Η ημέρα του Κυρίου (Μεσσιανισμός)

Σε σχολικό βιβλίο της Γ’ Λυκείου περιλαμβάνεται ένα άρθρο του 1933 με τίτλο «Μεσσιανισμός», το οποίο φαίνεται να απαξιώνει τις Γραφές και να προωθεί την πολυπολιτισμικότητα, αγνοώντας τις αρχές του πλουραλισμού.

απουσία αντίθετης άποψης

Το άρθρο παρουσιάζει τον όρο «Μεσσιανισμός» με ειρωνικό τρόπο, χωρίς να δίνει χώρο σε αντίθετες απόψεις, κάτι που εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αντικειμενικότητα της εκπαίδευσης και τη δυνατότητα των μαθητών να αναπτύξουν κριτική σκέψη μέσα από μια ισορροπημένη παρουσίαση διαφορετικών οπτικών γωνιών.
Η «άλλη άποψη» που αποκλείστηκε αφορά την πρώτη και δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού ως Σωτήρα. Αν είχε συμπεριληφθεί, θα παρείχε ουσιαστικότερη βάση για σκέψη και μελέτη. Οι Έλληνες φημίζονται για την αναζήτηση της γνώσης και την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, όμως στο συγκεκριμένο βιβλίο αυτή η δυνατότητα αγνοείται, περιορίζοντας τη γνωστική ανάπτυξη των μαθητών και ενισχύοντας μια μονομερή αφήγηση.
Το άρθρο ερμηνεύει το «πνεύμα του Μεσσιανισμού» υποστηρίζοντας ότι η αναμονή ενός σωτήρα δεν αφορά νέους, επιστήμονες και διανοούμενους.

Επιπλέον, το χαρακτηρίζει «κατάσταση αντίθετη προς το Ελληνικό πνεύμα», «δημιούργημα της Ανατολής» και «θρησκεία των μαζών». Συμπεραίνει πως ο Έλληνας δεν αποδέχεται τον Μεσσιανισμό, καθώς έχει πίστη στον άνθρωπο και στη λογική. Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός παραβλέπει τη βαθιά επίδραση που είχε ο Χριστιανισμός στην ελληνική σκέψη και στον πολιτισμό γενικότερα, καθώς και το γεγονός ότι πολλοί από τους μεγαλύτερους Έλληνες διανοούμενους είχαν αναφορές στην πίστη και τη μεταφυσική.

απόρριψη της “εξωτερικής Σωτηρίας”

Ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, είχε διαφορετική άποψη, τονίζοντας ότι η χριστιανική πίστη βοήθησε στη διατήρηση του ελληνικού πνεύματος κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα τιμήθηκε με τη διάδοση του Ευαγγελίου στη γλώσσα της και οι Έλληνες πρώτοι, μετά τους Ιουδαίους, μετείχαν στις δωρεές του Θεού, όπως επιβεβαιώνεται ιστορικά μέσα από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τη δράση των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων στον ελληνικό χώρο.
Το άρθρο απορρίπτει την ανάγκη «εξωτερικής σωτηρίας», θεωρώντας ότι ο άνθρωπος μπορεί να τα καταφέρει μόνος του, βασιζόμενος στη δική του δύναμη και σοφία. Όμως, η σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, με τα συνεχή ηθικά και αξιακά αδιέξοδα, δείχνει πόσο απαραίτητη είναι η βοήθεια του Θεού. Επιπλέον, η επιπόλαιη αντιμετώπιση του Ευαγγελίου και η χλεύη προς τους χριστιανούς εγείρουν ερωτήματα: Πώς μπορούν κάποιοι να απορρίπτουν κάτι που δεν γνωρίζουν πραγματικά; Η προκατάληψη και η άρνηση διερεύνησης θρησκευτικών ζητημάτων δείχνουν έλλειψη ανοιχτού πνεύματος και αντιτίθενται στη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας, την οποία προώθησε η ελληνική σκέψη από την αρχαιότητα.

Ο Όρος «Μεσσίας» και η Χριστιανική Ερμηνεία

Ο όρος «Μεσσίας» σημαίνει «χρισμένος» και «σωτήρας». Η Αγία Γραφή προλέγει την έλευση του Ιησού όχι για την εγκαθίδρυση βασιλείας στη γη, αλλά για τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό μέσω της θυσίας Του. Η προφητική διάσταση του Μεσσιανισμού είναι αδιαμφισβήτητη, καθώς η Παλαιά Διαθήκη περιέχει πλήθος αναφορών που επαληθεύτηκαν με τη γέννηση, τη ζωή και την ανάσταση του Χριστού. Προειδοποιεί επίσης για τη δεύτερη έλευσή Του, που θα συμβεί «εν καιρώ προσήκοντι» για την αποκατάσταση όσων ο άνθρωπος κατέστρεψε, υπογραμμίζοντας τη συνέχεια και τη συνέπεια των θείων επαγγελιών.
Οι αναγεννημένοι χριστιανοί περιμένουν την ημέρα του Κυρίου με πίστη και ελπίδα. Δεν αισθάνονται «μάζα» ή «αγέλη», αλλά βασίζονται στις Γραφές, οι οποίες επαληθεύτηκαν κατά την πρώτη έλευση του Χριστού και θα επιβεβαιωθούν στη δεύτερη. Αντιθέτως, όσοι απορρίπτουν τη δεύτερη έλευση, ενώ τηρούν εξωτερικές θρησκευτικές πρακτικές, βρίσκονται σε επισφαλή θέση, καθώς η πίστη δεν είναι απλώς μια κοινωνική ή πολιτισμική ταυτότητα, αλλά μια ουσιαστική σχέση με τον Θεό.

Προειδοποιήσεις για την Αρνητική Στάση προς το Ευαγγέλιο

Στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε η δημοκρατία και διαδόθηκε ο Χριστιανισμός, κάποιοι χρησιμοποιούν το δημόσιο βήμα για να απαξιώσουν το Ευαγγέλιο. Η Γραφή προειδοποιεί για «χλευαστές» των εσχάτων ημερών που θα αμφισβητούν την επάνοδο του Χριστού. Όμως, η ημέρα του Κυρίου θα έρθει απροσδόκητα, και όσοι Τον περιμένουν θα ανταμειφθούν, ενώ όσοι Τον απορρίπτουν θα βρεθούν ενώπιον της κρίσης Του, γεγονός που εγείρει ηθικά και πνευματικά ζητήματα για τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην αλήθεια.

Η Ελπίδα της Σωτηρίας και Η Προσωπική Επιλογή

Η υπόσχεση της επανόδου του Χριστού δεν ανατρέπεται. Όπως λέει ο απόστολος Παύλος: «Αν ελπίζουμε εκείνο που δεν βλέπουμε, το προσμένουμε με υπομονή» (Ρωμ. 8:24-25). Και ποιος δεν θέλει να έρθει εκείνη η ημέρα, αν όχι ο ένοχος και ο ασεβής; Η ελπίδα της σωτηρίας παραμένει ανοιχτή για όλους, αλλά η αποδοχή της είναι προσωπική επιλογή που καθορίζει το αιώνιο μέλλον κάθε ανθρώπου.

Γιάννης Μαστοράκος