Προς Κορινθίους Β’

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ  Β΄

Μετά την συγγραφή της  Α΄ προς Κορινθίους επιστολής έφθασαν στην εκκλησία της Κορίνθου ιουδαίζοντες χριστιανοί ιεραπόστολοι και με το κήρυγμά τους υπονόμευαν την αποστολική αυθεντία του Παύλου, διδάσκοντας παράλληλα προς την νέα πίστη και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου. Ο Παύλος πληροφορείται τα γεγονότα καθώς βρίσκεται στην Έφεσο  στο τέλος της τριετούς εκεί ιεραποστολικής του δραστηριότητας και επειδή δεν δέχεται την σχετικοποίηση η νόθευση του χριστιανικού ευαγγελίου που κήρυξε, πορεύεται πάλι προς την Κόρινθο. καθ’ οδόν λοιπόν προς την πόλη αυτήν, κάπου από την Μακεδονία, κατά το έτος 56, γράφει την Β΄ προς Κορινθίους.

Στην Β΄ επιστολή κυριαρχεί άλλη ατμόσφαιρα και το ύφος της είναι ποιο συναισθηματικό. Ο απόστολος εκδηλώνει τον πλούτο της καρδιάς του προς τα πνευματικά του παιδιά, τα οποία ‘στην σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, σαν πατέρας τους γέννησε με το κήρυγμα του ευαγγελίου’ και εκθέτει τις υπέρ του Χριστού κακοπάθειές του καθώς και την ‘υπερβολήν των αποκαλύψεων’ που δέχθηκε. Όλα αυτά αναγκάζεται να τα γράψει εξ αιτίας των κατηγόρων του, των ιουδαίζοντων χριστιανών, οι οποίοι αφού τάραξαν τις εκκλησίες της Γαλατίας, ήρθαν στην Κόρινθο για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των χριστιανών ως προς το κύρος του αποστολικού αξιώματος του Παύλου.

Η Β΄ προς Κορινθίους επιστολή, στην οποία αντιμετωπίζει ο Παύλος τις κατηγορίες αυτές ( χάρη του ευαγγελίου και των χριστιανών της Κορίνθου και όχι για τον εαυτό του) και μιλάει για το μεγαλείο και τις κακοπάθειες του αποστόλου, ανήκει, μαζί με την προς Φιλήμονα, στις ποιο προσωπικές και συναισθηματικές επιστολές του.

Η επιστολή αυτή σε γενικές γραμμές μπορεί να  διαιρεθεί σε τρείς μεγάλες ενότητες.

Διάγραμμα του περιεχομένου

Α΄  1 – 7   η σχέση του  Παύλου με την εκκλησία της Κορίνθου

1,1 – 1,7          Χαιρετισμός και ευχαριστία

1,8 – 1,11        Ο κίνδυνος μέχρι θανάτου του Παύλου στην Ασία

1,12 – 2,4        Αναφορά στα σχέδια του Παύλου

2,5 – 2,17        Η λύπη του Παύλου για τους υπαιτίους των δοκιμασιών

3,1 – 4,6          «Το γράμμα και το πνεύμα του νόμου» ή υπεροχή της διακονίας της νέας διαθήκης έναντι της παλαιάς

4,7 – 5,10        Οι θλίψεις στη διακονία του κηρύγματος και η δόξα δια της νίκης

5,11 – 5,21      Η διακονία του κηρύγματος ως καταλλαγή του κόσμου για νέα εν Χριστώ ζωή

6,1 – 6.,10        Οι δυσχέρειες των αποστόλων στη διακονία

6,11 – 7,1        Συστάσεις για αγάπη και ομοφροσύνη

7,2 – 7,16        Παρηγοριά του Παύλου από τα ευχάριστα νέα του Τίτου

Β΄  8 – 9  ο έρανος  για την εκκλησία των Ιεροσολύμων   

8,1 – 9,15        Η «λογία» για τους πτωχούς, πώς να γίνεται, παράδειγμα ο Χριστός, αποστολή με τον Τίτο

Γ΄  10 – 13  απολογία του Παύλου και υπεράσπιση του αποστολικού του αξιώματος

10,1 – 10,18    Σύγκριση του αποστολικού αξιώματος του Παύλου και των εχθρών του

11,1 – 11,33    Υπεράσπιση και υπεροχή του αποστολικού αξιώματος του Παύλου

12,1 – 12,10    Οι οπτασίες και αποκαλύψεις του Παύλου

12,11 – 12,21 Το καύχημα του Παύλου

13,1 –13,10     Προετοιμασίες για την επικείμενη επίσκεψη του Παύλου

13,11 – 13,13 Ασπασμοί