11. Η Νέα Κτίση
Η Αιωνιότητα Που Δεν Τελειώνει
Μετά την Χιλιετή Βασιλεία, την μεγάλη κρίση του Λευκού Θρόνου και την κατάργηση του θανάτου, τίποτα παλιό δεν απομένει για να επιστρέψει. Η ιστορία δεν σβήνει, μεταμορφώνεται. Δεν οδηγούμαστε στο μηδέν αλλά σ΄έναν κόσμο χωρίς σύνορα, σε μια πραγματικότητα όπου δεν υπάρχει φθορά, χρόνος, αδικία ή τέλος.
Α) Ουρανός νέος και Γη νέα
Ο Ιωάννης βλέπει κάτι που κανείς δεν είχε δει πριν:
«Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν, διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθον.» (Αποκ.21:1)
Ο κόσμος που γνωρίζαμε περνά και αντικαθίσταται από κάτι καινούργιο. Δεν πρόκειται για μια απλή επιδιόρθωση του παλιού κόσμου, αλλά για την αναγέννηση των πάντων.
Αυτός ο «νέος ουρανός» και «νέα γη» δεν είναι απλώς μια αλλαγή της ύλης ή του φυσικού κόσμου, αλλά μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση της πραγματικότητας στην οποία η αμαρτία, η φθορά και ο θάνατος δεν έχουν πια καμία εξουσία. Ο Χριστός, ως ο νέος «Αδάμ», αναλαμβάνει την αποκατάσταση όλης της δημιουργίας και φέρνει τη Νέα Κτίση, όπως την οραματίστηκε ο Θεός στην αρχή της Δημιουργίας. Η Γένεση 1 αναφέρει ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο «καλόν πολύ», όμως η πτώση του ανθρώπου και η αμαρτία εισήγαγαν τη φθορά και τον θάνατο στον κόσμο. Ο Θεός δεν αποκαθιστά απλώς τη δημιουργία αλλά τη μεταμορφώνει και την τελειοποιεί. Δεν πρόκειται για επαναφορά στην αρχική κατάσταση του κόσμου αλλά για μια πλήρη ανανέωση που υπερβαίνει την αρχική δημιουργία. Είναι η πληρότητα του Θεϊκού σχεδίου για τη δημιουργία, όπου το «παλιό» (ο κόσμος της αμαρτίας και του θανάτου) παραχωρεί τη θέση του στο «νέο», όπου επικρατεί η δικαιοσύνη και η ζωή.
Ο Πέτρος στην 2η Επιστολή του (3:13) μας υπενθυμίζει:
«Κατά την επαγγελίαν αυτού προσμένομεν νέους ουρανούς και νέα γη, εν οις κατοικεί δικαιοσύνη». Αυτή η «δικαιοσύνη» δεν είναι μόνο η ηθική τάξη αλλά η πλήρης αποκατάσταση της Θείας Βουλήσεως και της σωτηρίας που αναφέρει ότι το σχέδιο του Θεού για την δημιουργία, έφτασε στην τελική του ολοκλήρωση.
Β) Η άνω νέα Ιερουσαλήμ
Η Ιερουσαλήμ…Η Πόλη που Κατέρχεται από τον ουρανό, όχι η Γη που ανέρχεται!
Ο Ιωάννης βλέπει την πόλη που κατέρχεται από τον ουρανό:
«Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην διά τον άνδρα αυτής.» (Αποκ.21:2)
Δεν ανεβαίνουμε εμείς στον Παράδεισο, ο Παράδεισος έρχεται σ’ εμας…
Η νέα Ιερουσαλήμ, η πόλη που είναι η κατοικία του Θεού, έρχεται από τον ουρανό και αναγγέλλει την ερχόμενη βασιλεία του Θεού σε Νέα Γη. Την κάθοδο της Άνω νέας Ιερουσαλήμ, της πόλης των εορτών ημών, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης, δεν πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως μια φυσική αλλαγή του τόπου αλλά ως την πλήρωση της Θείας παρουσίας στην αιωνιότητα μας. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το κέντρο αυτής της νέας πραγματικότητας δεν είναι η Πόλη ή η Νέα Γη, αλλά ο ίδιος ο Θεός, που θα κατοικεί μεταξύ των ανθρώπων:
Και τότε ακούγεται η φωνή που αλλάζει τα πάντα:
«Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών Θεός αυτών» (Αποκ.21:3)
«Θέλει κατοικεί μετ’ αυτών». Αυτό που χάθηκε στην Εδέμ δεν ήταν ένας κήπος αλλά η παρουσία Του, η οποία τώρα επιστρέφει για πάντα. Επιστρέφει καταργώντας τον θάνατο και με μόνο την παρουσία Του εξαλείφει «παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών..». Τα «πρώτα παρέρχονται» (Αποκ.21:4) Δεν υπάρχει πια: Πτώση, δάκρυ, κραυγή, σκοτάδι, θάνατος…Το αρχικό σχέδιο του Δημιουργού ολοκληρώνεται.
Η βασιλεία του Θεού είναι περισσότερο Παρουσία παρά μια κατάσταση…Αυτή η παρουσία είναι που φέρνει την αποκατάσταση, την πλήρωση και την αιωνιότητα. Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό δεν θα είναι πια αποκομμένη ή περιορισμένη, αλλά άμεση, ζωντανή και αδιάκοπη. Όλα τα παλιά πέρασαν. Δεν αρχίζει εποχή, αρχίζει αιωνιότητα!
Γ) Η δόξα του Θεού που φωτίζει τα πάντα (Ο Θεός ως Φως, Ναός και Ζωή)
Ο Ιωάννης δεν περιγράφει απλώς μια πόλη αλλά την αιώνια κατοικία των λυτρωμένων με εικόνες που ξεπερνούν τον νου:
«Η πόλις είχε τείχος μέγα και υψηλόν…και η πλατεία της πόλεως ήτο χρυσίον καθαρόν.» (Αποκ.21:12, 21)
Αλλά η πραγματική της ομορφιά δεν βρίσκεται στους πολύτιμους λίθους και στον χρυσό, αλλά στη δόξα του Θεού.
Η αιώνια Πόλη δεν χρειάζεται ήλιο ή φως από κανένα άλλο αστέρι, γιατί η δόξα του Θεού φωτίζει τα πάντα:
«Η πόλις δεν έχει χρείαν του ηλίου…διότι η δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν και ο λύχνος αυτής είναι το Αρνίον.» (Αποκ.21:23)
Δεν υπάρχει νύχτα, γιατί δεν υπάρχει το σκοτάδι της αμαρτίας.
Αυτός ο κόσμος δεν θα γνωρίσει ποτέ νύχτα, γιατί το φως του Θεού καταργεί το σκοτάδι, και με την παρουσία Του, όλη η ζωή φωτίζεται. Η αμαρτία, που προκαλούσε το σκοτάδι και την απόσταση από τον Θεό, δεν υπάρχει πια. Μια νέα τάξη πραγμάτων γεννιέται, γεμάτη από τη δόξα του Θεού.
«Και νυξ δεν θέλει είσθαι εκεί…» (Αποκ.22:5)
Δεν υπάρχει ανάγκη για ναό, γιατί:
«Ο ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ και το Αρνίον.» (Αποκ.21:22)
Η ίδια η παρουσία Του είναι η ζωή και η βασιλεία, και
Οι λυτρωμένοι δεν ζουν δεν ζουν απλώς μέσα σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα αλλά συμβασιλεύουν με τον Θεό, βασιλεύοντας για πάντα:
«Και θέλουσι βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων.» (Αποκ.22:5)
Δεν υπάρχει πτώση.
Δεν υπάρχει τέλος.
Δ) Το Νέο Σύμπαν Ζει από τον Θρόνο Του
Ποταμός ζωής ρέει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου:
«Και έδειξεν εις εμέ ποταμόν καθαρόν ύδατος ζωής…εκπορευόμενον εκ του θρόνου του Θεού και του Αρνίου.» (Αποκ.22:1) Από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου πηγάζει ο ποταμός της ζωής, που φέρνει την ανανέωση και την θεραπεία σε όλη την κτίση.
Στις όχθες του ποταμού φυτρώνει το Δέντρο της Ζωής:
«Τα φύλλα του ήσαν εις θεραπείαν των εθνών.» (Αποκ.22:2)
Αυτός ο ποταμός, μαζί με το Δέντρο της Ζωής, φέρνουν τη θεραπεία για κάθε πληγή που υπήρξε στον κόσμο και αποκαθιστούν αυτό που χάθηκε στην Εδέμ. Ο άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό, όχι σαν επισκέπτης αλλά ως πολίτης ενός νέου κόσμου, γεμάτου από τη χάρη και τη ζωή που εκπορεύονται από Αυτόν.
Η κατάρα που υπήρχε από την πτώση, όπως λέει ο Ιωάννης καταργείται. (Αποκ.22:3) Ο άνθρωπος, αποκατεστημένος και ανακαινισμένος, ζει στην πληρότητα της αιωνιότητας, χωρίς φόβο, πόνο ή θάνατο.
Και τότε έρχεται το μεγαλείο της τελικής αποκάλυψης:
«Και θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού.» Ο Ιωάννης δίνει την πιο συγκλονιστική φράση της αιωνιότητας:
«Και θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού.»(Αποκ.22:4)
Αυτό είναι ο Παράδεισος. Όχι οι δρόμοι χρυσού. Όχι τα θεμέλια πολύτιμων λίθων.
Αλλά το πρόσωπο Του Θεού. Οι λυτρωμένοι βλέπουν το πρόσωπο του Θεού..!!!
Εκεί τελειώνει ο φόβος.
Εκεί λάμπει η τελειότητα.
Εκεί αρχίζει ο αιώνας των αιώνων.
Ε) Ο Θεός ολοκληρώνει το σχέδιό Του, η αιωνιότητα αρχίζει
Όλα όσα είχαν προφητευτεί και υποσχεθεί φτάνουν στην πλήρωσή τους
Η προφητεία κλείνει με τα ίδια λόγια που άνοιξε ο Θεός την ιστορία: «Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος.» (Αποκ.21:6, 22:13)
Η σωτηρία, που άρχισε με το θρίαμβο του Χριστού στον Γολγοθά, ολοκληρώνεται σε αυτή τη Νέα Κτίση.
Τελικό συμπέρασμα
Η Νέα Κτίση δεν είναι απλώς η συνέχιση του κόσμου όπως τον ξέρουμε, αλλά ο κόσμος όπως τον είχε οραματιστεί ο Θεός από την αρχή. Η αιωνιότητα δεν είναι μία ατέλειωτη συνέχεια, αλλά η πληρότητα της ζωής που ποτέ δεν τελειώνει. Ο θάνατος και ο πόνος γίνονται ιστορία, και η νέα ζωή ξεκινά, μια ζωή που ποτέ δεν θα φθαρεί.
Γιάννης Μαστοράκος