6. Το χάραγμα και ο Έλεγχος

Η εξουσία του Αντίχριστου κορυφώνεται με την επιβολή ενός συστήματος καθολικού ελέγχου, όπου οικονομία, πολιτική, λατρεία και ταυτότητα συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο πλαίσιο υποταγής.

Το επίκεντρο αυτού του συστήματος είναι η σφραγίδα, το «χάραγμα», το οποίο η Γραφή περιγράφει ως το τελικό σημείο αποδοχής ενός ψεύτικου μεσσιανισμού.

«Και κάμνει πάντας… να λάβωσι χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών· και να μη δύναται μηδείς να αγοράση ή να πωλήση ει μη ο έχων το χάραγμα…» (Αποκ. 13:16–17)

1.Οικονομικός και πολιτικός έλεγχος (Η παγκόσμια εξάρτηση)

Ο Δανιήλ ξεκαθαρίζει ότι αυτή η εξουσία θα έχει οικονομικό χαρακτήρα: «Θέλει εξουσιάσει επί τους θησαυρούς χρυσού και αργύρου» (Δαν. 11:43)

Το χάραγμα λειτουργεί ως κεντρικός μοχλός οικονομικού καταναγκασμού και ελέγχου: Η Αποκάλυψη περιγράφει, πως η οικονομία στον τότε διαμορφωμένο από τον αντίχριστο κόσμο, θα συνδέεται άμεσα με την πνευματική υποταγή. «Ουδείς θα δύναται να αγοράσει ή να πωλήσει» (Αποκ.13:17)

Το χάραγμα δεν είναι απλά μια καινοτόμα τεχνολογία αλλά η ΣΥΝΔΕΣΗ της οικονομίας με τη λατρεία: Δεν θα υπάρχει ουδέτερη συμμετοχή, αλλά μόνο δύο δρόμοι…Του Θεού ή του θηρίου.

2.Η πνευματική διάσταση. Η αποδοχή της «ενέργειας της πλάνης»

Το χάραγμα αποτελεί πνευματικό ορόσημο. Μια θριαμβευτική δήλωση ότι ο άνθρωπος μπήκε οικειοθελώς μέσα στο ψέμα.

Ποια θα είναι η φύση της πλάνης:

«Δια της πανουργίας αυτού» λέει ο Δανιήλ, «θέλει ευοδούται η απάτη». (Δαν. 8:25)

Έτσι θα προκύπτουν τα «…ψευδοθαύματα», (Β΄ Θεσ.2:9) όπως και ότι «Θα δώσει πνεύμα εις την εικόνα του θηρίου». (Αποκ.13:15) Επειδή οι άνθρωποι, ήδη θα έχουν «αποστρέψει τα ώτα αυτών από της αληθείας», (Β΄ Τιμ.4:4) πράττοντας «Εκάστος το ευθές εις τους οφθαλμούς αυτού», (Κριτ.21:25) ΤΟΤΕ «Και ο Θεός θέλει πέμψει ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσουν εις το ψεύδος» (Β΄ Θεσ. 2:11)

Ας προσέξουμε διότι: Ο «σχετικισμός», μια ρητορική που προ πολλού έχει βγάλει ρίζες σ’ όλες τις κοινωνίες του κόσμου και η οποία ισχυρίζεται ότι ΔΕΝ υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ούτε σταθερό καλό και κακό, δημιουργεί το τέλειο περιβάλλον, ώστε το χάραγμα να μη θεωρηθεί καταπίεση, αλλά «λογική επιλογή».

3.Το χάραγμα ως πράξη λατρείας (Όχι απλή ταυτότητα)

Η Γραφή συνδέει ρητά το χάραγμα με λατρεία:

Αναφέρεται ρητά σε όσους «προσκυνούν το θηρίον» και «λαμβάνουν το χάραγμα», (Αποκ.14:9) και σε όσους «Δεν προσκύνησαν το θηρίον ούτε έλαβαν το χάραγμα». (Αποκ.20:4) Οι μεν θα εξασφαλίζουν πρόσβαση στο σύστημα του αντίχριστου οι δε θα χάνουν κάθε δικαίωμα επιβίωσης στον κόσμο του, οι μεν θα έχουν όφελος οι δε θα υποστούν διωγμούς…Μέσες λύσεις η άλλου τύπου ουδέτερων πράξεων ΔΕΝ θα υπάρχουν.

Το χάραγμα θα είναι μια «λειτουργική πράξη λατρείας», αντίστροφη με το πρότυπο της Παλαιάς Διαθήκης όπου: Τ’ όνομα του Θεού έμπαινε «επί των μετώπων» (Έξ.28:36–38) των ιερέων και ο Νόμος Του «δενόταν εις την χείρα» και «έμπροσθεν των οφθαλμών» τους. (Δευτ.6:8). Ο Ιεζεκιήλ βλέπει «σημείο επί των μετώπων» των δικαίων (Ιεζ.9:4–6) και με αυτό το παράδειγμα να επισημάνουμε πως η Αποκάλυψη βασίζεται στα αυτά πρότυπα:

ο Θεός σφραγίζει τους δικούς Του, ο αντίχριστος αντιγράφει και παραχαράσσει.

Ο Θεός σφραγίζει με Πνεύμα Άγιο, το θηρίο στο δεξί χέρι και στο μέτωπο.

Η μία σφραγίδα είναι του Πνεύματος, η άλλη της πλάνης.

Η μία δίνει ζωή, η άλλη οδηγεί σε απώλεια.

4.Η τιμωρία όσων λάβουν το χάραγμα (Η αυστηρότερη προειδοποίηση της Γραφής)

Ο Ησαΐας το είχε προφητεύσει αιώνες νωρίτερα:

«Ουαί εις τους λέγοντας το κακόν καλόν και το καλόν κακόν» (Ησ. 5:20)

Η Αποκάλυψη χρησιμοποιεί από τις σκληρότερες εκφράσεις της Αγίας Γραφής:

«Θέλει βασανισθή εν πυρί και θείω» (Αποκ.14:10)

«Δεν έχουν ανάπαυσιν ημέραν και νύκτα» (Αποκ.14:11)

«Ρίχθησαν εις την λίμνην του πυρός» (Αποκ.19:20)

«Αύτη εστίν ο θάνατος ο δεύτερος» (Αποκ.20:14–15)

Η τιμωρία είναι τόσο αυστηρή, επειδή η πράξη είναι εκούσια, συνειδητή υπογραφή υποταγής στον εχθρό του Θεού.

5.Πατερικές μαρτυρίες για το χάραγμα

Η Αρχαία Εκκλησία, κυρίως δια των Πατέρων, βλέπει το χάραγμα ως “δηλωτικό μύησης” στο σύστημα της ανομίας. Οι πρώτοι χριστιανοί, ζώντας σε εποχές διωγμών, δεν το κατανοούσαν τεχνολογικά αλλά πνευματικά. Ως μία τελετή υπαγωγής σε ξένη κυριαρχία, ένα σημείο δήλωσης απόλυτης υποταγής.

Εμείς σήμερα, αν και ζούμε σε εποχή τεχνολογικής προόδου, δεν κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να επαναλαμβάνουμε όσα αιώνες πριν ερμήνευσαν οι φωτισμένοι και άγιοι Πατέρες. Η ουσία παραμένει η ίδια. Το απεχθές πνεύμα του χαράγματος δεν αλλάζει, μόνο τα εξωτερικά μέσα.

Και αν θέλετε, η διδασκαλία αυτή λειτουργεί σαν ένα διαχρονικό κέλευσμα. Ο καθένας μας, με τη δική του φωνή, καλείται σήμερα να προειδοποιήσει όσο πιο καθαρά μπορεί για τα δεινά που θα ενσκήψουν στην οικουμένη, μήπως και κάποιοι ακούσουν και επιστρέψουν στο κάλεσμα του Θεού για σωτηρία.

Το χάραγμα «είναι σημάδι υποταγής» λέει ο Ειρηναίος, (2ος αι.) «συνδέεται με την ψευδολατρεία» λέει ο Ιππόλυτος (3ος αι.) ενώ ο Κύριλλος Ιεροσολύμων (4ος αι.) προειδοποιεί ότι ο τελικός αντίπαλος θα απαιτήσει «σημείον εφ’ ων», για να διακρίνει τους δικούς του από τους αντιστεκόμενους.

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι να πούμε πως το χάραγμα δεν εμφανίζεται ξαφνικά ούτε θα είναι της στιγμής. Θα είναι ο καρπός μιας εποχής που ξέχασε τον Θεό.

Είναι το τελικό στάδιο μιας πορείας εξαπάτησης, η ολοκλήρωση της μέγιστης πνευματικής πλάνης της ανθρωπότητας: Να θεωρήσει το ψέμα αλήθεια, τον ψευδομεσσία ως σωτήρα, και το χάραγμα ως απαραίτητη πράξη «προόδου».

Γιάννης Μαστοράκος