Μέρος 2ο:Βαδίζοντας προς την μετά Τον Χριστό εποχή

Τελείωσα το πρώτο μέρος της αφήγησής μου λέγοντας, χωρίς να επεκταθώ περισσότερο, ότι ο Θεός από πάντοτε ενεργούσε μεταξύ των ανθρώπων, αφού η απέραντη αγάπη Του τον έκανε να είναι συνεχώς κοντά στα πλάσματά Του. Τι να πρωτοπεί κανείς γι αυτό…Ο Ιώβ, συντετριμμένος από τη φοβερή δύναμη και την καταπληκτική σοφία του παντοδύναμου Θεού όπως αυτές αποκαλύπτονται μέσω των δημιουργημάτων Του, συγκλονίστηκε με τη σκέψη ότι μπόρεσε να λογομαχήσει κάποια στιγμή με τον Κύριο, έστω κι αν έπασχε εκείνες τις ώρες. Γι’ αυτό είπε: «Ήκουον περί σου με την ακοήν του ωτίου, αλλά τώρα ο οφθαλμός μου σε βλέπει». (Ιώβ 42:5)

Ο Δαβίδ λίγους αιώνες αργότερα εξέφρασε το δέος που ένιωθε λέγοντας: «Όταν θεωρώ τους ουρανούς σου, το έργον των δακτύλων σου, την σελήνην και τους αστέρας, τα οποία συ εθεμελίωσας, τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να ενθυμήσαι αυτόν; Ή ο υιός του ανθρώπου, ώστε να επισκέπτησαι αυτόν;» (Ψαλ.8:3,4)

Ο Πέτρος λέει ότι δεν είναι τίποτα, καθώς «ως το άνθος του χόρτου παρέρχεται τόσο ο ίδιος όσο και η δόξα αυτού!» (Α΄Πετρ.1:24) Όμως για χάρη των ανθρώπων που ο Θεός τόσο αγάπησε κι επιθύμησε να δει αποκατεστημένους κοντά Του και απαλλαγμένους από τις προς αυτόν παραβάσεις τους, ΔΕΝ εξαντλεί την Παρουσία Του με την δημιουργία Του μόνο, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΊΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΩΣΤΕ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ Σ’ΑΥΤΟ!

Ο καθένας θα μπορούσε να μπει στην θέση όσων θ’ αναφέρω ποιο κάτω, αρκεί ν’ αγαπούσε τα πράγματα του Θεού, να έδειχνε ζήλο για τα πνευματικά και προσήλωση στον Λόγο Του τον Άγιο. Ως εκ τούτου, εκ προοιμίου θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς Τον Θεό για κείνους τους ακούραστους εργάτες του ευαγγελίου, επώνυμους κι ανώνυμους, που κοπίασαν πραγματικά για να φέρουν το μεγαλειώδες μήνυμα της αγάπης του Θεού μέχρι των ημερών μας σ’ όλους, και σε μένα επίσης δια του ευαγγελίου! Για αυτό το βιβλίο,- όπως το λένε ειρωνικά κάποιοι,- οι περισσότεροι έπαθαν, ταλαιπωρήθηκαν, εξουθενήθηκαν και στο τέλος μαρτύρησαν, επειδή είχαν πάντοτε προ οφθαλών όχι το χρυσοπίκιλτο εξώφυλλό του, αλλά την θυσιαστική πορεία του Ιησού Χριστού προς τον Γολγοθά, που ήταν το περιεχόμενό Του και η πραγματική ουσία του! Δεν υπηρέτησαν το βιβλίο, αλλά Τον ΠΡΩΤΟΝ που δίδαξε το θέλημα του Θεού, Τον ΑΡΧΗΓΟ και ΘΕΜΕΛΙΩΤΗ της πίστεώς μας, που έκανε γνωστή την Βουλή του Πατέρα Του από τους ουρανούς, με τα σημαντικά για όλους τους ανθρώπους γεγονότα που επακολούθησαν. Πως λοιπόν κάποιοι μπαίνουν στην διαδικασία ανερυθρίαστα να καθαιρέσουν το θεμέλιο που έθεσαν ο Χριστός και οι απόστολοι;

Οι απόστολοι και οι μεταποστολικοί Πατέρες

Με προεξάρχοντας λοιπό τους αποστόλους η προσπάθεια να διαδοθεί το ευαγγέλιο του Χριστού στεφανώθηκε μ’ επιτυχία. Οι ίδιοι έγιναν από Τον Ιησού κανάλια ευλογίας για τους επόμενους απ’ αυτούς, οι οποίοι, όπως και οι απόστολοι, δίδαξαν πάλι όσους ήταν ικανοί να μεταφέρουν τους λόγους της ζωής και σε άλλους. Τέτοιοι θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν οι Πατέρες. Ιγνάτιος, Πολύκαρπος Σμύρνης, Παπίας, Ιουστίνος ο μάρτυς, Ειρηναίος της Λυών, Τερτυλλιανός, Ευσέβιος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ιερώνυμος, Αυγουστίνος, ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, κ.αλ. Όλοι αυτοί συνέβαλαν ο καθένας με τον τρόπο του στην διάδοση της αποστολικής παράδοσης και του ευαγγελίου ενώ στο τέλος μαρτύρησαν για τ’ όνομα του Ιησού Χριστού. Σ’ αυτούς οφείλουμε τον κανόνα της Κ.Δ. που αποτελείται όπως είναι γνωστό από 27 βιβλία. Αυτά τα ξεχώρισαν από άλλα συγγράμματα της εποχής εκείνης και τα ταξινόμησαν με την σειρά που τα διαβάζουμε σήμερα. ‘Άλλη σπουδαία παρακαταθήκη τους είναι και το Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο με δυο λόγια δείχνει τα όρια μέσα στα οποία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ πρέπει να κινείται ένας χριστιανός, ώστε αυτός να διαφυλάσσεται από άλλα δόγματα η αιρέσεις, όπως κι έργα με αναφορές σ’ ερμηνείες από την Κ.Δ. πολλές από τις οποίες χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα.

Μεσαίωνας

Με την Αγία Γραφή και τα έργα των Πατέρων πορεύτηκαν οι επόμενες γενεές στα χρόνια και τους αιώνες που ακολούθησαν καθώς δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να φανερωθεί η Σωτηρία του Χριστού και σε μας τους έσχατους…Μετά τον 4ο αιώνα η εκκλησία κόβεται σε δύο κομμάτια μιμούμενη την διαίρεση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας! Κι ενώ η μεγαλύτερη αυτοκρατορία όλων των εποχών το έκανε για λόγους ύπαρξης, οι εκκλησίες το έκαναν για τα πρωτεία. Έτσι λοιπόν, το καθένα απ’ αυτά τα κομμάτια, παίρνει για τον εαυτό του ατραπούς άγνωστους μέχρι τότε για την εκκλησία που ΚΑΝΕΙΣ, ούτε και ο Θεός βεβαίως της είπε να πάρει…Οι μεν λοιπόν πήγαν κατά την Δύση, οι άλλοι προς την Ανατολή. Τον 7ο περίπου αιώνα η Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διαλύεται από τις συνεχείς επιδρομές των Βόρειων φυλών της Ευρώπης, Γότθων, Βησιγότθων κ.αλ., με αποτέλεσμα η Δύση να εισέλθει από τότε στο Μεσαίωνα και σε σκοταδισμό. Σ’ αυτό δυστυχώς συνέβαλε με την δράση της και η μία από τις δύο Εκκλησίες η έχουσα τα πρωτεία η οποία, με την αλγεινή της στάση, θα έκανε πέντε αιώνες αργότερα να κινητοποιηθεί όλος ο Χριστιανικός κόσμος, καθώς βρέθηκε σε φοβερό πνευματικό αδιέξοδο και όχι μόνο! Η άλλη δεν γνώρισε Μεσαίωνα..! Η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εξακολουθούσε ν’ ακμάζει έχοντας ως κύριο εκφραστή της το Βυζάντιο με κέντρο του την Κωνσταντινούπολη…Εκεί σημειώνεται πρόοδος στα γράμματα, τις τέχνες, τον πολιτισμό κ.αλ., όμως τι τα θέλεις; Αντί όλ’ αυτά να συντελέσουν στην εξάπλωση του ευαγγελίου, όπως είχε υποχρέωση να κάνει σύμφωνα με την παρακαταθήκη που παρέλαβε, αυτή, η άλλη φιλοπρωτεύουσα  εκκλησία έφαγε τα σωθικά της, επιδιδόμενη σ’ αξιώματα που προκάλεσαν φθόνους, φόνους, φιλονικίες, διώξεις κι άλλα κακά τα οποία δεν της αναλογούσαν αλλά απερισκέπτως έκανε. Εκκοσμικέυτηκε κι αυτή.! Αναμίχθηκε με τον κόσμο θα λέγαμε κοινώς, αφού άφησε πόρτες και παράθυρα ανοιχτά και εισχώρησε το πνεύμα του μέσα της. Δόξες, πλουτισμός, ειδωλολατρία και δεισιδαιμονίες…Στα μέσα του 15ου αιώνα, όλοι αυτοί που με τα καμώματά τους έκαναν να βλασφημείτε το όνομα του Κυρίου, πέφτουν με θόρυβο μεγάλο και χωρίς έλεος στα χέρια των Μωαμεθανών από τους οποίους σκλαβώνονται! Έναν άγριο κι αλλόθρησκο λαό που ήλθε από τα βάθη της Ασίας για να φέρει τα πάνω κάτω στους αμέριμνους χριστιανούς οι οποίοι από διώκτες που είχαν μεταβληθεί έγιναν μέσα σε μια στιγμή διωκόμενοι! Άλλος ένας περιούσιος λαός,–καθώς νόμιζαν,- που τα 400 χρόνια σκλαβιάς θα τους έδιναν την ευκαιρία ν’ αναλογιστούν και ΙΣΩΣ να καταλάβουν, πως έπρεπε επιτέλους να χρησιμοποιήσουν κολλύριον δια να βλέπουν καλύτερα, καθώς τ’ όνομα είχαν ότι ζούσαν αλλά στην πραγματικότητα ήταν νεκροί.

ενώ διολισθαίνουμε πίσω στην ιστορία..  

Λύπη! Αυτό κι άλλα τέτοια παρόμοια συναισθήματα κάνουμε, καθώς μελετάμε την εκκλησιαστική ιστορία, αφού εξ αιτίας όλων αυτών σ’ ανατολή και Δύση το χριστιανικό κίνημα παρουσίασε μεγάλη κάμψη. Ακόμα και σήμερα, οι μεν αποδίδουν προδοσία στους δε για το ποια από τις δύο ομολογίες εκτέλεσε τότε το καθήκον της σύμφωνα με τις επιταγές της Καινής Διαθήκης Του Κυρίου μας…ΚΑΙ όχι μόνο γι αυτό, αλλά και για το ποια είναι Η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, και δεν ρωτάνε να μάθουν αν είναι τουλάχιστον σύμφωνοι μ’ αυτό το ταλαιπωρημένο Σύμβολο της Πίστεως που οι ίδιοι κόπτονται ότι το συνέγραψαν! Τρέχα γύρευε δηλαδή. Μ’ αυτά κι άλλα όμως το βέβαιο είναι πως έτσι διαμορφώθηκαν τα πράγματα, μ’ αποτέλεσμα να μπει τροχοπέδη στην πρόοδο του ευαγγελίου…

Τέλος του 2ου Μέρους

Σχόλια