Καιρός για δεύτερες σκέψεις

Αν υπάρχει κάποιο «κακό» η οτιδήποτε άλλο που εμποδίζει τις προσπάθειές μας για κάτι καλύτερο, ΤΩΡΑ είναι ο καιρός να σκεφτούμε αν αυτό υπάρχει ΜΟΝΟ εκεί έξω και όχι μέσα μας η ακόμα κι ανάμεσά μας! Σαν απλός  πιστός μιλάω που κρατά όπως και χιλιάδες άλλοι ένα στασίδι σε μια από τις πολλές χριστιανικές κοινότητες εδώ στην όμορφη Ελλάδα μας και τίποτα άλλο…Ίσως οι ανησυχίες μου να είναι αβάσιμες κι εγώ εξ’ αρχής ν’ ακούγομαι κάπως, πλην όμως έτσι που βλέπω το σπίτι του γείτονα να καίγεται σκέφτομαι, μήπως κοντά είναι και το δικό μου!

τι θέλω να πω

Ξέρουμε ως χριστιανοί ότι όλος ο κόσμος “κείται εν τω πονηρώ”, κι αναγνωρίζουμε μ’ ευκολία π.χ. την παραβατικότητα του…Λέμε πως αυτή βρίσκεται σ’ όποια πέτρα κι αν σηκώσεις…!Από τα χαμηλότερα μέρη της κοινωνίας, τα κακόφημα σοκάκια της πόλης, τ’ αναμορφωτήρια η τις φυλακές, μέχρι τα υψηλότερα και σ’ ανθρώπους έξω πάσης υποψίας που αρνούνται την δύναμη της Ευσέβειας ενώ εμείς,- οι πιστοί γενικότερα,- την θεωρούμε μέρος της ζωής μας και την ακολουθούμε μ’ Ευλάβεια…!Και διαχωρίζουμε την θέση μας ως προς τον κόσμο λέγοντας ok, το «κακό» αυτό είναι εκεί, εμείς όμως σωστά είμαστε αλλού..! ‘Οτι μεταξύ των ανθρώπων διενεργείται η αμαρτία κι όχι ανάμεσά μας…Πως αυτοί είναι εκ του κόσμου εμείς όμως του Χριστού…! Και θα μπορούσε να’ταν έτσι αν μιλάγαμε για χριστιανικές κοινωνίες ΤΕΛΕΙΩΝ ανθρώπων, όμως  δυστυχώς ΔΕΝ είναι! Τα δικά μου νέα είναι ότι αυτό ΔΕΝ ζει μόνο στην παραβατικότητα του κόσμου αλλά βρίσκεται και σε κάθε έκφανση της δικής μας ζωής! Της δικής μας πνευματικής ζωής και στη ζωή της εκκλησίας μας!

Δεν χωρά το “κακό” σε χριστιανικές κοινωνίες

Το “κακό” δεν έχει μόνο την μορφή έκνομων πράξεων του κοινού ποινικού δικαίου, με πολλά από τα οποία ασχολείται κι ο απόστολος Παύλος ονομάζοντάς τα «έργα σαρκός»,αλλά έχει και την μορφή της υποκρισίας, του τυχοδιωκτισμού και της οικειοποίησης των δώρων που μας δίνει ο Θεός, όταν αυτά τα χρησιμοποιούμε για προσωπική ευχαρίστηση…!(Γαλ.5:19, Ιακ.4:3) Ας θυμηθούμε την περίπτωση του Ιούδα κι άλλων μαθητών του Κυρίου,-αποστόλους και μη,- που δεν τους περιγράφει το ευαγγέλιο ως πόρνους κτλ., αλλά ΩΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ…! Ως υπερήφανους κι αλαζόνες, ως μοχθηρούς κι άπληστους, ως προπετείς κι ανόητους…Τέτοιοι τύποι έχουν γκρεμίσει εκκλησίες, έχουν σκορπίσει ποίμνια κι έχουν αποδείξει περίτρανα δια μέσων των αιώνων την ικανότητά τους είτε να καθυστερούν το έργο του Θεού είτε να του αλλάζουν πρόσωπο! Είναι άνθρωποι του Θεού(;) που γίνονται παραβάτες του Λόγου χωρίς να φαίνονται αμέσως, το καταλαβαίνεις όμως όταν θα’χουν κάνει την ζημιά! (Ματθ.13:27, Ιωαν.10:1) Και ρωτάω…Αν όσα λέμε δεν αφορούν ούτε εμένα ούτε εσένα τότε ποιος κινδυνεύει από τυχόν επιθυμίες η άλλες φιλόδοξες επιδιώξεις που μας κάνουν καμιά φορά να παίρνουμε δρόμους που κανείς δεν μας τους γνώρισε πόσο μάλλον ο Θεός; Διότι κι αυτό έχω ακούσει…Μέχρι και διάκονο της αμαρτίας έχουν κάνει ορισμένοι τον Χριστό για να δικαιολογήσουν τις ορέξεις τους. Κάποιοι βέβαια, και είναι προς τιμή τους αυτό, αντιλαμβάνονται την απάτη της καρδιάς τους το διορθώνουν κι επιστρέφουν…Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα πρόσωπα ούτε βέβαια οι με λεπτομέρειες εξιστόρηση των πράξεών τους,  λέω όμως ότι οι Γραφές όπως το ίδιο και η ιστορία της εκκλησίας είναι γεμάτες από παρόμοιους χαρακτήρες και συμπεριφορές που καταγράφηκαν ως παράδειγμα για να προσέχουμε…Κι αν δεν είναι τόπος γι αυτά σε χριστιανικές κοινωνίες κι αδελφότητες εξ αιτίας των ελέγχων του Κυρίου, ο κόσμος τούτος στον οποίον συμβαίνουν πολλαπλασιαστικά αυτά που λέμε που θα σταθεί την ημέρα του Ιησού Χριστού;

Στην ταπείνωση και την ενότητα είναι διορισμένη η ευλογία

Έτσι λοιπόν, όπου κι αν «φτάσαμε», σε όποια θέση κι αν βρισκόμαστε, κι ότι αξιώματα, ισχύ η δόξα “αποκτήσαμε’, είναι καλύτερα να μην μένουμε σ’ αυτά, αλλά να εξετάζουμε ΑΝ αγωνιζόμαστε ΝΟΜΙΜΩΣ τον “καλό αγώνα” της πίστεως του Ιησού Χριστού, γιατί αυτό αρμόζει σ’ ανθρώπους του Θεού και ιδιαίτερα σ’ εργάτες του ευαγγελίου. Ότι διακονίες και χαρίσματα έχουμε δεν είναι δικά μας αλλά του Κυρίου για να προσφέρουμε στο ευαγγελιστικό έργο της σωτηρίας Του…Ένα έργο που κι αυτό δεν είναι δικό μας αλλά το ίδιο επίσης του Κυρίου…Το λιγότερο λοιπόν είναι να το σεβόμαστε και με την διαγωγή μας να εμπνέουμε κι άλλους να συμπεριληφθούν σ’ αυτό, βοηθώντας τους να πάρουν την θέση που τους ταιριάζει..! Υπεύθυνοι και μη, συνοδοιπόροι στον αγρό του Κυρίου και απλά μέλη εκκλησιών, είναι ανάγκη κι έτσι πρέπει, ν’ αφήσουν πίσω τους ότι στέκεται εμπόδιο στην αγάπη και την μεταξύ τους ενότητα…Να εννοήσουν τι πρέπει να ζητούν από τον Πατέρα μας τον ουράνιο αυτόν τον καιρό της απόλυτης σύγχυσης και του χάους στο οποίο οδεύουμε, προκειμένου να φωτιστεί ολόκληρο το σώμα του Ιησού Χριστού, ώστε καθώς είναι και στις προσευχές μου, ΟΛΟΙ να φτάσουμε στο τέρμα και να λάβουμε το βραβείο της άνω κλήσεως με το οποίο μας δελέασε ο Κύριος και μείς δελεαστήκαμε!

Νέες προσπάθειες και δεύτερες σκέψεις 

Έχω πει και σε προηγούμενο άρθρο μου πως η ανάβαση στ’ όρος του Κυρίου είναι η λογική μιας πνευματικής ζωής με αγωνιστική διάθεση που για να πετύχει, χρειάζεται να κάνουμε ξανά και ξανά ΝΕΕΣ προσπάθειες και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ δεύτερες σκέψεις...Το ίδιο ισχύει και για την εκκλησιαστική ζωή και τα ζητήματα που ανακύπτουν κάθε τόσο σ’ αυτήν εξ αιτίας των προαναφερομένων, τα οποία δεν είναι μακρυά ούτε από την πνευματική ζωή κανενός και ούτε βέβαια από την καθημερινότητά του, την οποία σε μεγάλο βαθμό την καθορίζει κιόλας! Η κρίση και ο καταλογισμός ευθυνών ανήκουν στον Θεό, σ’ εμάς η επιτακτική ανάγκη να λάβουμε το μήνυμα της ταπείνωσης κι ενότητας από τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό, να εξασκήσουμε πίστη και να φανερώσουμε την αγάπη Του πρός πάντας τους επικαλουμένους τ’ όνομά Του το Άγιο, ιδιαίτερα τώρα που το «ΤΕΛΟΣ» είναι πλησιέστερα απ’ ότι νομίζαμε…! (σχετικά άρθρα: «έλθετε κι ας διαδικαστώμεν», «Η Μαρτυρία του Πνεύματος» κ.αλ.)

γιαννης μαστορακος

Σχόλια