8: Το Τέλος και η Κρίση του Αντίχριστου
Η κυριαρχία του Αντίχριστου, όσο παγκόσμια, τρομακτική και αδιαμφισβήτητη κι αν φαίνεται, έχει ήδη ορισμένο τέλος από τον ίδιο τον Θεό. Η Αγία Γραφή δεν αφήνει ούτε μία χαραμάδα αμφιβολίας. Η εξουσία του είναι πρόσκαιρη, η άνοδος του απατηλή, η βασιλεία του δανεική και η πτώση του κεραυνοβόλα.
Το τέλος του Αντίχριστου δεν θα είναι απλώς μια ιστορική στιγμή…Θα είναι η «τελική σύγκρουση αλήθειας και ψεύδους», η «φανέρωση της δόξας του Χριστού», και η «αποκατάσταση της παγκόσμιας τάξης όπως τη θέλησε ο Θεός από την αρχή».
1. Ο Θεός έχει θέσει όρια στον Αντίχριστο
Πριν ακόμη εμφανιστεί, η Γραφή προσδιορίζει με ακρίβεια το μέτρο και τη διάρκεια της εξουσίας του: «Εδόθη εις αυτόν εξουσία να ενεργήση τεσσαράκοντα δύο μήνας» (Αποκ.13:5). Δεν είναι μόνιμη βασιλεία∙ είναι μια σύντομη, επιτρεπτή παρέκκλιση στην ιστορία της σωτηρίας.
Οι «42 μήνες», ή «καιρός, καιροί και ήμισυ καιρού» (Δαν.7:25), δηλώνουν ότι:
Α) Ο Αντίχριστος δεν είναι ανεξέλεγκτος.(Ο χρόνος του είναι προκαθορισμένος).
Β) Η εξουσία του είναι δανεισμένη, όχι έμφυτη. (Η κυριαρχία του επιτρέπεται, δεν πηγάζει από αυτόν).
Γ) Η ιστορία δεν θα αφεθεί να εκτροχιαστεί από την πλάνη του. Η πορεία της ανθρωπότητας είναι το τρένο που κινείται πάνω στις ράγες του θελήματος του Θεού. Ο Αντίχριστος θα επιχειρήσει να φοβίσει, να παραπλανήσει και να καθυστερήσει τους ανθρώπους, αλλά δεν έχει εξουσία να αλλάξει την προδιαγεγραμμένη πορεία. Και καθώς το τρένο της ανθρωπότητας πλησιάζει στον τελικό σταθμό, —την ημέρα της φανέρωσης της δόξας του Χριστού και της κρίσης των εθνών,— τότε θα γίνει φανερό σε όλη την κτίση ότι ο Θεός παραμένει ο μόνος Κυρίαρχος της ιστορίας και των καιρών.
2. Η σύγκρουση των βασιλείων φτάνει στο αποκορύφωμα
Καθώς πλησιάζει το τέλος της εξουσίας του, η Γραφή περιγράφει μια παγκόσμια αναταραχή που μοιάζει να ξεπερνά κάθε ανθρώπινο μέτρο.
Οι βασιλιάδες της γης παραδίδουν την εξουσία τους σ’ αυτόν, πιστεύοντας ότι η ενότητά τους θα τους καταστήσει ικανούς να αντισταθούν στον ίδιο τον Θεό. (Αποκ.17:13).
Υπό την επιρροή πνευμάτων πλάνης, τα έθνη πορεύονται στον Αρμαγεδδώνα, σαν στρατεύματα που οδηγούνται σε μια μάχη ήδη χαμένη πριν καν αρχίσει (Αποκ.16:12–16).
Το θηρίο παρατάσσει τις δυνάμεις του ενάντια στον Χριστό, σε μια ύστατη, απελπισμένη προσπάθεια να ανατρέψει το αναπότρεπτο και να σταθεί απέναντι στην ένδοξη Παρουσία Του. (Αποκ.19:19).
Η ανθρωπότητα αγγίζει το αποκορύφωμα της σύγχυσης και της αλαζονείας. Στέκεται στην ψευδαίσθηση ότι κατέχει την κορυφή της δύναμης, ότι μπορεί να ορίζει την ιστορία, ότι έχει αποτινάξει κάθε θεϊκό δεσμό. Μα την ίδια στιγμή, τα θεμέλια του κόσμου έχουν αρχίσει να σείονται.
Οι αυτοκρατορίες τρίζουν, οι δομές καταρρέουν και η ιστορία οδεύει με ορμή προς την αναμέτρηση που θα ξεσκεπάσει την αλήθεια πως όλα όσα χτίστηκαν πάνω στην πλάνη, δεν μπορούν να σταθούν ούτε μια στιγμή μπροστά στη δόξα Εκείνου που έρχεται.
3. Η επέμβαση του Χριστού καταργεί αυτομάτως τον Αντίχριστο
Η επέμβαση του Χριστού δεν είναι μια παρατεταμένη μάχη, ούτε μια αμφίρροπη σύγκρουση δύο ίσων δυνάμεων. Είναι η «ξαφνική είσοδος της δόξας Του στην ιστορία», η θεϊκή στιγμή όπου το φως πέφτει πάνω στο σκοτάδι και το ακυρώνει.
Ο Χριστός δεν χρειάζεται να παλέψει με τον Αντίχριστο…Με την ίδια Του την εμφάνιση διαλύει κάθε ψευδαίσθηση δύναμης που εκείνος είχε οικοδομήσει.
Ο Παύλος συνοψίζει το τέλος του Αντίχριστου σε δύο προτάσεις που αγγίζουν το μυστήριο της θεϊκής εξουσίας:
«Τον οποίον ο Κύριος θέλει αναλώσει με το πνεύμα του στόματός Του και θέλει καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας Του.» (Β΄ Θεσ.2:8)
Αυτή η δήλωση αποκαλύπτει τρεις κολοσσιαίες αλήθειες:
Α) Δεν υπάρχει μάχη…! Υπάρχει εξάλειψη.
Η λέξη «αναλώσει» δείχνει άμεση καταστροφή , όχι σύγκρουση αλλά «εξαφάνιση», όπως η φλόγα εξαφανίζει το άχυρο πριν καν προλάβει να αναφλεγεί.
Β) Η πνοή του στόματός Του αρκεί.
Ο Χριστός δεν χρησιμοποιεί στρατούς ούτε ουράνιες δυνάμεις. Η «πνοή» Του, —ο λόγος της αλήθειας,—είναι αρκετή για να καταρρεύσει η αυτοκρατορία του ψεύδους. Το σκοτάδι δεν μπορεί να σταθεί ούτε ένα χιλιοστό μπροστά στη φωνή Του.
Γ) Η Παρουσία Του είναι ο θάνατος του σκότους.
Ο Αντίχριστος βασίστηκε στην απάτη και στην ψευδαίσθηση εξουσίας. Όμως όταν ο Χριστός φανεί, η ίδια η Παρουσία Του είναι το τέλος όλων αυτών. Το φως δεν χρειάζεται να πολεμήσει το σκοτάδι…Απλώς το διαλύει.
Το θηρίο που τρόμαξε τα έθνη συντρίβεται μέσα σε μια στιγμή, όχι από κάποιο όπλο αλλά από την ακατανίκητη εμφάνιση του Βασιλέως των βασιλέων.
Η επέμβαση του Χριστού δεν σηματοδοτεί απλώς το τέλος του Αντίχριστου.
Σηματοδοτεί το τέλος της αμαρτίας,
την κατάργηση της πλάνης,
και την οριστική ήττα κάθε σκοτεινής εξουσίας.
Είναι η στιγμή όπου η ιστορία λυτρώνεται, γιατί όταν εμφανίζεται ο Χριστός ό,τι είναι ψεύτικο καταρρέει και μόνο η αλήθεια μένει όρθια.
4. Η καταδίκη του Θηρίου και η κρίση του Ψευδοπροφήτη
Η επέμβαση του Χριστού δεν σταματά στην ακύρωση της εξουσίας του Αντίχριστου.
Ακολουθεί η οριστική και αμετάκλητη καταδίκη του θηρίου και του ψευδοπροφήτη, των δύο προσώπων που συγκρότησαν τον πυρήνα της παγκόσμιας πλάνης.
Η Γραφή είναι ξεκάθαρη:
«Και επιάσθη το θηρίον και μετ’ αυτού ο ψευδοπροφήτης… και οι δύο ρίφθησαν ζώντες εις την λίμνην του πυρός» (Αποκ.19:20).
Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση, δεν υπάρχει διαδικασία υπεράσπισης.
Η καταδίκη είναι άμεση, γιατί το έργο τους έχει ολοκληρωθεί και η ενοχή τους έχει ήδη αποδειχθεί μπροστά στα μάτια όλης της οικουμένης.
Ο ψευδοπροφήτης: Ο πνευματικός συνεργός της απάτης
Ο ψευδοπροφήτης, αυτός που έπεισε τα έθνη να λατρεύουνε το θηρίο, κρίνεται ως ο μέγιστος φορέας της αποστασίας.
Η κρίση του αποκαλύπτει ότι η πλάνη δεν είναι μόνο πολιτική αλλά πνευματικό έγκλημα απέναντι στον Θεό.
Το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης έχουν κοινή μοίρα.
Το γεγονός ότι ρίχνονται «μαζί» στη λίμνη του πυρός δείχνει ότι επειδή Μοιράστηκαν την εξουσία, Μοιράζονται και την κρίση. Η συνεργασία τους στην απάτη φέρνει την κοινή τους τελική τιμωρία.
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που δύο ζωντανά πρόσωπα καταδικάζονται οριστικά χωρίς να προηγηθεί φυσικός θάνατος.
5. Το τέλος του συστήματος του θηρίου
Με την εξάλειψη του Αντίχριστου και του ψευδοπροφήτη:
Το οικονομικό σύστημα του χαράγματος καταρρέει. Χωρίς τον ηγέτη και τον πνευματικό του σύμβουλο, το παγκόσμιο οικοδόμημα της απάτης καταλύεται μέσα σε μια στιγμή.
Ο παγκόσμιος έλεγχος εξαφανίζεται.
Οι πλανεροί μηχανισμοί σιωπούν.
Η ψευτοθρησκευτική ενότητα διαλύεται.
Η στρατιωτική του δύναμη εξαφανίζεται σαν να μην υπήρχε…Εξολοθρεύονται από τον Λόγο του Χριστού (Αποκ.19:21).
Η βασιλεία που θεμελιώθηκε πάνω στο ψεύδος, καταστρέφεται μέσα σε μια στιγμή από την αλήθεια.
6. Ο σατανάς αλυσοδένεται η δημιουργία του Θεού αποκαθίσταται
Μετά την καταδίκη του θηρίου και του ψευδοπροφήτη, το βλέμμα της Γραφής στρέφεται προς τον τρίτο παράγοντα της πλάνης, τον ίδιο τον Σατανά, τον αόρατο αρχιτέκτονα της αποστασίας.
Η Αποκάλυψη περιγράφει μια θεϊκή ενέργεια που σηματοδοτεί μια εντελώς νέα φάση στην ιστορία:
«Είδα άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού… και επίασε τον δράκοντα, τον όφιν τον αρχαίον, όστις είναι ο διάβολος και ο σατανάς, και έδεσεν αυτόν χίλια έτη διά να μη πλανά πλέον τα έθνη» (Αποκ.20:1–3).
Τα δεσμά του σατανά δηλώνουν ότι για πρώτη φορά από την πτώση του ανθρώπου το κακό παύει να δρα ελεύθερα στον κόσμο, στην κυριολεξία ακινητοποιείται. Η ρίζα της πλάνης ξεριζώνεται από το κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας.
Ο διάβολος δεν εξουδετερώνεται οριστικά ακόμη, -αυτό θα γίνει μετά το τέλος της χιλιετίας- αλλά χάνει κάθε δυνατότητα εξαπάτησης και επηρεασμού των εθνών.
Η αποκατάσταση της δημιουργίας
Με την εξουσία του Χριστού πλέον αδιαμφισβήτητη και το κακό περιορισμένο, αρχίζει μια εποχή ειρήνης και δικαιοσύνης όπου:
Η γη βρίσκει αναψυχή από την ανομία.
Η δημιουργία θεραπεύεται από τα τραύματα της διαφθοράς. Η παρουσία του Χριστού δεν είναι μόνο για να κρίνει αλλά και για να κάνει ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Τα έθνη μαθαίνουν την οδό του Κυρίου,
Ο κόσμος που υπέφερε από την πλάνη του Αντίχριστου εισέρχεται σε μια περίοδο όπου η αλήθεια βασιλεύει και η δικαιοσύνη γίνεται ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
Ο Δανιήλ το προείδε:
«Η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλωσύνη των βασιλειών…θέλει δοθεί εις τον λαόν των αγίων του Υψίστου.»(Δαν.7:27)
Εκεί που ο Αντίχριστος απαίτησε λατρεία, ο Χριστός δίνει εξουσία στους ταπεινούς Του.
Ο Χριστός εμφανίζεται ως «Αρνίον εσφαγμένον» αλλά επιστρέφει ως Βασιλεύς των βασιλέων.
Και η ιστορία κλείνει με αυτό: «Της βασιλείας Αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος» (Λουκ. 1:33).
Επίλογος
Η ιστορία των εσχάτων δεν τελειώνει με το θηρίο, ούτε με το χάραγμα, ούτε με τη μεγάλη πλάνη. Αυτά είναι μόνο τα τελευταία σκιρτήματα ενός κόσμου που έφτασε στα όρια της ανομίας του. Ο λόγος του Θεού δεν αφήνει την τελευταία λέξη στην πλάνη, αλλά στη φανέρωση της αλήθειας.
Στους εσχάτους καιρούς ο Θεός δεν καλεί τον λαό Του σε φόβο αλλά σε εγρήγορση, διάκριση και αγιασμό.
Ο Χριστός δεν μας άφησε την προφητεία για να τρομοκρατηθούμε, αλλά για να μην αμαυρωθεί η ελπίδα μας, διότι στο τέλος της πιο σκοτεινής νύχτας, «θέλει φανή ο αστήρ ο λαμπρός και ορθρινός». (Αποκ.22:16).
Όταν όλα τα βασίλεια πέσουν, όταν η πλάνη σιωπήσει, όταν ο Αντίχριστος κριθεί, τότε θα ακουστεί η φωνή που κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σβήσει:
«ΙΔΟΥ, ΚΑΜΝΩ ΝΕΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ» (Αποκ.21:5).
Όσοι μένουν πιστοί και φυλάνε τον λόγο της «υπομονής» Του, «κι εγώ» λέει ο Κύριος , «θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης». (Αποκ.3:10) ΚΑΙ
«Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός». (Αποκ.21:7)
Αυτή είναι η αληθινή κατάληξη της ιστορίας.
Όχι το θηρίο.
Όχι η πλάνη.
Όχι η ανομία.
Αλλά ο Χριστός.
Ο Αρχή και Τέλος, ο Πρώτος και ο Έσχατος, ο Νικών και βασιλεύων εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Γιάννης Μαστοράκος