10: Ο Μεγάλος Λευκός Θρόνος: Η τελική και απόλυτη Κρίση
Μετά τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού και την ρίψη του σατανά στην λίμνη του πυρός για να κολάζεται αιωνίως, η ιστορία εισέρχεται στην πιο φοβερή και μεγαλειώδη στιγμή της ύπαρξής της.
Τώρα εμφανίζεται ο πιο φοβερός θρόνος της ιστορίας:
«Είδον θρόνον λευκόν μέγαν και τον καθήμενον επ’ αυτού, από προσώπου του οποίου έφυγεν η γη και ο ουρανός, και δεν ευρέθη τόπος δι’ αυτά.» (Αποκ.20:11)
Ο Ιωάννης δεν φαντάζεται αλλά βλέπει. Ο ουρανός σηκώνει το παραπέτασμα και αποκαλύπτεται το έδρανο του Αιώνιου Κριτή. Όλες οι εξουσίες που προηγήθηκαν,— βασιλείς, αυτοκρατορίες, πολιτισμοί, —μπροστά σ’ αυτόν τον Θρόνο σιωπούν. Ό,τι ήταν ισχυρό στη γη, εδώ είναι μηδέν. Χιλιάδες, εκατομμύρια στέκονται, γενιές ολόκληρες…Κανείς δεν μιλά…Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί… Μόνο φως, θρόνος, και η φωνή Εκείνου που γνωρίζει τα πάντα.
Οι νεκροί στέκονται μπροστά στον Θεό:
«Και οι νεκροί εκρίθησαν εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις, κατά τα έργα αυτών.» (Αποκ.20:12)
Όλοι οι νεκροί…Χωρίς καμία εξαίρεση…Η Γραφή δεν λέει όχι μόνο «μερικοί», ούτε «οι καλοί» ή «οι κακοί». Λέει: οι νεκροί, οι πάντες…Μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, γνωστοί και αφανείς, βασιλείς κι εργάτες, σοφοί κι απλοί, δίκαιοι κι άδικοι, όσοι έζησαν προ Χριστού και μετά Χριστόν. Όλοι βρίσκονται στο ίδιο έδαφος. Η ζωή δεν μετριέται πλέον με τίτλους αλλά με καρδιά…Και τότε Τα βιβλία ανοίγουν… Η συνείδηση μιλά… Η σφραγίδα του καθενός αποκαλύπτεται… Ο καθένας στέκεται γυμνός από προφάσεις…Τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό αλλά τα πάντα φανερώνονται, όσο καλά και ναναι κρυμμένα στα βάθη της καρδιάς του! Καμία πράξη δεν χάνεται, καμία πρόθεση δεν ξεχνιέται. Τα βιβλία ανοίγουν και η ιστορία κάθε ανθρώπου αποκαλύπτεται…Και τότε χωρίς φωνές, χωρίς δικαιολογίες θα απομένει μόνο μια αλήθεια…Η αλήθεια για την οποία σιωπηλά θα αναρωτηθούμε: Τι θα βρεθεί γραμμένο για εμάς;
Ο Δανιήλ είχε δει αυτή τη στιγμή αιώνες πριν:
«Εθεώρουν έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν και ο Παλαιός των ημερών εκάθησε…Ποταμός πυρός εξήρχετο και διεχέετο απ’ έμπροσθεν αυτού…το κριτήριον εκάθησε και τα βιβλία ανεώχθησαν.» (Δαν.7:10)
Ο Δανιήλ βλέπει το σύμπαν να σιωπά καθώς ο Αιώνιος Κριτής κάθεται στον θρόνο και με φλόγες κρίσεως ανοίγει τα βιβλία της ανθρώπινης ιστορίας.
Το βιβλίο των έργων, (ολες οι πράξεις, οι σκέψεις, τα λόγια, όλα είναι καταγεγραμμένα). (Αποκ.20:12)
Το βιβλίο της μνήμης,(Όπου φυλάσσονται τα δάκρυα και οι προσευχές των αγίων). (Μαλ. 3:16). Και
Το βιβλίο της ζωής. Εκεί όπου είναι γραμμένα τα ονόματα των σωζομένων (Αποκ.20:15).
Ο Χριστός είχε ειπεί:
«Μη θαυμάζετε τούτο· διότι έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού, και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως. .» (Ιωάν.5:28–29)
Η φωνή Αυτού που κάποτε είπε “Λάζαρε, δεύρο ἔξω”, είναι η ίδια φωνή που θα καλέσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το νεκρό σώμα θα υποταχθεί στην εντολή του Δημιουργού του. Κι έρχεται η διάκριση:
«Οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής..»
Αυτοί που περπάτησαν στο φως που έζησαν με μετάνοια, πίστη και αγάπη, θ’ αναστηθούν για να ζήσουν.
«Οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως.»
Δεν λέει ότι δεν θα αναστηθούν, ανασταίνονται και αυτοί αλλά η ανάστασή τους δεν είναι για ζωή, είναι για λογοδοσία.
Εδώ υπογραμμίζεται μια μεγάλη αλήθεια: Όλοι θα αναστηθούν. Δεν θα δικαιωθούν όμως όλοι.
Ο θάνατος και ο Άδης παραδίδουν τους νεκρούς τους:
«Και έδωκεν η θάλασσα τους εν αυτή νεκρούς, και ο θάνατος και ο άδης έδωκαν τους εν αυτοίς νεκρούς, και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών. (Αποκ.20:13)
Εκεί που ο θάνατος φαινόταν ανίκητος, τώρα δείχνει πως ήταν μόνον προσωρινός διαχειριστής. Ο θάνατος που κάποτε ήταν φόβος, μπροστά στον θρόνο γίνεται υπηρέτης της κρίσης. Αυτός που καταβρόχθιζε τα πάντα, τώρα δίνει πίσω ό,τι κατάπιε.
Δεν μπορεί να κρύψει ούτε έναν. Δεν μπορεί να κρατήσει ούτε αυτούς που πεθάνανε μέσα στη θάλασσα, ούτε αυτούς που χάθηκαν στη λήθη των αιώνων, ούτε αυτούς που κοιμήθηκαν χωρίς μνήμη, χωρίς τάφο, χωρίς όνομα. Όλοι επιστρέφουν. Όλοι ανασταίνονται. Όλοι κρίνονται. Δεν υπάρχει «αγνοούμενος» στην αιωνιότητα. Κι όταν εκτελέσει την τελευταία του πράξη υπακοής, παραδίδεται κι αυτός στην καταστροφή.
Ο θάνατος — ο τελευταίος εχθρός — καταργείται:
«Ο έσχατος εχθρός καταργείται, ο θάνατος.» (Α΄Κορ.15:26) «Και ο θάνατος και ο άδης ερρίφθησαν εις την λίμνην του πυρός.» (Αποκ.20:14)
Καταργείται! Όχι μόνο νικιέται αλλά παύει να υπάρχει! Απογυμνώνεται από δύναμη, παύει να έχει εξουσία, δεν έχει πια τόπο ή δικαίωμα. Δεν είναι απλή ήττα…Είναι εξάλειψη!
Η ιστορία του κόσμου αρχίζει με ζωή και τελειώνει με ζωή. Ο θάνατος είναι ένα ενδιάμεσο επεισόδιο, όχι ο τελικός λόγος. Εδώ ολοκληρώνεται το Ευαγγέλιο.
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να συγχωρήσει αμαρτίες, αλλά να καταργήσει τον θάνατο και να αναστήσει τον άνθρωπο στην αιωνιότητα. «Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη.» (Α΄ Κορ.15:54)
Δεν είναι πια ο άνθρωπος που φοβάται τον θάνατο…Είναι ο θάνατος που τρέμει τον Αναστημένο Χριστό..! Τον Κύριο που βάζει τέλος στην παλαιά τάξη των πραγμάτων.
Επίλογος
Όταν το παλαιό παρέλθει, όταν η φθορά νικηθεί από την αφθαρσία, τότε ανοίγεται μπροστά μας το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας…Ένα κεφάλαιο που αρχίζει με τη «Νέα Κτήση». Δεν πρόκειται για μια ακόμη εποχή του ανθρώπου αλλά για τη Βασιλεία του Θεού. Με τον Νυμφίο και την Νύμφη αυτού στο κέντρο της, η ιστορία περνά στην αιωνιότητα! Εκεί που το θέλημα του Πατέρα γίνεται μόνιμη πραγματικότητα. Εκεί δεν υπάρχει σκοτάδι, ούτε θρήνος, ούτε φθορά παρά μόνο ειρήνη, χαρά και ζωή ατελεύτητη δια Πνεύματος Αγίου.