Η Χάρις είναι εδώ, άρα μπορώ..

Και «είδαμε, και μαρτυρούμε, και απαγγέλλουμε..», λέει ο Ιωάννης «ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΝΑ ΕΞΕΡΧΕΤΑΙ..!» Αυτόν τον μέγα διδάσκαλο της αγάπης, της υπηρεσίας και της συγχωρητικότητας Ιησού Χριστό, κουβαλώντας τον δικό μας σταυρό στους ώμους Του, σαν απόδειξη της αγάπης Του. Ο προφήτης Ησαίας λέει σχετικά: “Ο Κύριος ηθέλησε να βασανίση ΑΥΤΟΝ!!!” Έτσι λοιπόν, “Αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών· η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ’ αυτόν· και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν”.(Ησ.53:5)
ΤΙ καταλαβαίνουμε με αυτό; Ότι”ΕΞΗΛΘΕ” από τα ελεφάντινα ουράνια παλάτια Του για να κατοικίσει σε κάποια άλλα επίγεια; Όχι, αλλά “εξήλθε” για να σπείρει το ευαγγέλιο της ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ στις καρδιές όλων εκείνων που πρώτα απ’ολα θα κατανοούσαν το μέγεθος της θυσίας Του, κι ύστερα, για όλους εκείνους που θα την έκαναν δική τους...Από ότι φάνηκε ήταν αδύνατον σ’ εμάς τους ανθρώπους να εισέλθουμε από μόνοι μας σ’ αυτήν, καθώς παρέμενε κι εξακολουθεί να είναι το ίδιο κρυμμένη από τα μάτια μας. Στον τόπο αυτό που έχει τον θρόνο της δόξης Του ο Θεός έχουν μερίδιο ΜΟΝΟ οι Άγιοι, μας λέει ο ψαλμωδός. Όταν διερωτήθηκε για το ποιος θα κατοικούσε στην σκηνή του Κυρίου ποιος θα κατοικούσε στο όρος το άγιό Του, το Πνεύμα το Άγιο απάντησε με τον ίδιο λέγοντας: Ο ακέραιος, ο δίκαιος, ο αληθινός, ο ευθυτενής, ο αγαθός, ο καταδεχτικός, ο φοβούμενος τον Θεό! Ένας τέτοιος χαρακτήρας, που θα δείξει παρόμοιες με το υπόδειγμα του Πνεύματος συμπεριφορές, ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΛΕΥΤΕΙ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ! (Ψαλ.15:1)

Στον φυσικό άνθρωπο είναι αδιανόητο να κάνει σκέψεις σαν κι αυτές, γιατί απλούστατα δεν τις δέχεται ! Επιμένει πάντοτε να κρατάει άγονο τον νου του καθώς και την καρδιά του, αφού «βλέποντας δεν βλέπει και ακούοντας δεν ακούει»! Το γεγονός αυτό καθιστούσε τους πάντες αδύναμους, και δεν επέτρεπε σε κανέναν να βρει τον δρόμο που οδηγούσε στον Πατέρα Θεό, διότι καθώς ήταν κρυμμένος από τα μάτια μας θα παρέμενε έτσι, μέχρι τον καιρό που θα τον αποκάλυπτε ο ίδιος…Ότι θα γινόταν αυτό ήταν βέβαιο,γιατί το είχε υποσχεθεί,..Ένα πράγμα που δεν ξέραμε ήταν το πότε..Κι αυτό πάλι όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μας το αποκάλυψε δια των αγίων του Προφητών, οι οποίοι όχι γι αυτούς αλλά για μας μαρτύρησαν περί της πίστεως που θα ‘ρχόταν κι εμείς θα αποδεχόμασταν! Η προηγηθείσα οικονομία δηλαδή λειτούργησε ως παιδαγωγός προς την κατεύθυνση αυτή, «για νάρθει στα έθνη η ευλογία τού Αβραάμ διαμέσου τού Ιησού Χριστού, ώστε να λάβουμε την υπόσχεση του Πνεύματος διαμέσου τής πίστης», μας διαμηνύει ο απόστολος Παύλος. (Γαλ.3:14) Κι όταν ο καιρός αυτός ήρθε, η αΐδιος σοφία Του και η απέραντη αγάπη Του, επέβαλαν να βγει αυτός από τ’ Άγια των Αγίων, και διασχίζοντας τους ουρανούς να έλθει στον κόσμο τον δικό μας, για να φέρει την ειρήνη του Θεού στις καρδιές μας και την λύτρωση στις ψυχές μας.

Έλαβε δούλου μορφή

Έχοντας προηγουμένως απαρνηθεί την αιώνια δόξα που είχε ως Δημιουργός Θεός και Λόγος στους ουρανούς, «εαυτόν εταπείνωσε», για να γίνει κοινωνός της ανθρώπινης φύσεως… Κατέβηκε το θειικό ανάστημά Του για να γίνει ως τέλειος άνθρωπος από τον Θεό προσφορά περί αμαρτίας, και η τέλεια θυσία για να ικανοποιήσει την δικαιοσύνη του Πατέρα! «Την ζωή εν τάφω» ψάλαμε τις μέρες που πέρασαν και θαυμάσαμε, το ίδιο «και των αγγέλων αι στρατιαί που εξεπλήτοντο», βλέποντας οι πάντες ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ να γεύεται τον θάνατο , κι ύστερα να πορεύεται στα κατώτερα μέρη του Άδη, για να πλησιάσει όμοια και με ίσους όρους τους πάντες, καθώς ο πατέρας τον γιό του, ο φίλος τον φίλο του, και ο αδελφός τον αδελφό του. Ποιος άλλος θα μπορούσε να λύσει τις ωδίνες του Άδου εκτός απ’ αυτόν που νίκησε τον θάνατο; Οι άνθρωποι αγοράζουν ελιξίρια για να ζήσουν.. !Είναι ο τρόπος του κόσμου βλέπετε… Αυτός όμως δίδαξε δωρεάν και με την ζωή Του, σ’ όλα τα ουράνια, και σ’ όλα τα επίγεια και καταχθόνια όντα ακόμα, πως ο δρόμος για την αιωνιότητα και την ομοίωση με Τον Θεό, δεν περνούσε από την έπαρση αλλά από την ταπείνωση…! Τόσο απλά. Έως και τροφός μας έγινε…! Όπως τα θηλάζοντα βρέφη, μας προμήθευσε το λογικό άδολο γάλα για ν’ αυξηθούμε δια αυτού, κι ύστερα, για στερεά τροφή, μας ψώμισε με τα μυστήρια της ευσεβείας Του για να κραταιωθούμε σ’ αυτόν και σε κανέναν άλλο. Γι αυτό μας ονόμασαν χριστιανούς. Επειδή στην ζωή μας έβλεπαν την ζωή του Χριστού, αλλιώς θα μας είχαν πεί με άλλο όνομα. Ευχαριστούμε τον Θεό γιατί αλλότρια πράγματα που μας κράταγαν καθηλωμένους και προκαλούσαν τον θάνατο στις ψυχές μας έπαψαν να ισχύουν. Η αμαρτωλή και ξεπεσμένη φύση μας που αρνείτο πεισματωδώς τα πάντα, παρασυρόμενη από κάθε άνεμο διδασκαλίας, και δελεαζόμενη από τα κελεύσματα του κόσμου, έχασε το ίδιο την επιρροή της όπως και την δύναμή της. Αυτή την φορά μπορούμε να πούμε ότι πορευόμαστε διά ζώσης και καθαρής οδού ανορθωμένοι πλέον δια της αναστάσεώς Του; Εάν αυτό συμβαίνει, τότε μέρα με την μέρα θα βλέπουμε μ’ ευγνωμοσύνη να μεταμορφωνόμαστε σε χαρακτήρα και συμπεριφορά, «εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Οι άνθρωποι αλλάζουν αλλά όχι από μόνοι τους..(Εφεσ.4:13) 

Ο σπόρος της Βασιλείας σπάρθηκε

Όλα αυτά βέβαια εξ αιτίας της σποριάς που βρήκε καλή γη μέσα μας. Αυτή δίνει την δύναμη να καλύπτουμε βήμα προς βήμα την απόσταση που μας χωρίζει από την αιώνια ειρήνη και χαρά του Αγίου Πνεύματός Του. Όταν φτάσουμε στον τόπο που ετοίμασε για την θριαμβέβουσα εκκλησία Του και γίνουμε μέρος αυτής, τότε θα καταλάβουμε ότι λέμε τώρα. Αρκεί σε μας προς το παρόν, να ταυτιστεί ο Θείος Λόγος Του με την γη που είναι οι καρδιές μας, για να φυτρώσει ο καινούργιος, ο ανακαινισμένος άνθρωπος, αυτός που εάν ζει στο δικό Του Φως δεν φοβάται, ούτε έχει να κατηγορηθεί από κανέναν! Ο Πατέρας Θεός μας φρόντισε και σ’ αυτό, καρφώνοντας στον σταυρό του Γολγοθά μαζί με τον αγαπημένο Του υιό κι ένα πλήθος διαταγμάτων τα οποία μας έκαναν ενάντιους κι εχθρούς απέναντί Του. Να χαίρεστε γιατί τώρα έχουμε ειρήνη με τον Θεό! Ο Χριστός, είναι αυτός που μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών, διότι είναι γεγραμμένο, «Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου». (Γαλ.3:13) Είναι ο ίδιος πάλι που μας συμφιλίωσε με την Άγια φύση Του «αιχμαλωτίζοντας την δικιά μας», και ως απόδειξη της σωτηρίας Του, μοίρασε στους ανθρώπους χαρίσματα δια των οποίων κάνει γνωστά σ’ όλους τα μυστήρια της Βασιλείας των ουρανών. Στον καθένα λοιπόν που δείχνει ενδιαφέρον και ζήλο για τα δικά Του πράγματα, στον καθένα που ζητάει τα άνω, τα επουράνια, και ταυτίζει τα θέλω του με τα θέλω του Κυρίου μας Ιησού, μ’ αυτόν θα μοιραστεί εκτός από τους θησαυρούς της σοφίας και των γνώσεών Του απλόχερα και την δόξα Του! Παράδοξα πράγματα που με κάνουν και σκέφτομαι…

Η Χάρις είναι εδώ, άρα μπορώ

Ναι, καμιά φορά σκέφτομαι πως υπήρξαν περίοδοι της ζωής μας που μπορεί να ήταν όμοιοι με πατημένη γη,- όπως με το παράδειγμα της παραβολής του σπορέα,- και να ‘μενε για καιρό αναξιοποίητος ο Λόγος στις καρδιές μας…, μπορεί πάλι εμποδιζόμενοι από τυχόν πέτρες που είχαμε μέσα μας, να ζούσαμε χωρίς να το θέλουμε σε πνευματική μιζέρια, και να σκανδαλιζόμασταν με το κάθε τι που μας ενοχλούσε η δεν αντέχαμε…, μπορεί ακόμη και από έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον Θεό της δόξας, κι απομακρυσμένοι απ’ αυτόν καθώς είμασταν να φοβόμασταν, ν’ αγωνιούσαμε, και να φροντίζαμε καθ’ υπερβολή τους εαυτούς μας με αμφίβολα για μας αποτελέσματα χάνοντας και με την περίπτωση αυτή τα τρία τέταρτα της δυνάμεώς της,-για κάποιους άλλους ίσως λιγότερο,- παρόλα αυτά θέλω να πιστεύω, πως για όποιου η καρδιά είναι διαθέσιμη μένει πάντοτε ένα υπόλοιπο, λίγοι σπόροι βρε αδελφέ, στους οποίους, με κάποιον τρόπο, θα ήταν καλό να διευκολύνουμε το φύτεμά τους σ’ αυτήν…και τι καλύτερο από το να κάναμε την γη την πατημένη χωράφι, και τις πέτρες θρύψαλα, και τ’ αγκάθια κάτι πολύ λιγότερο από φρύγανα! Πρέπει να πεθάνει ο σπόρος για να βλαστήσει.. Κι ο τελευταίος το ξέρει αυτό…Πρέπει να πεθάνει ο παλιός και αδιάφορος άνθρωπος, και την θέση του να πάρει ο νέος ο εν χριστώ Ιησού, που σαν να ‘πεσε σε φρέσκο και καθαρό χώμα ενδυναμώθηκε, κάνοντάς τον ν’ αναστηθεί στον καιρό του φέρνοντας καρπό! Ω Κύριέ μου, αν εμείς για σένα είμαστε πολλά, ΕΣΥ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Διότι αυτό που φυτρώνει στις καρδιές μας, είναι οι αρετές οι δικές σου. Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. (Γαλ.5:22,23)  Από την θέση που είμαστε ο καθένας που ακούει τον Λόγο σου Πατέρα, και πιστεύει αυτόν που μας απέστειλες, ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΌΜΑΣΤΕ, να μην μένουμε μικρές μυρσίνες που αν και όμορφες καταλαβαίνω πως δεν είναι αρκετό, αλλά να γίνουμε κυπαρίσσια..! Φως στον κόσμο αυτόν που θ’ ακτινοβολεί την ευλογία σου, και αλάτι της γης, που θα νοστιμεύει κάθε σχέση μας μαζί σου και με τον καθένα, προσδοκώντας πάντοτε, ότι εσύ, το καλό αυτό έργο της σποριάς που άρχισες και χάρι του οποίου έδωσες σ’ μας την ζωή με αφθονία, θα το τελειώσεις κιόλας, κρατώντας τον καρπό του πόνου της ψυχής σου διαπαντός στην αγκαλιά σου. Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΥΡΙΕ…Σου οφείλουμε την αποκατάσταση των σχέσεών μας με τον Πατέρα Θεό, και την νέα μας πορεία προς την ομοίωσής μας με αυτόν!

Μαστοράκος Γιάννης 

Σχόλια