Ποιοι είναι οι «έσχατοι καιροί»
Οι περίοδοι που η Γραφή ονομάζει «έσχατους καιρούς», δεν είναι ένας μελλοντικός μύθος, ούτε μια αόριστη προσδοκία. Είναι ο δρόμος της ιστορίας του ανθρώπου που προχωρά με ακρίβεια σύμφωνα με «τους διορισμένους καιρούς». Αυτοί έχουν «Αρχή», έχουν «Διάρκεια» κι οδηγούν σ΄ ένα «Τέλος» που ξεπερνούν τον χρόνο, αφού ανοίγουν την πόρτα της αιωνιότητας. (Εβρ.9:26)
1. Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
Α) Η επίγεια διακονία του Ιησού Χριστού
Οι έσχατοι καιροί δεν άρχισαν με σεισμούς, καταστροφές ή πολέμους. Ξεκινούν με την εμφάνιση του Μεσσία στον κόσμο. Η Γραφή το δηλώνει ξεκάθαρα:
«εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού.» (Εβρ.9:26).
«όστις ήτο μεν προωρισμένος προ καταβολής κόσμου, εφανερώθη δε εν τοις εσχάτοις καιροίς διά σας». (Α’ Πέτρ.1:20).
Με την έναρξη της δημόσιας διακονίας Του, ο Χριστός αναγγέλλει ότι το σχέδιο του Θεού εισέρχεται σε νέα φάση:
«Ο καιρός επληρώθη και επλησίασεν η βασιλεία του Θεού· μετανοείτε και πιστεύετε εις το ευαγγέλιον.» (Μάρκ.1:15).
Αυτή η διακήρυξη αποτελεί την επίσημη έναρξη των εσχάτων καιρών.
Β) Η Πεντηκοστή: Η θεϊκή σφραγίδα της έναρξης
Η ΑΡΧΗ των «έσχατων καιρών», εκτός από την εμφάνιση της επίγειας διακονίας του Ιησού Χριστού είναι ταυτισμένη ΚΑΙ με την ημέρα της Πεντηκοστής των Ιουδαίων. Την ημέρα εκείνη, ο ουρανός άνοιξε και το Πνεύμα του Θεού κατέβηκε όπως είχε ειπωθεί από τον Προφήτη Ιωήλ: Ότι «εν ταις εσχάταις ημέραις…θέλω εκχέει από του Πνεύματός μου» (Πράξ.2:17).
Από αυτή την ημέρα της «συγκομιδής των πρωτογεννημάτων», την αρχή ενός θερισμού που απλώνεται στα έθνη, στις γενεές και στις καρδιές των ανθρώπων, ο Θεός εγκαινιάζει την εποχή της χάριτος, ως την νέα περίοδο της ιστορίας, η οποία αποκαλείται δικαίως «μετά Χριστό» εποχή.
Γ) Ο χρονολογικός προσδιορισμός του Δανιήλ
Ο προφήτης Δανιήλ, αιώνες πριν, είχε προσδιορίσει με θαυμαστή ακρίβεια την έναρξη αυτών των καιρών λέγοντας ότι: «Από της εκδόσεως της προσταγής να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως Χριστού του Ηγουμένου» θα παρέλθουν 69 εβδομάδες. (Δαν.9:25) Αυτό το προφητικό διάστημα – 483 χρόνια – αποτέλεσε τον μεγάλο χρόνο της σιωπηλής προσμονής, κατά τον οποίο ο λαός Ισραήλ θα έπρεπε να προετοιμαστεί για την έλευση του Μεσσία και να αναγνωρίσει την ανάγκη της παρουσίας Του.( (Δαν.9:25, Ιώβ 19:25) Και όταν αυτός ο χρόνος συμπληρώθηκε, η ιστορία άνοιξε μπροστά στον κόσμο τη νέα της σελίδα…Ο Μεσσίας εμφανίστηκε και κήρυξε ότι ο Θεός εισέρχεται ενεργά στο προσκήνιο των ανθρώπων.(Μάρκ.1:15)
Έτσι αρχίζει ο «έσχατος καιρός», όχι με κραυγή, αλλά με Ελπίδα.
2. Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
Μία περίοδος 2.000 ετών χάριτος
Από την Πεντηκοστή μέχρι σήμερα έχουν περάσει δύο χιλιετίες. Σε όλο αυτό το διάστημα, το Ευαγγέλιο κηρύττεται στα έθνη, το Άγιο Πνεύμα οδηγεί τους πιστούς σε όλη την αλήθεια, παρηγορεί και στηρίζει…Και ο Κύριος προσθέτει τους σωζομένους στην Εκκλησία Του. (Πράξ.2:47).
Ο παρών αιώνας χαρακτηρίζεται από τον απόστολο Παύλο ως «πονηρός», (Γαλ.1:4) θυμίζοντας έτσι πως μόνο εάν κάποιος κρατάει το φως του Ιησού Χριστού μπορεί να πορευτεί στο σκοτάδι του κόσμου χωρίς να σκοντάφτει.
Είναι ο αιώνας της μακροθυμίας του Θεού…! Μέσα σε αυτόν τον χρόνο, εργάζεται σιωπηλά αλλά όχι λιγότερο δυνατά. «Ο Κύριος δεν βραδύνει… αλλά μακροθυμεί» (Β’Πέτρ.3:9).
Η καρδιά του Θεού περιμένει…Ο καιρός της χάριτος συνεχίζεται αλλά δεν θα κρατήσει για πάντα.
3. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
Για τους έσχατους καιρούς έχουν προφητευτεί τεράστια γεγονότα που εκτός από τους ανθρώπους, θα επηρεάσουν όλη την δημιουργία! (Δαν.8:19, 9:26, 11:31-45)
Κάποια απ’ αυτά κάνουν λόγο για την «αρπαγή» της εκκλησίας του Ιησού Χριστού, (Α΄Θεσ.4:17) την «παύση του κηρύγματος» (Ματθ.24:14) και την «αποστασία» από τις αιώνιες αξίες του χριστιανισμού. (Β΄Θεσ.2:3)
Α) Η αρπαγή της Εκκλησίας
Έρχεται ημέρα που η Εκκλησία θα αρπαχθεί «εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα». (Α’ Θεσ.4:17)
Η αρπαγή είναι η μετάβαση της Εκκλησίας από τον κόσμο αυτό πριν από την εμφάνιση των μεγάλων κρίσεων. Η γη θα αδειάσει από τους αγίους της, όπως κάποτε η Αίγυπτος άδειασε από τους πρωτότοκους του λαού του Θεού.
Β) Η παύση του παγκόσμιου κηρύγματος
Θα σιγήσει το κήρυγμα του Ευαγγελίου και τότε θα πληρωθεί ο λόγος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό: «Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» (Ματθ.24:14).
Η πλήρης εξάπλωση του Ευαγγελίου λειτουργεί ως χρονικός δείκτης ολοκλήρωσης.
Γ) Η αποστασία
Οι Πατέρες την ερμηνεύουν ως «οικουμενική απομάκρυνση από την πίστη», όχι απλώς ηθική πτώση. Μία εποχή που ο άνθρωπος θα διώξει από την καρδιά του τον Θεό που τον έπλασε.
Για τον απόστολο Παύλο είναι μια πνευματική παρακμή με ασύλληπτες όπως αποδεικνύεται προεκτάσεις και συνέπειες, διότι κατά την αποκάλυψή του: «…δεν θέλει ελθεί η ημέρα εκείνη όπου θα αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία» (Β’Θεσ.2:3).
4. Η εμφάνιση του Αντίχριστου και η 70ή εβδομάδα
Και τότε, στην κορυφή της αλαζονείας του ανθρώπου, θα εμφανιστεί εκείνος τον οποίο ο Δανιήλ προείδε…Ο Άνομος, ο ψευδομεσσίας, ο κλέφτης του φωτός.
Ο Δανιήλ διδάσκει ότι μετά τις 69 εβδομάδες απομένει μία τελευταία εβδομάδα η 7 χρόνια: «Και θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μία εβδομάδι..»(Δαν.9:27 ).
Αυτή η τελευταία περίοδος ταυτίζεται με την παγκόσμια κυριαρχία του Αντίχριστου, την παύση της θυσίας, την εγκατάσταση του «βδελύγματος της ερημώσεως (Δαν.11:31, Ματθ.24:15),το χάραγμα του θηρίου. (Αποκ.13).
Οι Πατέρες (Ιππόλυτος, Ειρηναίος, Κύριλλος) θεωρούν τη δράση του Αντίχριστου κυριολεκτική, ιστορική και παγκόσμια.
Η ιστορία θα φτάσει στην πιο σκοτεινή της στιγμή, λίγο πριν ξημερώσει.
5. Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ
Η εμφάνιση του Χριστού εν δόξῃ- Η Χιλιετία
Η δεύτερη έλευση του Χριστού θα είναι φυσική, ορατή κι ένδοξη! Τότε, ο Ουρανός θα σκιστεί… Όχι από ένα παιδί που γεννήθηκε σε μια φάτνη, ούτε από έναν διδάσκαλο της Γαλιλαίας αλλά από τον Βασιλιά της Δόξης.
Ο Χριστός θα φανερωθεί και με «την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού», θα καταργήσει τον άνομον. (Β’ Θεσ.2:8).
Τότε η γη θα θυμηθεί σε ποιον ανήκει. Τα έθνη θα λυγίσουν. Ο Ισραήλ θα δει Εκείνον τον οποίον εξεκέντησαν και ο κόσμος θα περάσει στην εποχή της χιλιετίας: «Και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη»(Αποκ.20:4).
Είναι ο μέλλων αιώνας επί της γης, η πρώτη αναλαμπή της νέας δημιουργίας.
Οι πρώτοι Πατέρες, Ειρηναίος, Ιουστίνος, Παπίας μίλησαν γι’ αυτήν τη βασιλεία με λόγια λαχτάρας. Για έναν κόσμο όπου ο Χριστός βασιλεύει, η δικαιοσύνη ανθίζει και ο Σατανάς είναι δεμένος.
Αλλά και αυτή η χιλιετία έχει τέλος. Και τότε θα ξεδιπλωθεί το τελευταίο φύλλο της ιστορίας.
6. Ο Θρόνος που κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει
Το «τέλος του κόσμου», η «καταστροφή της γης με φωτιά», η «ανάσταση όλων των νεκρών» και η «ημέρα της μεγάλης κρίσης», όταν ο θάνατος και ο Άδης θα καταργηθούν, είναι όσα είδε ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη.
Είδε το ακατάλυτο κέντρο της θείας κρίσης:
«Και είδα έναν μεγάλο λευκό θρόνο, κι Αυτόν που κάθεται επάνω σ’ αυτόν· από το πρόσωπό Του έφυγε η γη και ο ουρανός, και δεν βρέθηκε τόπος γι’ αυτά.
Και είδα τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται μπροστά στον Θεό. Και ανοίχθηκαν τα βιβλία· και ανοίχθηκε κι ένα άλλο βιβλίο, το βιβλίο της ζωής· και κρίθηκαν οι νεκροί από τα γραμμένα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους…Και ο θάνατος και ο Άδης ρίχθηκαν στη λίμνη της φωτιάς· αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος.Και όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής, ρίχθηκε στη λίμνη της φωτιάς.» (Αποκ.20:11-15)
Εκεί, ενώπιον του θρόνου που κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει, ολόκληρη η δημιουργία σιωπά. Η γη και ο ουρανός, όπως τους γνωρίζουμε, παύουν να υπάρχουν.
Ο Πέτρος το είχε προαναγγείλει: «Οι ουρανοί θέλουσι παρέλθει με συριγμόν, τα στοιχεία δε πυρακτούμενα θέλουσι διαλυθή, και η γη και τα εν αυτή έργα θέλουσι κατακαή».(Β’ Πέτρ.3:10)
Και τότε, μέσα από το τέλος του παλαιού, ανατέλλει η πρώτη αυγή της αιωνιότητας. Η Νύμφη –η Εκκλησία– θα συμβασιλεύσει με τον Νυμφίο της, τον Ιησού Χριστό, μέσα σε «Νέους ουρανούς και Νέα Γη». (Αποκ.21:1)
7. Η είσοδος στον μέλλοντα αιώνα
Ο χρόνος, οι περίοδοι, οι εποχές και τα όριά τους θα φτάσουν στο τέρμα τους. Όλα όσα σήμερα ονομάζουμε «ιστορία» θα παραδώσουν τη θέση τους στην άχρονη πραγματικότητα της αιωνιότητας.
Και οι δίκαιοι, ασφαλείς και ευλογημένοι, θα εισέλθουν στην άμεση και αδιάκοπη παρουσία του Κυρίου. (Αποκ.20:5-15, Ματθ.25:21)
Ο μέλλων αιώνας δεν θα μοιάζει με τίποτε που ζήσαμε στη γη.
Δεν θα υπάρχει πόνος·
δεν θα υπάρχει θάνατος·
δεν θα υπάρχει παρελθόν που πληγώνει.
Θα υπάρχει μόνο παρουσία. Μόνο φως. Μόνο Θεός. Οι έσχατοι καιροί, που άρχισαν με την ενσάρκωση του Ιησού Χριστού, θα ολοκληρωθούν με τη φανέρωση της βασιλείας Του. Τότε θα ανοιχτεί μια ζωή που δεν μετριέται πια…Μια ζωή χωρίς αριθμό, χωρίς τέλος, χωρίς σκιά.
Γιατί όταν τελειώσουν οι καιροί, αρχίζει η αιωνιότητα του Θεού.
Γιάννης Μαστοράκος