Μέρος 6ο: Ένα ενύπνιο αφύπνισης και ευθύνης

Ο Κύριος μού έδειξε παλαιότερα ένα ενύπνιο, το οποίο κατανόησα ως προτροπή αφύπνισης, τόσο για τη δική μου πνευματική κατάσταση όσο και για τους υπευθύνους της χριστιανικής κοινότητας στην οποία ανήκω. Το όνειρο φανερώνει ένα έλλειμμα φροντίδας και καθοδήγησης προς τους πιστούς, με αποτέλεσμα πολλοί να δυσκολεύονται να συνεχίσουν την πνευματική τους πορεία και να επιστρέφουν εις τα οπίσω.

Αναδεικνύεται έτσι η ανάγκη για ανανέωση, ουσιαστική προετοιμασία και πραγματική πνευματική μέριμνα. Παράλληλα, το όνειρο καλεί τον ενυπνιαζόμενο και ολόκληρη την κοινότητα να αναγνωρίσουν τη σημασία της προσοχής στην πνευματική ζωή, της προετοιμασίας για τις δοκιμασίες της πίστης και της στήριξης που οφείλει να παρέχει η Εκκλησία και οι πνευματικοί ηγέτες, στη βάση της αμοιβαίας αγάπης και της ενότητας.
(Ιώβ 33:14–17)

Ήταν στις 14-06-12

Ξύπνησα γεμάτος ανησυχία και αγωνία για ένα όνειρο που είδα! Ονειρεύτηκα τον γάμο δύο αγαπημένων προσώπων, των οποίων, αν και τα χαρακτηριστικά τους δεν ήταν εντελώς σαφή, ένιωθα χαρά για την ευτυχία τους. Καταλάβαινα ότι ήταν ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι. Ο γάμος θα γινόταν σε ένα μέρος που βρισκόταν σε κάποια απόσταση, αλλά όχι πολύ μακριά. Οι καλεσμένοι, που ήταν πολλοί, έπρεπε να επιβιβαστούν σε ένα καράβι για να φτάσουν στον προορισμό τους, αφού έπρεπε να διασχίσουν την θάλασσα που τους χώριζε από τον τόπο του γάμου.

Εγώ, από την πλευρά μου, έβλεπα τον εαυτό μου να συμμετέχω στην διαδικασία της ασφαλούς επιβίβασης των επιβατών, σαν μέλος του πληρώματος του πλοίου. Παρ’ όλα αυτά, όσο περνούσε ο χρόνος και το καράβι απομακρυνόταν, ένιωθα μια ανεξήγητη ανησυχία να με κυριεύει, που γινόταν όλο και πιο έντονη. Καταλάβαινα ότι η πορεία μας δεν ήταν εύκολη και ότι η θάλασσα δυσκόλευε το ταξίδι. Τελικά, το καράβι υπέστη βλάβη και δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του. Έριξε άγκυρα σε ένα νησί, μακριά από το λιμάνι. Ευτυχώς, όλοι οι επιβάτες ήταν ασφαλείς, το ίδιο και το πλοίο αλλά η κατάσταση δεν ήταν καλή.

Καθώς το καράβι παρέμενε ακίνητο στη θάλασσα, οι καλεσμένοι άρχισαν να κατεβαίνουν από αυτό και να περπατούν στη θάλασσα με τις αποσκευές τους, προσπαθώντας να φτάσουν στον τόπο του γάμου…! Ο λόγος που αποβιβάστηκαν ήταν ότι δεν είχαν τροφή και δεν υπήρχε κάποια φροντίδα για τις ανάγκες τους σε τέτοιες περιστάσεις. Όταν οι επιβάτες ζήτησαν βοήθεια από εμάς, ως μέλος του πληρώματος, ή από τους άλλους υπεύθυνους, δυστυχώς δεν είχαμε τίποτα να τους προσφέρουμε! Ούτε οι κάτοικοι του νησιού, οι οποίοι από την αρχή μου φάνηκαν εχθρικοί και αφιλόξενοι, ούτε κανείς άλλος μπορούσε να βοηθήσει τους επιβάτες με τα αναγκαία για το ταξίδι τους. Ντράπηκα και ένιωσα άβολα. Πώς είχα παραμελήσει να φροντίσω για όλα τα απαραίτητα; Είχα ξεχάσει ότι οι καλεσμένοι ήταν εκεί για ένα γάμο! Όλα αυτά τα πράγματα έπρεπε να είχαν προβλεφθεί.

Χωρίς επιλογές και με τον φόβο μεγαλύτερης ταλαιπωρίας, έβλεπα πολλούς από τους καλεσμένους, με τα πρόσωπα σκυθρωπά και τα κεφάλια κατεβασμένα, να γυρίζουν πίσω, περπατώντας και πάλι στη θάλασσα, προς το σημείο απ’ όπου είχαν ξεκινήσει.

 το σχόλιό μου

1.Ο γάμος στο όνειρο εκφράζει χαρά, πληρότητα και ένωση. Σε πνευματικό επίπεδο, παραπέμπει στη σχέση του Χριστού με την Εκκλησία, αλλά και στη βαθιά επιθυμία του πιστού για κοινωνία και ολοκλήρωση μέσα σε αυτή τη σχέση. Τα ασαφή χαρακτηριστικά του ζευγαριού υποδηλώνουν ότι η ένωση αυτή δεν βιώνεται ακόμη πλήρως ή καθαρά, αλλά βρίσκεται σε πορεία και προσδοκία. Η χαρά είναι παρούσα, όμως συνοδεύεται από εσωτερική αγωνία και αίσθηση ανεπάρκειας.

2.Η απόσταση και το ταξίδι δια θαλάσσης φανερώνουν ότι η πνευματική πορεία δεν είναι άμεση ούτε εύκολη. Απαιτεί κόπο, υπομονή και επιμονή. Η θάλασσα συμβολίζει τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες και την αστάθεια που συνοδεύουν τον δρόμο της πίστης, μέχρι να φτάσει κανείς στον τελικό προορισμό.

3.Το καράβι, ως μέσο μεταφοράς των καλεσμένων, λειτουργεί ως σύμβολο της Εκκλησίας, η οποία καλείται να οδηγεί τους πιστούς με ασφάλεια προς τον πνευματικό τους στόχο. Ο ρόλος του ενυπνιαζόμενου ως μέλους του πληρώματος δείχνει προσωπική ευθύνη, διακονία και συμμετοχή στη φροντίδα των άλλων. Δεν είναι απλός επιβάτης, αλλά κάποιος που έχει αναλάβει καθήκον.

4.Η αυξανόμενη ανησυχία και η δυσκολία του ταξιδιού φανερώνουν την επίγνωση ότι η πνευματική πορεία δεν εξελίσσεται όπως θα έπρεπε. Υπάρχει φόβος, αβεβαιότητα και η αίσθηση ότι δεν υπάρχει επαρκής προετοιμασία για τις δοκιμασίες που έρχονται.

5.Η βλάβη του πλοίου και η ακινησία εκφράζουν πνευματική στασιμότητα. Η Εκκλησία –ή όσοι έχουν ευθύνη μέσα σε αυτήν– δεν μπορούν να προχωρήσουν, όχι επειδή οι άνθρωποι χάθηκαν, αλλά επειδή κάτι ουσιώδες έχει παραμεληθεί. Το πρόβλημα δεν είναι η θάλασσα, αλλά η έλλειψη εσωτερικής ετοιμότητας.

6.Το αφιλόξενο νησί δείχνει ένα περιβάλλον που δεν προσφέρει στήριξη. Δεν υπάρχει τροφή, φροντίδα ή παρηγοριά. Αυτό φανερώνει την αποτυχία της κοινότητας και των υπευθύνων να σταθούν δίπλα στους πιστούς σε στιγμές κρίσης.

7.Η ντροπή και η αίσθηση αμέλειας είναι κομβικό σημείο του ονείρου. Ο ενυπνιαζόμενος συνειδητοποιεί ότι δεν είχε φροντίσει για τα αναγκαία. Η αυτοκριτική αυτή δεν είναι καταδικαστική, αλλά αποκαλυπτική: δείχνει επίγνωση ευθύνης και ανάγκη μετάνοιας και ανανέωσης.

8.Η επιστροφή των καλεσμένων με σκυθρωπά πρόσωπα φανερώνει τον κίνδυνο της απογοήτευσης και της πνευματικής οπισθοχώρησης, όταν δεν υπάρχει στήριξη, καθοδήγηση και αληθινή μέριμνα. Δεν πρόκειται για απόρριψη του στόχου, αλλά για αδυναμία συνέχισης χωρίς βοήθεια.

Συμπέρασμα

Το όνειρο λειτουργεί ως πνευματική προτροπή αφύπνισης. Δεν καταδικάζει αλλά αποκαλύπτει. Δείχνει την ανάγκη για ουσιαστική πνευματική φροντίδα, προετοιμασία και ευθύνη, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο εκκλησιαστικής κοινότητας.

Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως κάλεσμα αυτογνωσίας και εγρήγορσης. Υπενθυμίζει ότι η Εκκλησία δεν καλείται απλώς να δείχνει τον δρόμο αλλά και να στηρίζει όσους πορεύονται σε αυτόν, ιδιαίτερα στις στιγμές δοκιμασίας. Παρά τις αστοχίες και την αίσθηση στασιμότητας, παραμένει ανοιχτή η δυνατότητα ανανέωσης, μετάνοιας και επανεκκίνησης της πορείας προς την πνευματική ολοκλήρωση και τη σωτηρία.

Υ.Γ το παρόν δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2021

Γιάννης Μαστοράκος