14) Επισημαίνει μάλιστα ο Ιωάννης, πως ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ν’ αμαρτάνουμε, διότι όποιος γεννιέται από Τον Θεό ΦΥΛΑΕΙ τον εαυτόν του, δεν αμαρτάνει και ΤΟΤΕ ο πονηρός δεν αγγίζει αυτόν.(Α΄Ιωαν.5:18-20)

Ο απόστολος Παύλος αναρωτιέται σχετικά. Εάν μετά την είσοδό μας στην χάρη του Χριστού εξακολουθούμε ν’ αμαρτάνουμε, ποιο θα είναι το πρακτικό αποτέλεσμα και τι το όφελός μας, όταν ΚΑΝΕΝΑ από τα του Θεού χαρισθέντα δώρα να μην απολαμβάνουμε εξ αιτίας μιας τέτοιας διαγωγής. Ποιο θα ήταν το νόημα της αναγέννησής μας και ποια η χαρά της ελευθερίας μας; Εάν πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πως γίνεται να ζούμε ακόμα κάτω από την εξουσία της; Θυμηθείτε τον «παλαιό άνθρωπο», τον άνθρωπο της αμαρτίας καθώς πάντες ήμασταν, σε τι κατάσταση μας είχε φέρει, πότε και πως τον αφήσαμε πίσω μας! Δεν τον ενταφιάσαμε με το βάπτισμά μας στο νερό, ομολογώντας με την δύναμη που μας έδινε η αναγέννησή μας, ότι δεν θα υποκύπτουμε πλέον στην αμαρτία και δεν θα κυριαρχεί αυτή στο πνεύμα μας και στο σώμα μας, ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε τον εαυτόν μας στον Θεό, όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που πέθαναν κι αναστήθηκαν σε μια νέα ζωή;

Σε κάθε περίπτωση, ολ’ αυτά γράφονται όχι για να μας κηρύξουν την «αναμαρτησία» αλλά  για να μας προτρέψουν αυτοί οι άγιοι άνθρωποι Του Θεού «να μην αμαρτάνουμε». Διότι ενώ ο απόστολος Παύλος μας λέει ότι «λέμε ψέματα εάν ισχυριζόμαστε πως είμαστε του Χριστού και ταυτόχρονα βρισκόμαστε σε αμαρτία», (Γαλ.5:19) ο Ιωάννης μας λέει, πως  «εξαπατούμε τον εαυτό μας και δε λέμε την αλήθεια, αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι».

Εδώ βέβαια δεν έχουμε δυο διαφορετικές αντιλήψεις περί αμαρτίας αλλά από την ίδια αφετηρία ορμώμενοι, που είναι η διδασκαλία του Ιησού Χριστού, (Ιωαν.5:14,8:11) προσπαθούν να κάνουν σε όλους κατανοητό και ευτυχώς για μας με πολλούς τρόπους, ότι όπως υπάρχουν εκούσιες αμαρτίες, όλες εκείνες δηλαδή που με την θέλησή μας πράττουμε εξ αιτίας των παθών μας, έτσι υπάρχουν και οι από αδυναμία αμαρτίες η αυτές που γίνονται άθελά μας. (Α΄Ιωαν.5:16)

Αποτελεί πάντως κοινή παραδοχή ότι σε σύγκριση με το Θεό είμαστε όλοι αμαρτωλοί. Έτσι άλλωστε αρχίσαμε την ενότητά μας προσθέτοντας μάλιστα πως, ότι εμείς οι άνθρωποι θεωρούμε δίκαιο, για τον Θεό είναι «ως ρυπαρό ιμάτιο»! ( Ησα.64:6 κ.αλ.) Σε σύγκριση με τον κοινό, τον κοσμικό άνθρωπο και μετρώντας τον αγιασμό με το κοινό μέτρο, το μέτρο των πολλών, βρίσκουμε να υπάρχει βασική και ουσιώδεις διαφορά ανάμεσα στον δίκαιο και το ασεβή. (Μαρκ.4:22-25)  Ο ένας είναι αναγεννημένος και το Πνεύμα Του Θεού κατοικεί μέσα του, ο άλλος είναι άνθρωπος κοσμικός, πράγμα που γι αυτόν δεν σημαίνει τίποτα η εκχύλιση της αμαρτίας. (Τίτ..3:11, Ησα.22:13 κ.αλ.)

Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ούτε και από τον δίκαιο και τον ευσεβή άνθρωπο δεν λείπει η αμαρτία, όμως, βρίσκουμε και πάλι τον δρόμο μας «αν ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ τις αμαρτίες μας και ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ από αυτές». (Παρ. 28:13) Ο Θεός, που είναι αξιόπιστος και δίκαιος, «θα μας τις συγχωρήσει και θα μας απαλλάξει από κάθε άδικη πράξη»,(Α΄Ιωαν.1:9) αφού το αίμα που πρόσφερε με τον σταυρικό θάνατό του ο Υιός Του ο Ιησούς Χριστός μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Σε κάθε άλλη περίπτωση η ισχυρισμό  «βγάζουμε ψεύτη τον Θεό και ο λόγος του δε ζει μέσα μας». (Α΄Ιωάν.1:8-10)                                                                      

  Η προσφορά μας στον Θεό

Ότι και να συμβαίνει σ’ έναν αναγεννημένο Χριστιανό, θα πρέπει γρήγορα ν’ αναλαμβάνει νέες δυνάμεις και να σταθεροποιείται στο θέλημα του Θεού, διότι, έχει κληθεί για να προσφέρει εξάπαντος, «θυσίες πνευματικές σε οσμή ευωδίας στον Θεό τού ουρανού δια του Ιησού Χριστού». (Έσδρας.6:10, Α΄Πέτρ.2:5 κ.ά.)

Από τα βάθη των αιώνων και δια του Λόγου Του Θεού, μας έρχονται παραδείγματα από εκκλησίες σαν εκείνες στην αποκάλυψη του Ιωάννη, οι οποίες άλλες λιγότερο, όπως π.χ. της Εφέσου, της Περγάμου και των Θυάτειρων και άλλες περισσότερο, όπως των Σάρδεων και της Λαοδικείας, είχαν δυστυχώς αποτραπεί από τον δρόμο της αλήθειας, εκκοσμικεύτηκαν, έθεσαν άλλες  προτεραιότητες  στα μέλη τους, άλλους στόχους και διαφορετικά μέσα λατρείας που παρόμοια δυστυχώς παρατηρούνται ακόμη και σήμερα σε κάποιες χριστιανικές ομολογίες.

Όμως, εάν θέλει κάποιος να κρατήσει αυτό που έλαβε, την είσοδό του δηλ. στην χάρη του Ιησού Χριστού, θα πρέπει να καταλάβει, ότι «η πραγματική πνευματική λατρεία» όπως τότε, έτσι και σήμερα, θα πρέπει να είναι ίδια μ’ εκείνη που μας άφησαν οι εκκλησίες της Σμύρνης και της Φιλαδέλφειας. Αυτές είχαν σαν προτεραιότητα και δίδασκαν με επιτυχία τον κάθε αναγεννημένο χριστιανό, να «προσφέρει ΟΛΟ τον εαυτό του, το σώμα του, το πνεύμα του και την ψυχή του ως θυσία ζωντανή, αγία και ευπρόσδεκτη στον Θεό»!(Ρωμ.12:1)

Διότι μπορεί η χάρις του Χριστού να φανερώνεται αρχικά με την αναγέννηση του πιστού, όμως αυτός, ενόσω ζει, πρέπει να διανύσει υποχρεωτικά μια ικανή απόσταση έως την τελική δικαίωσή του, αγωνιζόμενος πάντοτε τον καλό αγώνα της πίστεως μέχρι το τέλος του δρόμου του, απομακρινόμενος  από κάθε αδικία και μη συμμορφούμενος με την νοοτροπία του κόσμου, για να επιβραβευτεί για την προσπάθειά του με αιώνια δόξα από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό την ημέρα της παρουσίας Του. (Β΄Τιμ..4:8)

Σ’ αυτό το πλαίσιο λοιπόν καλείται να ζήσει ο αναγεννημένος χριστιανός, που το δίνει εξ αρχής ο Χριστός με βάσει το ευαγγέλιό Του και το παράδειγμα που άφησε ο ίδιος σε όλους, πριν αναληφθεί στους ουρανούς. Έτσι μόνο θα είναι ικανός να μεταμορφώνεται συνεχώς προς το καλό, αποκτώντας δια της ανακαινίσεως το νέο φρόνημα του πιστού που θα ευωδιάζει στον Θεό, μεταδίδοντας κάθε παραμυθία και προτροπή αγάπης, κάθε εν Χριστώ παρηγορία και κοινωνία Πνεύματος και κάθε έργο αγαθό, με σπλάχνα, οικτιρμούς  και έλεος.

Και επειδή κάνουμε αναφορά σε «θυσίες πνευματικές», πιστέψτε με, ο Θεός τις δέχεται και ευαρεστείτε σ’ αυτές, στην περίπτωση μόνο που προέρχονται από ανθρώπους που είναι ακέραιοι ως χαρακτήρες, ευθείς, δίκαιοι, πιστοί και αληθινοί. (Εβρ.13:16) Ο ορισμός μάλιστα της «ζωντανής θυσίας στον Θεό» για να ακριβολογούμε είναι, «το συντετριμμένο πνεύμα και η ταπεινωμένη καρδιά». (Ψαλ.51:17)

Άλλωστε ως αποτέλεσμα της ταπείνωσης έρχεται η αναγέννησή μας, αφού μπροστά στον Θεό μετανοούμε και επιστρέφουμε, «θυσιάζοντας» εγωισμούς και υπερηφάνειες, μίση και πάθη, αμαρτίες και κάθε είδους φιλοσοφήματα και πλάνες. (Τίτ.3:3) Λειτουργεί δε ως κύριο συστατικό της αναγέννησής μας και η δύναμη που μας κινεί σ’ αυτήν την θυσιαστική πορεία προς το ωφελιμότερο. Προπορεύεται της δόξης που μας υπόσχεται εξ αρχής ο Κύριός μας και γίνεται το εργαλείο που καθαρίζει τον δρόμο της καρδιάς μας και η σκούπα της ανακαινιζόμενης ψυχής μας.

Στο τέλος βέβαια, αυτό που μένει, δεν είναι τα μπράβο των ανθρώπων, (Β΄Τίμ.2:4 ) αλλά  η ένδοξη γλύκα της σωτηρίας και ο κόπος της αγάπης! (Α΄Κορ.15:58)

Από fonhbowntos.gr Ιανουάριος 3, 2014 Η Αγια Γραφη διδασκει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ