Δεσμεύει τα ύδατα εις τας νεφέλας…(ΙΩΒ 26:8)

Πως τα σύννεφα αποκτούν την ικανότητα να συγκρατούν τόνους νερό κι αυτά να μην ανοίγουν από το βάρος τους; Ο απόστολος Παύλος μας λέει πως δεν πρέπει να θεωρούμε τυχαία αυτά τα φαινόμενα αλλά ως αποτέλεσμα της αγαθής προαιρέσεως του Θεού την οποία από αιώνων αποκαλύπτει σε μας τους ανθρώπους, «δίνοντάς μας από τον ουρανό βροχές και καρποφόρες εποχές, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας». (Πράξ.14:17)

Ο Εκπληκτικός Κύκλος του Νερού: Τα νερά καταλήγουν στην θάλασσα αλλά δεν μένουν εκεί!

Με την προσφορά Του αυτή η γη καρποφορεί κι ο άνθρωπος ευλογείται, ταυτόχρονα, αν είμαστε παρατηρητικοί και το ίδιο καλοπροαίρετοι, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε την αγάπη και την σοφία του,  δύο ιδιότητες Θεού, αυτές τις δύο ιδιότητές Του, να ξετυλίγονται διαμέσου ενός θαυμαστού σχεδίου που περιλαμβάνεται στον «κύκλο του νερού». Η Π.Δ. αναφέρει σχετικά: «Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις την θάλασσαν, και η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει· εις τον τόπον όθεν ρέουσιν οι ποταμοί εκεί πάλιν επιστρέφουσι, δια να υπάγωσι».(Εκκλ.1:7) Πως ο Εκκλησιαστής 3000 χρόνια πριν από την εποχή μας γνώριζε τον κύκλο του νερού που με τόσο περιεκτικό όσο κι εύστοχο τρόπο περιέγραψε;

Πώς γίνεται αυτό; Πως τα νερά ανεβαίνουν στα ύψη…

Όταν οι χειμωνιάτικοι χείμαρροι εκβάλλουν στη θάλασσα, δεν μένουν εκεί. Ο Θεός «Όταν ανασύρη τας ρανίδας του ύδατος, αυταί καταχέουσιν εκ των ατμών αυτού βροχήν,την οποίαν τα νέφη ραίνουσιν· αφθόνως σταλάζουσιν επί τον άνθρωπον…» (Ιώβ 36:27-28)

«Ρανίς» δεν είναι απλά η σταγόνα αλλά η ελαχιστότατη σταγόνα η οποία εξατμίζεται παίρνοντας την μορφή υδρατμών. Σε κατάλληλες συνθήκες σηκώνονται (ανασύρονται), από την επιφάνεια των θαλασσών και απ’ όπου αλλού υπάρχει υγρό στοιχείο επί της γης, σχηματίζοντας στην αρχή αραιή ομίχλη(ατμοί) και στην συνέχεια, καθώς πυκνώνουν, τις γνωστές σ’ όλους μας νεφέλες, νεφώσεις η σύννεφα όπως αλλιώς λέγονται, τα οποία παρά το βάρος τους αυτά αιωρούνται..!

Η Αιώρηση των νεφών

Λέει σχετικά πάλι ο Ιώβ. «Εννοείς τα ζυγοσταθμίσματα των νεφών, τα θαυμάσια του τελείου κατά την γνώσιν;» (Ιώβ 37:16) «Ζυγοστάθμισμα» εννοούμε την ισορροπία. Τα νέφη λοιπόν ισορροπούν στον ουρανό για όσο διάστημα έχουν τη μορφή ομίχλης, και φέρνουν όγκους νερού. Το θαυμαστό αυτό φαινόμενο έχει την σφραγίδα «του τελείου κατά την γνώσιν», γι αυτό και ο Ιωβ χωρίς ο ίδιος να είναι ειδικός η επιστήμων, εξηγεί την δεξιότητά του Θεού λέγοντας ότι και τα νέφη «ζυγοσταθμίζει»,(αιωρεί) και «τα νερά κρατά αιχμάλωτα στα σύννεφά Του χωρίς αυτά να σχίζονται από το βάρος των». (Ιώβ 26:8) 

Πως αδειάζονται «τα δοχεία του ουρανού» και ολοκληρώνεται ο κύκλος του νερού;

«Τις δύναται να αριθμήση τα νέφη διά σοφίας; ή τις δύναται να κενόνη τα δοχεία του ουρανού;» (Ιώβ 38:37)

Ποιος μπορεί «ν’ αδειάζει τα δοχεία του ουρανού» για να κάνει τη βροχή να πέσει στη γη; Εκείνος που με σοφία, «τέλεια επιδεξιότητα» τα τοποθέτησε από την αρχή εκεί, αυτός που «αποστάζει βροχή από την ομίχλη την οποία έχει φτιάξει». (Ιώβ 36:27-28)

Τι χρειάζεται για να αποστάζει σταγόνες βροχής από τις ομίχλες;

Θα πρέπει να υπάρχει ένα μικροσκοπικό στερεό υλικό, όπως σωματίδια σκόνης ή χλωριούχου νατρίου,—χιλιάδες ως εκατοντάδες χιλιάδες από αυτά σε κάθε κυβικό εκατοστόμετρο αέρα,—για να λειτουργούν ως πυρήνες γύρω από τους οποίους σχηματίζονται τα σταγονίδια. Υπολογίζεται ότι χρειάζονται ένα εκατομμύριο μικροσκοπικές σταγόνες ενός σύννεφου για να δημιουργηθεί μια μέση σταγόνα βροχής! Μόνο έπειτα από όλη αυτή τη διαδικασία μπορούν τα σύννεφα να ρίξουν τους χειμάρρους τους στη γη, για να σχηματιστούν τα ποτάμια που επιστρέφουν το νερό στη θάλασσα. Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται ο κύκλος του νερού. Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβούν από κάποια σύμπτωση η τυχαίο γεγονός; «Αυτό», λέει ο απόστολος Παύλος, «αν ο άνθρωπος το βλέπει έτσι, τότε είναι αναπολόγητος!» (Ρωμ.12:42,ψαλμ.19:1)

Σχόλια