Μέρος 3ο : Οι συνέπειες της αναμόρφωσης

Στο 2ο μέρος της περιήγησής μας, αναφερθήκαμε στην τόσο στενάχωρη κατάσταση που είχαν περιέλθει πολλοί πιστοί, εξ αιτίας των δύο επικρατέστερων χριστιανικών ομολογιών στους καιρούς που πέρασαν, και είδαμε μερικές από τις αιτίες που απομάκρυναν τις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων από το φως του ευαγγελίου στο σκοτάδι του Μεσαίωνα. Είπαμε πως κυρίως αυτό συνέβαινε από την έλλειψη της καθαρότητας του κηρύγματος και πως τέτοιες δράσεις δεν τιμούν κάποιον, πόσο μάλλον έναν χριστιανό του οποίου το πρωταρχικό του μέλημα είναι να υψώνει τ’ όνομα του Κυρίου απ’ όποια θέση κι αν βρίσκεται. Ναι μεν οι καιροί πέρασαν αλλά τους θυμόμαστε πάντοτε με θλίψη!

Ο Λόγος Του Θεού όμως δεν δεσμεύεται από τίποτα κι από κανέναν, και στα γεγονότα που ακολούθησαν, καταρρίφτηκαν με πάταγο οι ισχυρισμοί περί «διαδοχής» στους οποίους κάποιοι υπερκαταναλώθηκαν και ορισμένοι εκ των «Πατέρων» από νωρίς είχαν ολισθήσει! Αυτά για αρχή…Σε κάθε περίπτωση όμως, εγώ αυτό το λέω, «αποδοχή» του ευαγγελίου και «ομολογία πίστεως», που από καρδιάς κάποιοι το δέχτηκαν όπως είναι και το ακολούθησαν. Ταυτόχρονα οι ίδιοι γίνονται αφορμή, ώστε εκατομμύρια ψυχές να οδηγηθούν και πάλι στο φως της δόξας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και σ’ ένα ελπιδοφόρο μέλλον, χωρίς να έχουν ανάγκη εκείνα τα γελοία συγχωροχάρτια των παπικών που υπόσχονταν άφεση αμαρτιών!

οι πρόδρομοι της αναμορφώσεως

Από τον 12ο αιώνα άρχισαν κιόλας να εμφανίζονται στην Δύση οι πρόδρομοι της αναμορφώσεως όπως ονομάστηκαν. Άντρες με κουράγια και δύναμη, υποκινούμενοι από την αλήθεια του ευαγγελίου, αμφισβήτησαν ευθέως την υπεροχή των φιλοπρωτευόντων.. Το ίδιο επίσης καταδίκαζαν με τα κηρύγματά τους την αγαμία του κλήρου που οδηγούσε στην ακολασία, την ανάμιξή τους στην πολιτική εξουσία, τις λειτουργίες, τα μνημόσυνα για τους νεκρούς, τα εκκλησιαστικά αξιώματα, τον μοναχισμό, το δόγμα της μετουσιώσεως, την μυστική εξομολόγηση, τα συγχωροχάρτια, τον νηπιοβαπτισμό κ.αλ.,ενώ υπεραμύνθηκαν το δικαίωμα στην μελέτη του ευαγγελίου από τους απλούς πιστούς, καταδικάζοντας ταυτόχρονα το αποκλειστικό δικαίωμα να διδάσκουν οι κληρικοί το ευαγγέλιο και κανένας άλλος.

Σαν κι αυτούς ήταν οι Καθαροί όπως λέγονταν στην Γαλλία, οι Βαλδέσιοι στην Ιταλία, ο Ιωάννης wyclif στην Αγγλία, ο Ιωάννης Huss στην Τσεχία, ο Σαβοναρόλα στην Φλωρεντία κ.αλ. άνθρωποι ευσεβείς οι οποίοι στηρίζαν την πίστης τους σε αξίες τις οποίες αντλούσαν από την καθαρότητα του ευαγγελίου. Ανάμεσά τους και πολλοί ανώνυμοι, οι οποίοι εννοείτε πως διώχτηκαν από τους παπικούς, ότι πέρασαν κι από την ιερά εξέτασή τους, και οτι κακοποιήθηκαν, βασανίστηκαν και στο τέλος τους σκότωσαν η τους εξαφάνισαν. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Σαβοναρόλα, ο οποίος εκτελέστηκε επειδή διακήρυττε ότι είχε την «θεία Χάρη»! Κάτι που προσευχόμαστε οι χριστιανοί να έχουμε, αφού χωρίς την Χάρη του Θεού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απ’ ότι μας παραγγέλλει.

Εδώ πάλι να σημειώσω, η μάλλον να ρωτήσω…Ποιος από μας σήμερα έχει το δικαίωμα να τους κρίνει από τον καναπέ του με αυστηρότητα, να τους αποκλείει από την χριστιανική σκέψη και να τους καταγγέλλει ως αιρετικούς, επειδή δεν συμφωνεί σ’ όλα όσα είπαν. Εάν εσύ κι εγώ έχουμε μάθει εκ του ασφαλούς να θεολογούμε «καλά» κάνουμε, αλλά ΔΕΝ καταδικάζουμε τους αγώνες κάποιων, αγαπητοί μου φίλοι, που έτρεχαν από χωριό σε χωριό με την Βίβλο στο χέρι, την ίδια στιγμή που άλλοι, αυτοί που ήταν στα πράγματα, τους την έκρυβαν! Σας το λέω από προσωπική εμεπειρία…Δεν υπάρχει χειρότερο, από το να γεννηθεί σε κάποιον η επιθυμία η να δημιουργηθεί σ’ αυτόν η ανάγκη να θέλει μια Αγία Γραφή και να μην την βρίσκει για να παρηγορηθεί, για να πάρει δύναμη, για να συνεχίζει να ελπίζει. Μήπως λέτε να τον ενδιαφέρουν εκείνη την ώρα του πειρασμού, που ζητάει από κάτι να κρατηθεί για να παραμείνει πνευματικά η σωματικά ζωντανός, οι Δογματικές διαφορές του ενός η του άλλου;

Μαρτίνος Λούθηρος

Ήταν αρχές του 15ου αιώνα όπου άγγελος Κυρίου τάραξε τα λιμνάζοντα νερά του χριστιανικού κόσμου…Πρώτα ο Γουτεμβέργιος ανακαλύπτει την τυπογραφία,(όλα έχουν την σημασία τους), κι ύστερα ο Μαρτίνος Λούθηρος, ένας Γερμανός Καθολικός καλόγερος, ογδόντα περίπου χρόνια αργότερα, χρησιμοποιεί την ανακάλυψη αυτή για να διαδώσει τις αντιρρήσεις του απέναντι στην καθεστηκυία τάξη της Καθολικής Εκκλησίας. Και δω είναι που οι βρωμιές από την ταραχή του ύδατος παραμερίζονται, για να φανεί το νεράκι καθαρό η σχεδόν καθαρό, καθώς ο άνθρωπος αυτός προήγαγε το ευαγγέλιο,- αυτό είχε πάντοτε αξία,-ως τον μόνο Λόγο που θ’ άπρεπε ν’ ακούνε τότε και τίποτα άλλο. Έκτοτε κι άλλοι, όπως ο Καλβίνος  και ο Ζβίγγλιος, άνδρες με ρωμαιοκαθολική παιδεία όταν ήρθαν σ’ επαφή με την αναμόρφωση του Λούθηρου ακολούθησαν το παράδειγμά του, κι έχοντας ο καθένας απ’ αυτούς στο δισάκι του την «δική του αποκάλυψη», ανήγγειλαν την σωτηρία που χαρίζει παντού ο Θεός δωρεάν δια της πίστεως σ’ όλη την Ευρώπη. Τι κι αν δεν ταυτίζονταν κάποιοι μ’ όλες τις απόψεις τους; Τ’άπαμε αυτά…Μήπως υπήρχαν κι άλλοι τους οποίους ο Θεός δεν χρησιμοποίησε κι εμείς δεν γνωρίζουμε; Μάλλον όχι, παρεκτός εκείνων που μέχρι τότε είχαν πιάσει όλα τα πόστα, αλλά εντάξει, αρκετά μ’ αυτούς…Σ’ αυτούς ταιριάζουν τα λόγια του Κυρίου τα οποία έλεγε με αφορμή τα όσα συνέβαιναν στην εκκλησία της Εφέσου. «Ενθυμού λοιπόν πόθεν εξέπεσες και μετανόησον και κάμε τα πρώτα έργα· ει δε μη, έρχομαι προς σε ταχέως και θέλω κινήσει την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν δεν μετανοήσης». (Αποκ.2:5) Στην Ανατολή αυτό είχε ήδη συμβεί, καθώς δεν έμεινε όχι εκκλησία για εκκλησία απ’ αυτές της αποκάλυψης, εξ αιτίας των Βαρβάρων που ήρθαν από τα βάθη της Ασίας, αλλά ούτε κι αυτοί οι τάφοι των χριστιανών του οποίους κατά κυριολεξία όσους δεν σύλησαν τους κατέσκαψαν.

Τα ίδια θ’ άρχονταν και στην Δύση. Η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως εξής: Η Καθολική Εκκλησία είχε εισχωρήσει βαθιά μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων έχοντας λόγο στις διάφορες πολιτικές της κοσμικής εξουσίας, τις οποίες προσπάθησε να ελέγξει, όπως συνήθιζε να κάνει, με τον κακό τρόπο! Η δράση όμως φέρνει την αντίδραση, φυσικοί νόμοι είναι αυτοί, κι αν απ’ ότι έκαναν ωφελήθηκαν κάποιοι, ποιος είπε ότι η δράση τους αυτή δεν θα είχε αντίκτυπο στις φτωχότερες τάξεις. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα της Αναμόρφωσης, τα θιγόμενα στρώματα που στην πλειοψηφία τους προσκολλήθηκαν στην Μεταρρύθμιση του Λούθηρου επόμενο ήταν να βρεθούν αντιμέτωπα(οι) με τους παπικούς… Τι κι αν ο Λούθηρος δεν το είχε υπολογίσει η δεν το ήθελε να περάσει από αυτό το μονοπάτι η Μεταρρύθμισή του; Αυτή καθώς είχε προσλάβει και κοινωνικές προεκτάσεις η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη, μιας και στην συνείδησή τους δεν υπήρχε τίποτα πλέον που να τους συνδέει μαζί τους..! Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι, όπου βέβαια χύθηκε πολύ αίμα…Καθολικοί εναντίον Μεταρρυθμιστών η Προτεσταντών όπως ονομάστηκαν εξ αιτίας της Διαμαρτύρησής τους που είχε τα αίτιά της στ’ ανοσιουργήματα του πάπα από την μια μεριά και την εξαθλίωση του κοσμάκη από την άλλη, με την ταυτόχρονη αναζήτηση κάποιας αλλαγής που θα τους έκανε να έχουν λόγο για να συνεχίσουν να ζουν! Μεγάλα ζόρια..! Να μην ξεχνάμε επίσης πως είχε προηγηθεί και το ξέσπασμα της πανδημίας της πανούκλας, η οποία παρέμεινε για πολλά χρόνια με αφορμή να χαθεί ο μισός πληθυσμός της Ευρώπης. Τι να πει κανείς…Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι για μια φορά ακόμα να μας χαιρόμαστε εμάς τους χριστιανούς, όπου με την διαγωγή μας δεν δίνουμε καμία λαβή για σχόλια στους απίστους!!!

Συμπέρασμα

Επανέρχομαι όμως σ’ αυτό που έχει ενδιαφέρον για μένα και για όλους εκείνους που κάνουν παρόμοιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν σαν συμπέρασμα λέμε πως σημασία έχει το έργο του Θεού, τ’ οποίο, ενώ μέχρι τότε είχε πάει πολύ πίσω, με την εμφάνιση της Μεταρρύθμισης του Λούθηρου και των άλλων αναζωπυρώθηκε, για να συμβεί με τις ιεραποστολές που συγκρότησαν, αυτό για το οποίο ο Κύριος έλεγε στους μαθητές Του: «Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν..» (Μάρκ.16:15)

Τέλος 3ου μέρους

Μαστοράκος γιάννης

Σχόλια