Μέρος 14ο: Η «μεγάλη θλίψη»: Η ιστορία των διώξεων ολοκληρώνεται

Η ιστορία της Εκκλησίας μέσα στον χρόνο δεν κινείται τυχαία. Ακολουθεί έναν επαναλαμβανόμενο πνευματικό άξονα: Πίστη κι εξουσία, αλήθεια και ισχύς, μαρτυρία και συμβιβασμός.

Ό,τι βιώθηκε στον Μεσαίωνα και στις επόμενες εποχές — εξωτερικοί διωγμοί, εσωτερική διαφθορά, σύγχυση Εκκλησίας και εξουσίας — δεν αποτελεί απλώς παρελθόν.

Αποτελεί «πρότυπο»…Και η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι αυτό το πρότυπο θα φτάσει κάποτε στην «τελική του μορφή».

Στις έσχατες ημέρες κάποια στιγμή θα φανερωθεί η περίοδος που ονομάζεται «μεγάλη θλίψη»! Αυτή η περίοδος, σύμφωνα με την εμπειρία της εκκλησίας, «δεν θ’ αποτελεί ιστορική εξαίρεση» αλλά θα είναι η «κορύφωση» όλων των προηγούμενων διώξεων… «Διότι» λέει ο Ματθαίος, «τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει». (Ματθ.24:21, Δαν.12:1)

 Ο Αντίχριστος ως συμπύκνωση της ιστορικής εμπειρίας

Ο Αντίχριστος δεν εμφανίζεται έξω από την ιστορία…Αναδύεται μέσα της! Τι λέει ο Ιωάννης σχετικά; «…και καθώς ηκούσατε ότι ο Αντίχριστος έρχεται, και τώρα πολλοί αντίχριστοι έγιναν…». (Α΄Ιωάν.2:18) Δεν εισάγει κάτι άγνωστο αλλά συμπυκνώνει στο έπακρο όσα η ανθρώπινη ιστορία γνώρισε αποσπασματικά στους αιώνες. Το φαινόμενο προϋπήρχε και τώρα κορυφώνεται.

Η Εκκλησία, πορευόμενη μέσα στον κόσμο, δεν υπήρξε μόνο θύμα της εξουσίας αλλά σε ορισμένες ιστορικές στιγμές ταυτίστηκε μ΄ αυτήν μ’ αποτέλεσμα να προβεί σε διωγμούς, προδίδοντας το ίδιο της το φρόνημα.

Εκεί όπου η πίστη ταυτίστηκε με την ισχύ, η θρησκεία μετατράπηκε σε μηχανισμό ελέγχου, η αλήθεια αντιμετωπίστηκε ως απειλή και η συνείδηση ανακηρύχθηκε εχθρός.

Ακριβώς αυτά τα φαινόμενα, είτε στράφηκαν εναντίον της Εκκλησίας είτε γεννήθηκαν μέσα στην ιστορική της πορεία, δεν εξαφανίστηκαν. Στο πρόσωπο του Αντίχριστου συγκεντρώνονται, οργανώνονται και τελειοποιούνται.

Γι’ αυτό και ο Αντίχριστος δεν θα πορευθεί μόνος. Σύμμαχός του θα είναι και πάλι η θρησκεία, όχι ως αποκάλυψη Θεού αλλά ως σύστημα αποκομμένο από την αλήθεια.

Δεν θα την καταργήσει…Θα τη στρατεύσει. Θα της παραχωρήσει ρόλο, λόγο και κύρος, αρκεί να μην ελέγχει την εξουσία αλλά να την υπηρετεί. Η ιστορία έχει ήδη δείξει ότι η θρησκεία, όταν αποσπαστεί από τη συνείδηση και την αλήθεια, μπορεί να νομιμοποιήσει τη βία, να καλύψει την πλάνη και να μετατραπεί σε εργαλείο πειθαναγκασμού.

«Και είδον άλλο θηρίον…και ελάλει ως δράκων. Και ποιεί πάσαν την εξουσίαν του πρώτου θηρίου…» (Αποκ.13:11–12) Εδώ φαίνεται καθαρά η «θρησκευτική νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας».

Η συνείδηση γίνεται τότε ο τελικός στόχος. Γιατί εκεί καμία εξουσία δεν μπορεί να εισβάλει χωρίς να αποκαλυφθεί ως ψεύδος. Είναι το έσχατο όριο ελευθερίας του ανθρώπου και γι’ αυτό επιχειρείται η κατάργησή του. (Ρωμ.2:15,Πράξ.5:29)

Όπως στον Μεσαίωνα η βία μπορούσε να βαφτίζεται «ιερή», έτσι και στους έσχατους καιρούς η πλάνη του αντίχριστου δεν θα παρουσιαστεί ως διωγμός αλλά ως «αναγκαιότητα», «ασφάλεια», «παγκόσμια ειρήνη»!

Η διαφορά είναι μία: Εκεί που άλλοτε οι διώξεις ήταν τοπικές ή αποσπασματικές, τώρα θα είναι «καθολικές». «Και εδόθη εις αυτό (στο θηρίο) να κάμει πόλεμον με τους αγίους και να νικήση αυτούς…»(Αποκ.13:7)

Η τελευταία επιλογή της Εκκλησίας ως σώμα πιστών και όχι ως θεσμός

Όπως σε κάθε ιστορική περίοδο, έτσι και στην έσχατη, οι άνθρωποι θα βρεθούν μπροστά σε επιλογές.

Κάποιοι θα επιλέξουν την θρησκεία χωρίς Σταυρό…Κάποιοι θα προτιμήσουν ασφάλεια αντί της αλήθειας, μια πίστη που δεν διώκεται επειδή δεν ενοχλεί και κάποιοι άλλοι θα επιλέξουν τη μαρτυρία.

Με αυτά — και με άλλα — θα πορευτεί η ανθρωπότητα, σπρωγμένη από τον αμείλικτο χρόνο προς το τέλος της ιστορίας, για να συναντηθεί κατά πρόσωπο με την ιδιαιτέρως σκληρά περίοδο επταετούς διάρκειας «μεγάλης θλίψης», η οποία δεν θα θέσει απλώς ζήτημα επιβίωσης αλλά θα θέσει ζήτημα ταυτότητας. (Ματθ.24:19–20)

Κάτω από νέες μορφές διωγμών που θα προκύψουν από την αναβίωση μιας εξουσίας ρωμαϊκού τύπου, με κυβερνήτη τον Αντίχριστο και σύμμαχο μια θρησκεία αποστασιοποιημένη από τον Θεό, η ουδετερότητα δεν θα είναι πλέον δυνατή. Όπως μας επιβεβαιώνει ο Ματθαίος, «Ουδείς δύναται να δουλεύη δύο κυρίους…» (Ματθ.6:24)

Σ’ ένα μοντέλο ελέγχου που απαιτεί υποταγή και αξιοποιεί νέα μέσα — τεχνολογία, οικονομική εξάρτηση, παγκόσμια διακυβέρνηση — η μαρτυρία θα καταστεί αναπόφευκτη. (Ματθ.24: 12–20).

Η Γραφή παρουσιάζει τη «μεγάλη θλίψη» ως εποχή όπου η Εκκλησία εξαφανίζεται ως ορατή δύναμη αλλά ταυτόχρονα «αποκαλύπτεται» ως μαρτυρία.

Όχι ως θεσμός αλλά ως σώμα πιστών…Όχι ως εξουσία αλλά ως συνείδηση…Όχι ως σύστημα αλλά ως ζωή.

Αυτό σημαίνει ότι το εκκλησιαστικό σύστημα μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει με τις γνωστές του μορφές — δομές, οργάνωση, εξωτερική παρουσία — αλλά χωρίς το πνεύμα του Ευαγγελίου. Η ζωή όμως του Χριστού μέσα στις καρδιές των πιστών δεν καταργείται. Η χάρη δεν εξαφανίζεται αλλά παύει να προσφέρεται χωρίς κόστος.

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ο Κύριος χωρίς να κάνει ιδιαίτερη αναφορά σε ισότροπές περιόδους της εκκλησίας λέει στην αποκάλυψη; «Γίνου πιστός μέχρι θανάτου, και θέλω σοι δώσει τον στέφανον της ζωής». (Αποκ.2:10) Όσοι έχουν την ζωή δεν θα υποχωρήσουν, δεν θα συμβιβαστούν…Θα μαρτυρήσουν…Και ακόμη κι αν πεθάνουν, θα ζήσουν..!

Διότι, «Και αυτοί ενίκησαν αυτόν διά το αίμα του Αρνίου και διά τον λόγον της μαρτυρίας αυτών, και δεν ηγάπησαν την ζωήν αυτών μέχρι θανάτου.» (Αποκ.12:11)