Ησαΐας

Ο Ησαΐας που το όνομά του στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ο Θεός σώζει» ήταν γιος του Αμώς (συνώνυμου του Προφήτη Αμώς ).

Γεννήθηκε πιθανώς στην Ιερουσαλήμ περί το 765π.Χ. και υπήρξε ένας από τους ΄’Μεγάλους  Προφήτες,’’ – χαρακτηρίζεται ως ο σημαντικότερος προφήτης – ο πρώτος που αναφέρεται στη σειρά, της Παλαιάς Διαθήκης, στον οποίο και αποδίδεται παραδοσιακά η συγγραφή του ομώνυμου βιβλίου της Αγία Γραφής.

Ο Ησαΐας ήταν έγγαμος και είχε δύο γιους που συμβολικά ονομάζονταν ο ένας Ιασούβ (Σιεάρ Ζασιούβ), που κατά τους Ο΄ σημαίνει «το υπόλοιπο θα επιστρέψει», και ο άλλος Μαχέρ Σχαλάλ-χας-βαζ, που σημαίνει «ταχέως σκύλευσον, οξέως προνόμευσον».
Κατά τους Ο΄ ο συμβολισμός του πρώτου αναφέρεται στους Ισραηλίτες που θα επιστρέψουν ελεύθεροι από την αιχμαλωσία, του δε δευτέρου στην επικείμενη επιδρομή, λεηλασία και λαφυραγωγία των Ασσυρίων  και Βαβυλωνίων.

Η επίσημη θεϊκή πρόσκληση του Ησαΐα στο προφητικό αξίωμα όπως ο ίδιος μαρτυρεί στο κεφ. 6  του ομώνυμου βιβλίου  προσδιορίζεται περί το 738π.Χ., στο τελευταίο δηλαδή έτος της βασιλείας του Οζίου και του πρώτου της  βασιλείας του Ιωάθαμ.
Στο μεγαλειώδες όραμα  που ο Θεός του φανέρωσε  ο Ησαΐας  καθαρίζεται  και τότε πλήρης πίστης, θείου φωτισμού και πραγματικά ακατανίκητου θάρρους προθυμοποιήθηκε να αναλάβει το προφητικό έργο του  σε ηλικίας τότε 27 ετών  το οποίο κράτησε  60 χρόνια.

Η 1η περίοδος της προφητικής του διακονίας αρχίζει επί βασιλείας Οζία (783-738π.Χ.) και συνεχίζει επί βασιλείας Ιωάθαμ (750-735π.Χ.).

Η 2η περίοδος εκτείνεται από την εποχή της βασιλείας του Αχαζ (735-719π.Χ.) μέχρι τη βασιλεία του Εζεκία, και

Η 3^η περίοδος από την άνοδο του Εζεκία στο θρόνο μέχρι το δέκατο πέμπτο έτος της βασιλείας του (719-705π.Χ.).

Το περιεχόμενο του βιβλίου συνιστά μία συλλογή προφητειών, οι οποίες διανθίζονται με ιστορικές αφηγήσεις, βιογραφικά στοιχεία κτλ., που ειδικότερα,  με βάση  τις ιστορικές συνθήκες  αυτό διαιρείται σε τρείς ενότητες.

Στην  1^η ενότητα (κεφ 1-39)  περιέχονται προειδοποιητικοί λόγοι κατά του βασιλείου του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, καθώς και κατά των γειτονικών λαών, αλλά και μεσσιανικές εξαγγελίες και εσχατολογικές προφητείες. Με το ελεγκτικό του κήρυγμα ο προφήτης καλεί τον λαό του Θεού σε μετάνοια, ώστε να αποφευχθεί η επερχόμενη καταστροφή. Η ενότητα ολοκληρώνεται με μια αφήγηση για την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Ασσυρίους.

Στην 2^η ενότητα  (κεφ.40–45)  υπάρχουν προρρήσεις , προτροπές και παρηγορητικοί λόγοι προς τους αιχμαλώτους  στην Βαβυλώνα Ιουδαίους, διότι  η καταστροφή  στις προαναγγελθείσες προφητείες της πρώτης ενότητας   επήλθαν. Σημαντική θέση σε αυτή την ενότητα  κατέχουν  τα  τέσσερα  μεσσιανικού περιεχομένου ‘άσματα του δούλου του Κυρίου.’’                                                                                                        

Στην 3^η ενότητα  (κεφ.56–66)  περιέχει ενθαρρυντικούς  λόγους για τους Ιουδαίους που επιστρέφουν από την αιχμαλωσία  (πτώση της Βαβυλώνας από τον Πέρση Κύρο και  αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ ) στην χώρα τους, ώστε να αντιμετωπίσουν τις  δύσκολες καταστάσεις, καθώς  και προρρήσεις για την τελική νίκη του Μεσσία και το ένδοξο μέλλον του Ισραήλ και της Ιερουσαλήμ.

Αυτό που είναι κεντρικό στοιχείο του κηρύγματος  του προφήτη, είναι η αγιότητα του Θεού, η οποία αντιδιαστέλλεται  την αμαρτωλότητα  των ανθρώπων. Όπως και η μοναδικότητα του Θεού ο οποίος είναι Κύριος του κόσμου και της Ιστορίας.

Κατά συνέπεια , η σωτηρία του Ισραήλ δεν εξασφαλίζεται από στρατιωτικές συμμαχίες, αλλά από την επιστροφή στον Θεό. Η αποστασία του λαού από τον Θεό θα έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια την λυτρωτική κρίση του Θεού πού θα εκδηλωθεί  με  καταστροφή. Θα διασωθεί μόνο ένα υπόλοιπο από το οποίο θα ξαναγεννηθεί ο νέος λαός του Θεού.

Τέλος στις δύο τελευταίες ενότητες  και μέσα από την μοναδικότητα  και παγκοσμιότητα του Θεού προβάλλει  με καθαρό τρόπο η μορφή του Μεσσία  και οι συνδεδεμένες με αυτήν ελπίδες του λαού.