Προς Τίτον

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ

Για τον Τίτο, ο οποίος μαζί με τον Τιμόθεο ανήκε στους πιο στενούς συνεργάτες του Παύλου, δεν μιλούν καθόλου οι Πράξεις. Μας δίνει όμως πληροφορίες ο Παύλος στις επιστολές του. Προέρχεται από εθνική οικογένεια, παραμένει απερίτμητος, συνοδεύει τον Παύλο ( μαζί με τον Βαρνάβα) στην αποστολική Σύνοδο (Γαλ.2,1-3), αναλαμβάνει να συμφιλιώσει τους Κορινθίους με τον Παύλο στα γεγονότα που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο προς Κορινθίους επιστολές (Β΄Κορ. 7,6-10  12, 17-18), παίρνει μέρος στον έρανο για τους χριστιανούς των Ιεροσολύμων (Β΄Κορ. 8,6). Στην δεύτερη φυλάκιση του Παύλου στη Ρώμη βρίσκεται μάλλον κοντά του κι από εκεί φεύγει για την Δαλματία (Β΄Τιμ.4,10). Πριν από τη φυλάκιση αυτή του ανατίθεται από τον Παύλο η διαποίμανση της εκκλησίας της Κρήτης.

Ο Παύλος υπενθυμίζει στον παραλήπτη της επιστολής ότι τον εγκατέστησε ποιμένα στην Κρήτη ‘για να συνεχίσει να διορθώνει τις ελλείψεις και να εγκαταστήσει σε κάθε πόλη πρεσβυτέρους’(1,5), των οποίων απαριθμεί τα προσόντα που πρέπει να έχουν (1,6-9). Περιγράφει κατόπιν τους αιρετικούς ψευδοδιδασκάλους (1,10-16)και υπενθυμίζει στον Τίτο τα ποιμαντικά του καθήκοντα απαριθμώντας συνάμα τις αρετές που πρέπει να κοσμούν τους ηλικιωμένους άντρες και γυναίκες, τους νεαρούς και τους δούλους (2,1-15).Επίσης προτρέπει τον Τίτο να θυμίζει στα μέλη της εκκλησίας την υποχρέωσή τους ‘μετά το βάπτισμα της αναγέννησης και της ανανέωσης που χαρίζει το Άγιο Πνεύμα’ να διάγουν ζωή πλήρη έργων αγάπης.

Διάγραμμα του περιεχομένου

1,1 – 1,4          Προοίμιο

1,5 – 1,9          Χειροτονία πρεσβυτέρων και προσόντα αυτών

1,10 – 1,16      Οι ανυπότακτοι ψευδοδιδάσκαλοι

2,1 – 2,10        Οδηγίες για τη συμπεριφορά των ηλικιωμένων, των νεωτέρων, των δούλων

2,11 – 2,15      Η σωτήριος χάρις του Θεού

3,1 – 3,15        Υποχρεώσεις των πιστών για υποταγή, για ανακαίνιση, για καλά έργα, για αποφυγή μωρών συζητήσεων και χαιρετισμός