Στον απόηχο της Ανάστασης..

Εάν καθ’ υπόθεση, τούτες τις άγιες ημέρες του Πάσχα, το αιώνιο Πνεύμα του Ιησού μας Χριστού διήρχετο τις πόλεις και τα χωριά  που γιόρταζαν προς τιμή Του αυτή την μεγάλη γιορτή, ΑΝΑΡΩΤΙΈΜΑΙ, θα εύρισκε κάποιον που να παρατηρεί με σημασία στην ανάστασή Του, κάποιον που να Τον ζητάει με όλη του την καρδιά μετά την ανέγερσή Του από τους νεκρούς και να Τον εύρισκε; Να γνώριζε αυτόν και την δύναμη της αναστάσεώς Του, και να Τον έπειθε ν’ αλλάξει τα πράγματα για τους ανθρώπους προς το καλύτερο, και ο Κύριος της δόξης να το έκανε..;Τα γνωστά σε όλους μας τελευταία γεγονότα δεν μου λένε πως ΒΡΗΚΕ ΚΑΝΈΝΑΝ για να Τον πείσει, ώστε αυτή την καταραμένη περίοδο για όλη την οικουμένη, να την αντιστρέψει σ’ ευλογία! Οι λόγοι βέβαια είναι περισσότεροι από τον ένα που ποιο πάνω περιέγραψα..Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που έσκασε η οικονομική κρίσι του ’09…Δέκα χρόνια εορτών, προσευχών και ταμάτων…! Από πολλούς, από παρα πολλούς..Κι ενώ θα περίμενε κανείς ειρήνη τώρα έχουμε πάλι πόλεμο…!Δεν μεσολάβησαν κι άλλα τραγικα γεγονότα για τον πλανήτη από τότε έως σήμερα; Τα πάντα ωχρειούν σ’ ότι προέκυψε παραδοξα κι απρόσμενα από τον αόρατο, άγνωστο και δυνατό εχθρό που ακούει στ΄όνομα Covid-19 και νικά κατά κράτος εμάς τους ανθρώπους σκορπόντας φόβο και δεινά επάνω στην γη! Οι αναλυτές όλων σχεδών των ειδικοτήτων, και πλήθος άλλων επαγγελματιών του είδους απ’ όλο τον κόσμο, πιστεύουν πως τα χειρότερα είναι μπροστά μας! Καλά ξεμπερδέματα δηλαδή..Κι αντί αυτά να μας προβληματίζουν εμείς στεναχωρηθήκαμε που μας περιόρισαν στα σπίτια μας, και δεν ξεχυθήκαμε στα ξέφρενα γλεντοκόπια που συνοδεύουν τις Ιουδαίζοντες εορτές ενός ανούσιου χριστιανικού τύπου, λόγο της πανδημίας του κορονοιού! Τι κι αν “φρικάραμε” “εμείς” οι “χριστιανοί” που για τον ίδιο λόγο δεν μπήκαμε στις εκκλησίες, δεν κοινωνήσαμε, και δεν ακολουθήσαμε κατά πόδας το τυπικό της σταύρωσης και της ανάστασης του Κυρίου; Θρηνούμε μια φορά τον χρόνο ΑΥΤΟΝ που ζει εις τους αιώνες, ενώ θα’ πρεπε να λυπούμαστε επειδή μας λείπει! Ακούγομαι καθόλου;;;Μηπως θα ‘πρεπε ν’ αρχίζουμε να σκεφτόμαστε πως ο καιρός αυτός είναι ο τελευταίος; Μήπως έχοντας κατά αυτό νού ίσως να προσευχόμασταν και ν’ αφιερωνόμασταν περισσότερο; Μιλάω καθ’ υπερβολή; Αν πάλι δεν κάνουμε φανερή την διαφορά μεταξύ του δουλεύοντος και του μη δουλεύοντος τον Κύριο, τότε πως θα διακριθούμε έναντι όλλων των άλλων; Αυτό το γνωρίζουν όσοι διαβάζουν την Αγία Γραφή, και καταλήγω..Δεν πρέπει να γίνουμε το φως του κόσμου και το αλάτι της γης; Αντ’ αυτού, αντί δηλαδή μιας καθαρής προσέγγισης του ευαγγελίου, μήπως αποδυθήκαμε στην απόκτηση εξουσιών, χωρίς να ‘χουν κάποιο ουσιαστικό αντίκρυσμα; Δεν μιλάω περι του κόσμου αλλά για μας τους χριστιανούς. ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ!Γίναμε μέλη κάποιων εκκλησιών με όνομα κι επώνυμο “προσμένοντες ειρήνην” αλλά απατηθήκαμε αφού δεν ήρθε “κανένα αγαθό..Ελπίζαμε στην γειατριά μας αλλά μας βρήκε ο τρόμος”, όπως λέει κι ο προφήτης!! (Ιερ.14:19)
Τί συμβαίνει; Γιατί αυτά τα παθήματα; Ποιος έχει την γνώση να μας πει; Ο προφήτης, έχοντας επίγνωση των αποστασιών του Ισραήλ από τον Θεό,  λέει ότι αυτά συμβαίνουν όπως άλλωστε και σε μας σήμερα, επειδή “αμαρτήσαμε”, κι επειδή “ασεβήσαμε”…Εγώ θα το διατυπώσω διαφορετικά χωρίς ν’ αναφέρομαι σε αποστασίες, αφού δεν είναι πρέπον για μένα να κρίνω κανέναν…Ποιος είμαι εγώ άλλωστε…Σκέφτομαι μόνο, μήπως στεκόμαστε μακρύτερα απ’ ότι θάθελε ο Κύριος, παρατηρώντας Τον ως υιό ανθρώπου και όχι σαν Τον Θεό της δόξης..; Μήπως μεγαλώνοντας το χέρι μας μικρύναμε το δικό Του; Μήπως λέω πάλι, υπερβάλαμε ως προς τις δυνάμεις μας; Από την μια μεριά εμείς από την άλλη ο Κύριος..Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τις γκρίνιες κι ας κάνουμε κάτι ωφέλιμο..Ας σπέυσουμε προς το μέρος Του; Ο Ιάκωβος λέει, “πλησιάσατε σ’ Εμένα και θα πλησιάσω σ’ εσάς..” Τελικά όπως και να το σκέφτομαι, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Είναι θέμα καρδιάς! Από αυτήν άλλωστε όπως λέει ο παροιμιαστής “προέρχονται όλες οι εκβάσεις της ζωής.” (Παρ.4:23) Η κατάσταση της καρδιά μας είναι αυτή που καθορίζει αποκλειστικά την σχέση μας μαζί Του, με βάση το μέγεθος της αγάπη μας στο πρόσωπό Του. Να θυμίσω πως ο Θεός από την μεριά Του έδειξε την αγάπη Του τόσο πολύ στον κόσμο, «ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον».(Ιωάν.3:16) Βλέποντας λοιπόν το εύρος της καρδιάς Του, πως γίνεται ωσάν ελεημένοι Του Κυρίου να μην θαυμάζουμε; Όταν πάλι βλέπουμε στην δική μας καρδιά, άραγε τι σκεφτόμαστε; Σέ κάθε περίπτωση, όπου είναι ο θησαυρός μας εκεί είναι και η καρδιά μας!

«Εξήλθε» από τα ελεφάντινα παλάτια Του

Και «είδαμε, και μαρτυρούμε, και απαγγέλλουμε..», λέει ο μαθητής της αγάπης, «ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΝΑ ΕΞΕΡΧΕΤΑΙ..!» Αυτόν τον μέγα σπορέα Ιησού Χριστό, κουβαλώντας τον δικό μας σταυρό στους ώμους Του, για να σπείρει το ευαγγέλιο της Βασιλείας των ουρανών, καθώς ήταν αδύνατον σ’ εμάς τους ανθρώπους να εισέλθουμε από μόνοι μας εκεί. Λέει ο ψαλμωδός.«Κύριε, τις θέλει κατοικήσει εν τη σκηνή σου; τις θέλει κατοικήσει εν τω όρει τω αγίω σου;» (Ψαλ.15:1) Στον φυσικό άνθρωπο είναι αδιανόητο να κάνει παρόμοιες με του ψαλμωδού σκέψεις, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τις δέχεται! Επιμένει πάντοτε να κρατάει άγονο τον νου του καθώς και την καρδιά του, αφού «βλέποντας δεν βλέπει και ακούοντας δεν ακούει»! Το γεγονός αυτό καθιστούσε τους πάντες αδύναμους, και δεν επέτρεπε σε κανέναν να βρει τον δρόμο που οδηγούσε στον Πατέρα Θεό, διότι καθώς ήταν κρυμμένος από τα μάτια μας θα παρέμενε έτσι, μέχρι τον καιρό που θα ήθελε Εκείνος ν’ αποκαλυφτεί κι ο κόσμος με βεβαιότητα ν’ αποδεχτεί! Η προηγηθείσα οικονομία λειτούργησε ως παιδαγωγός προς την κατεύθυνση αυτή, «για νάρθει στα έθνη η ευλογία τού Αβραάμ διαμέσου τού Ιησού Χριστού, ώστε να λάβουμε την υπόσχεση του Πνεύματος διαμέσου τής πίστης», μας διαμηνύει ο απόστολος Παύλος. (Γαλ.3:14) Κι όταν ο καιρός αυτός ήρθε, η αΐδιος σοφία Του και η απέραντη αγάπη Του, επέβαλαν να βγει αυτός από τ’ Άγια των Αγίων, και διασχίζοντας τους ουρανούς να έλθει στον κόσμο τον δικό μας, για να φέρει την ειρήνη του Θεού στις καρδιές μας και την λύτρωση στις ψυχές μας.

Έλαβε δούλου μορφή

Έχοντας προηγουμένως απαρνηθεί την αιώνια δόξα που είχε ως Δημιουργός Θεός και Λόγος στους ουρανούς, «εαυτόν εταπείνωσε», για να γίνει κοινωνός της ανθρώπινης φύσεως… Κατέβηκε το θειικό ανάστημά Του για να γίνει ως τέλειος άνθρωπος από τον Θεό προσφορά περί αμαρτίας, και η τέλεια θυσία για να ικανοποιήσει την δικαιοσύνη του Πατέρα! «Την ζωή εν τάφω» ψάλαμε με την ευκαιρία των ημερών, και θαυμάσαμε που και «αγγέλων στρατιαί» το ίδιο μ’ εμάς τους ανθρώπους «εξεπλήτοντο», καθώς έβλεπαν πάντες την ζωή, τον θάνατο να γεύεται, και στα κατώτερα μέρη του Άδη να πορεύεται, για να πλησιάσει όμοια και με ίσους όρους τους πάντες, καθώς ο πατέρας τον γιό του, ο φίλος τον φίλο του, και ο αδελφός τον αδελφό του. Ποιος άλλος θα μπορούσε να λύσει τις ωδίνες του Άδου εκτός απ’ αυτόν που νίκησε τον θάνατο; Οι άνθρωποι αγοράζουν ελιξίρια για να ζήσουν.. Είναι ο τρόπος του κόσμου βλέπετε. Αυτός όμως δίδαξε δωρεάν με την ζωή Του μεταξύ των ανθρώπων σ’ όλα τα ουράνια, επίγεια και καταχθόνια όντα, πως ο δρόμος για την αιωνιότητα και την ομοίωση με Τον Θεό, δεν περνούσε από την έπαρση αλλά από την ταπείνωση…! Τόσο απλά. Έως και τροφός μας έγινε…! Όπως τα θηλάζοντα βρέφη, μας προμήθευσε το λογικό άδολο γάλα για ν’ αυξηθούμε δια αυτού, κι ύστερα, για στερεά τροφή, μας ψώμισε με τα μυστήρια της ευσεβείας Του για να κραταιωθούμε σ’ αυτόν και σε κανέναν άλλο. Αλλότρια πράγματα που μας κράταγαν καθηλωμένους και προκαλούσαν τον θάνατο έπαψαν να ισχύουν. Η αμαρτωλή και ξεπεσμένη φύση μας που αρνείτο πεισματωδώς τα πάντα, παρασυρόμενη από κάθε άνεμο διδασκαλίας, και δελεαζόμενη από τα κελεύσματα του κόσμου, έχασε το ίδιο την επιρροή της όπως και την δύναμή της. Αυτή την φορά μπορούμε να πούμε ότι πορευόμαστε διά ζώσης και καθαρής οδού ανορθωμένοι πλέον δια της αναστάσεώς Του; Εάν ναι, τότε μέρα με την μέρα θα βλέπουμε μ’ ευγνωμοσύνη να μεταμορφωνόμαστε σε χαρακτήρα και συμπεριφορά, «εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». (Εφεσ.4:13)

Ο σπόρος της Βασιλείας σπάρθηκε

Όλα αυτά βέβαια εξ αιτίας της σποριάς που βρήκε καλή γη μέσα μας. Αυτή δίνει την δύναμη να καλύπτουμε βήμα προς βήμα την απόσταση που μας χωρίζει από την αιώνια ειρήνη και χαρά του Αγίου Πνεύματός Του. Όταν φτάσουμε στον τόπο που ετοίμασε για την θριαμβέβουσα εκκλησία Του και γίνουμε μέρος αυτής, τότε θα καταλάβουμε ότι λέμε τώρα. Αρκεί σε μας προς το παρόν, να ταυτιστεί ο Θείος Λόγος Του με την γη που είναι οι καρδιές μας, για να φυτρώσει ο καινούργιος, ο ανακαινισμένος άνθρωπος, αυτός που εάν ζει στο δικό Του Φως δεν φοβάται, ούτε έχει να κατηγορηθεί από κανέναν! Ο Πατέρας Θεός μας φρόντισε και σ’ αυτό, καρφώνοντας στον σταυρό του Γολγοθά μαζί με τον αγαπημένο Του υιό κι ένα πλήθος διαταγμάτων τα οποία μας έκαναν ενάντιους κι εχθρούς απέναντί Του. Να χαίρεστε γιατί τώρα έχουμε ειρήνη με τον Θεό! Ο Χριστός, είναι αυτός που μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών, διότι είναι γεγραμμένο, «Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου». (Γαλ.3:13) Είναι ο ίδιος πάλι που μας συμφιλίωσε με την Άγια φύση Του «αιχμαλωτίζοντας την δικιά μας», και ως απόδειξη της σωτηρίας Του, μοίρασε στους ανθρώπους χαρίσματα δια των οποίων κάνει γνωστά σ’ όλους τα μυστήρια της Βασιλείας των ουρανών. Στον καθένα λοιπόν που δείχνει ενδιαφέρον και ζήλο για τα δικά Του πράγματα, στον καθένα που ζητάει τα άνω, τα επουράνια, και ταυτίζει τα θέλω του με τα θέλω του Κυρίου μας Ιησού, μ’ αυτόν θα μοιραστεί εκτός από τους θησαυρούς της σοφίας και των γνώσεών Του απλόχερα και την δόξα Του! Παράδοξα πράγματα που με κάνουν και σκέφτομαι…

Η Χάρις είναι εδώ, άρα μπορώ

Ναι, καμιά φορά σκέφτομαι πως υπήρξαν περίοδοι της ζωής μας που μπορεί να ήταν όμοιοι με πατημένη γη,- όπως με το παράδειγμα της παραβολής του σπορέα,- και να ‘μενε αναξιοποίητος ο Λόγος στις καρδιές μας…, μπορεί πάλι εμποδιζόμενοι από τυχόν πέτρες που είχαμε μέσα μας, να ζούσαμε χωρίς να το θέλουμε σε πνευματική μιζέρια, και να σκανδαλιζόμασταν με το κάθε τι που μας ενοχλούσε η δεν αντέχαμε…, μπορεί ακόμη και από έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον Θεό της δόξας, και απομακρυσμένοι απ’ αυτόν καθώς είμασταν να φοβόμασταν, ν’ αγωνιούσαμε, και να φροντίζαμε καθ’ υπερβολή τους εαυτούς μας με αμφίβολα για μας αποτελέσματα η τέλος, μπορεί η σποριά να ‘χασε τα τρία τέταρτα της δυνάμεώς της,-για κάποιους άλλους ίσως λιγότερο,- παρόλα αυτά θέλω να πιστεύω, πως για όποιου η καρδιά είναι διαθέσιμη μένει πάντοτε ένα υπόλοιπο, λίγοι σπόροι βρε αδελφέ, στους οποίους, με κάποιον τρόπο, θα ήταν καλό να διευκολύνουμε το φύτεμά τους σ’ αυτήν…και τι καλύτερο από το να κάναμε την γη την πατημένη χωράφι, και τις πέτρες θρύψαλα, και τ’ αγκάθια κάτι πολύ λιγότερο από φρύγανα! Πρέπει να πεθάνει ο σπόρος για να βλαστήσει.. Κι ο τελευταίος το ξέρει αυτό…Πρέπει να πεθάνει ο παλιός και αδιάφορος άνθρωπος, και την θέση του να πάρει ο νέος ο εν χριστώ Ιησού, που σαν να ‘πεσε σε φρέσκο και καθαρό χώμα ενδυναμώθηκε, κάνοντάς τον ν’ αναστηθεί στον καιρό του φέρνοντας καρπό! Ω Κύριέ μου, αν εμείς για σένα είμαστε πολλά, ΕΣΥ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Διότι αυτό που φυτρώνει στις καρδιές μας, είναι οι αρετές οι δικές σου. Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. (Γαλ.5:22,23)  Από την θέση που είμαστε ο καθένας που ακούει τον Λόγο σου Πατέρα, και πιστεύει αυτόν που μας απέστειλες, ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΌΜΑΣΤΕ, να μην μένουμε μικρές μυρσίνες που αν και όμορφες καταλαβαίνω πως δεν είναι αρκετό, αλλά να γίνουμε κυπαρίσσια..! Φως στον κόσμο αυτόν που θ’ ακτινοβολεί την ευλογία σου, και αλάτι της γης, που θα νοστιμεύει κάθε σχέση μας μαζί σου και με τον καθένα, προσδοκώντας πάντοτε, ότι εσύ, το καλό αυτό έργο της σποριάς που άρχισες και χάρι του οποίου έδωσες σ’ μας την ζωή με αφθονία, θα το τελειώσεις κιόλας, κρατώντας τον καρπό του πόνου της ψυχής σου διαπαντός στην αγκαλιά σου. Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΥΡΙΕ…Σου οφείλουμε την αποκατάσταση των σχέσεών μας με τον Πατέρα Θεό, και την νέα μας πορεία προς την ομοίωσής μας με αυτόν!

Γιάννης Μαστοράκος

Σχόλια