Μέρος 6ο: ΜΙΑ Μαρτυρία Του Πνεύματος

ΕΊΝΑΙ επόμενο θα έλεγα, όσοι ερευνούν διάφορα συμβάντα από προηγούμενες εποχές, να κρίνουν με σχετική ευκολία τα έργα και τις μέρες του ενός η του άλλου ανθρώπου, την δράση μιας ομάδας, μιας εκκλησίας κ.ο.κ. Γι αυτό κι εμείς, καθώς εξετάζαμε έως τώρα την πορεία του χριστιανικού κινήματος, προσπαθήσαμε περισσότερο να καταγράψουμε τα γεγονότα γύρω από την πορεία του χωρίς να πάρουμε θέσεις. Για ευνόητους λόγους οι σκέψεις μου είναι ποιο πολύ στα του οίκου μου, κάποια από τα οποία περιγράφω ποιο κάτω, κι όχι στα των άλλων. Είναι όμως και μερικά πράγματα που ξεπερνούν τα στενά όρια κάποιων εκκλησιών η άλλων ομολογιών και παραδόσεων, στα οποία εφεξής θ’ αναφέρομαι…

Εκκλησιαστική ιστορία, αυτή η άγνωστη…

Ας αρχίσω λοιπόν λέγοντας για τα «καλώς» κείμενα της  ομολογίας που ανήκω.Τριάντα χρόνια τώρα απ΄ότι θυμάμαι, κανένας από κείνους που είχαν αναλάβει την κατήχησή μας πλην ελαχίστων,-κι αυτοί τα τελευταία χρόνια,-δεν έκαναν καμία αναφορά στην δράση του χριστιανικού κινήματος και πως αυτό εξελίχτηκε δια μέσου των αιώνων ούτε από τους άμβωνες, αλλά ούτε και σε συμμελέτες! Όλο αυτό μου έδινε την εντύπωση για δύο πράγματα: Πρώτον ότι ο Θεός ενήργησε μια φορά ΤΟΤΕ με τους αποστόλους, κι άλλη μια ΤΩΡΑ μ’εμας, όχι με άλλους, αλλά μόνο μ’ εμάς…Σ’ εμένα τουλάχιστον αυτό πέρασε! Αναρωτιέμαι όμως, μήπως κι έτσι καταργούμε στην πράξη, τον λόγο του Ιησού που λέει, «ο Πατήρ μου εργάζεται έως τώρα, δια τούτο και εγώ εργάζομαι»! Και οι πέτρες γνωρίζουν πλέον ότι ο λαός τον οποίον απέκτησε ο Θεός από κάθε ‘φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος’, δεν προέρχονταν μόνο από τους πρώτους καιρούς των αποστόλων, αλλά το ίδιο κι από τους ενδιάμεσους καιρούς όπως κι από τους τελευταίους, τους δικούς μας…Αν κάποιοι αποσιωπούν αυτή την πραγματικότητα είτε γιατί λένε πως δεν έγινε τίποτα η κι αν έγινε, δεν ήταν άξιο λόγου να συζητηθεί, αυτό δείχνει τουλάχιστον έλλειμα διδασκαλίας…!Η άλλη αίσθηση που είχα πάντοτε, είναι ότι εγώ, όπως κι άλλοι πιστοί, προήλθαμε από παρθενογένεση, αφού ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να μας ενημερώσουν για τις ΟΡΑΤΕΣ Πνευματικές καταβολές μας. Αυτές ήταν οι δύο πρώτες ενστάσεις που είχα, για τις οποίες βέβαια δεν περιμένω από κανέναν καμία απάντηση! Τριάντα χρόνια από τότε που αναγεννήθηκα, δεν μπήκε κάποιος στον κόπο να μου πει ότι ήμουν πνευματικό παιδί Ευαγγελικών που μ’ έδωσαν για υιοθεσία σε Πεντηκοστιανούς γονείς μη μπορώντας οι ίδιοι να με μεγαλώσουν! Κατ’ αλληγορία μιλάωΒεβαίως καλό μου έγινε, γιατί σ’αυτή την οικογένεια μεγάλωσα, ανδρώθηκα πνευματικά κι έγινα ότι είμαι κι ευχαριστώ το Θεό γι αυτό, αφού σύμφωνα με το σχέδιο Του Θεού ήταν η καλύτερη λύση για μένα! (Η ομολογία της πίστεώς μου είναι αναρτημένη στην Fonhbowntos.gr). Τώρα και μ’ ότι εφόδια μου δόθηκαν από Τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,- ο οποίος με πολύ υπομονή εργάστηκε την καρδιά μου έως και σήμερα,- προσπαθώ να βοηθήσω από την αμελητέα θέση που βρίσκομαι όποιον ζητάει την αλήθεια στο ευαγγέλιο κι αγαπάει να κάνει το θέλημα του Θεού. Με τις αναφορές που κάνω τόσο απ’ αυτή όσο κι από τις προηγούμενες ενότητες, ικανοποιώ την ανάγκη που είχα να μάθω και ταυτόχρονα να θυμηθώ πτυχές της εκκλησιαστικής ιστορίας, τις οποίες για τους ποιο πάνω λόγους δεν ήξερα!Τώρα ότι έμαθα, είπα να το μοιραστώ μαζί σας…Αυτό έκανα άλλωστε μέσω της ιστοσελίδας μου εδώ και 10 χρόνια, οπότε το ίδιο κάνω και τώρα, έτσι, για να θυμόμαστε πάντα ότι ο δρόμος προς την τελεία αγάπη περνά κι από την “γνώση”, όπως εύστοχα παρατηρεί ο απόστολος Πέτρος. Τα πάντα μ’ότι ασχολείται ο άνθρωπος είναι γνώση. Ας δοκιμάζουμε λοιπόν τα πάντα και να κατέχουμε τα καλά, κι ο καθένας μ’ όποιον τρόπο θεωρεί ότι μπορεί να προσφέρει ας συμβάλει από την θέση που βρίσκεται. Δεν ξέρω αν εμείς τα καταφέρνουμε, όμως θέλω να ξέρετε πως ο σκοπός μας δεν είναι μ’ ότι λέμε να χωρίσουμε αλλά να ενώσουμε, όχι τάσεις η απόψεις αλλά πρόσωπα και ανθρώπους…Ιδιαίτερα στους καιρούς που διανύουμε αυτό επιβάλλεται, καθώς είναι πολύ πιθανόν να ζούμε το «ΤΕΛΟΣ» μιας εποχής στ’ οποίο ως χριστιανοί, ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ θα  κρατηθούμε στέρεοι και αμετακίνητοι στην πίστη του Ιησού Χριστού τις οποίες χωρίς φόβο πάντοτε θα φωνάζουμε. Για μένα τουλάχιστον ο λόγος που είπε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός «ότι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί, και ό,τι ακούετε εις το ωτίον, κηρύξατε επί των δωμάτων» αποτελεί αρχή, κι επειδή με ξεπερνάει, όχι μόνο σκέψεις η σχόλια θα μοιράζομαι μ’ όποιον ενδιαφέρεται, αλλά και ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ από Τό Πνεύμα το Άγιο, όταν αυτές είναι γενικού ενδιαφέροντος κι έχουν περισσότερες του ενός αποδέκτες… (Ματθ.10:27)

Ποιος έχει το κλειδί της αλήθειας; 

Μαθητές του Ιησού Χριστού είμαστε όλοι. Με βάση λοιπόν αυτή την τόσο απλοϊκή αλλά καθόλου ασήμαντη επισήμανση, ερεύνησα ως είχα υποχρέωση για το αν διατηρήθηκε αυτούσιο και χωρίς προσμίξεις το μήνυμα του ευαγγελίου για την σωτηρία του ανθρώπου δια μέσου των αιώνων. Όχι βέβαια για ν’ αποδείξω κάτι, επειδή είναι γνωστό ότι ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του την αλήθεια σύμφωνα με τις δικές του πληροφορίες και παρατηρήσεις, αλλά για να κάνω απλά την ερώτηση: ΤΩΡΑ που δεν υπάρχει η πρώτη αποστολική εκκλησία που ήταν το πρότυπό μας, ποια στο καλό είναι εκείνη που την αντιπροσωπεύει σήμερα η για να είμαι ρεαλιστής, ποια είναι εκείνη που την πλησιάζει περισσότερο ως προς τον χαρακτήρα της η σε τελική ανάλυση, αν είναι κάποια που ν’ακολουθεί  τους τρόπους της η τις πρακτικές της. Απλοϊκή η βάση απ’όπου ξεκίνησα,  απλοϊκή και η ερώτηση που τώρα κάνω, αλλά μήπως ν’ αρχίσουμε να τις απαντάμε σιγά σιγά κι αυτές; Είστε κι άλλοι εκεί έξω που σκεφτόμαστε το ίδιο; Θα εντυπωσιαζόμουν αν υπήρχε απουσία τέτοιου πνεύματος μεταξύ των χριστιανών, ιδιαίτερα των εργατών του Κυρίου. Η εξερέυνηση του έργου του Θεού αν αυτό εξακολουθεί να είναι στις ράγες η όχι δεν αποτελεί βασικό καθήκον όλων; Όμως ενώ έχω δει πολλούς να παρατηρούν μ’ ενδιαφέρον όσα λέγονται σχετικά, έχω δει κι άλλους τελείως απροβλημάτιστους, να στέκονται μακριά, με αδιαφορία! Το να σηκώνει κάποιος με μισό ανέμελο ύφος τους ώμους του, λέγοντας ότι «έτσι τα βρήκαμε» η «τι να κάνουμε», αυτό είναι το εύκολο σενάριο, και μακάρι ν’άξεραν αυτοί που το ακολουθούν, πόσο κακό κάνουν στον εαυτόν τους πρώτα. Ο καιρός θα περνά κι αυτοί θα παραμένουν ίδιοι.

Η ΕΝΟΤΗΤΑ το κλειδί της αλήθειας

Η ρουτίνα της εκκλησιαστική ζωής επί παραδείγματι…Όσο «αποκαλυπτική» και να’ ναι για μια Ομολογία αν δεν κινεί καρδιές για να κάνουν το αγαθό, το ευθές, το αληθινό, τότε είναι στείρα και υπάρχει θέμα! Ο καθένας βέβαια γνωρίζει τα του οίκου του, και ίσως να σκέφτεται πως γι αυτόν είναι «όλα καλώς καμωμένα», πλην όμως κι έτσι νάναι, δεν πρέπει να πάμε τον πήχη το ίδιο ψηλά όπως και οι απόστολοι; Η ζωή τους, δεν είναι παράδειγμα για όλους εμάς; Και η διδασκαλία τους, δεν είναι η πρέπουσα; Να προχωρήσω όμως θυμίζοντάς σας ότι κι αιρέσεις ήταν ΤΟΤΕ μεταξύ των πρώτων χριστιανών, κι έριδες, και φιλονικίες όμως τ’ αντιμετώπιζαν! Σε κάθε περίπτωση μαζί κι αγαπημένοι ήταν, σε ΜΙΑ εκκλησία ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ για τέσσερις αιώνες! Έως εδώ όμως…Περισσότερα δεν λέω, διότι δεν έχει και νόημα. Προφανώς και όλοι θάθελαν να είναι όπως η εκκλησία των αποστόλων! Κάποιοι από λάθος ταυτίζονται μ’ αυτούς νομίζοντας πως είναι κιόλας, αλλά δυστυχώς οι ομοιότητές τους βρίσκονται περισσότερο στ’ όνομα με το οποίο αυτοπροσδιορίζονται παρά στις καλοπροαίρετες(;) ίσως προσδοκίες τους…Πότε τα πράγματα ήταν σωστά; Τότε η μήπως τώρα που οι «πεποιθήσεις» από τις πολλές δυστυχώς χριστιανικές ομολογίες που υπάρχουν, είναι τόσες πολλές και διαφορετικές όσο κι ο αριθμός τους; (Ψαλ. 22:18)Τέλος πάντων…Αν έχω μάθει κάτι, είναι ότι τίποτα απ’όλα αυτά δεν είναι μακριά από τους αγίους οφθαλμούς του Κυρίου. Τί σημαίνει αυτό; Αν εμείς γνωρίζουμε ποια είναι τα δογματικά η άλλα ζητήματα που βάζουν χωρίσματα στους χριστιανούς ο Κύριος δεν τα γνωρίζει; Αν υπάρχουν προσωπικές αντιδικίες μεταξύ των πιστών που τους κάνει ακόμα και να μην θέλουν ο ένας τον άλλον, ο Κύριος τα προσπερνά χωρίς να συμβαίνει τίποτα; 

Μία Μαρτυρία από Το Πνεύμα το Άγιο που ξεπερνά τα όρια μιας εκκλησίας

Στο πρόσφατο παρελθόν, λίγο πριν από την καραντίνα του Μαρτίου, ο Κύριος μ’ έστειλε να κάνω γνωστό σε μια από τις εκκλησίες της Πεντηκοστής και στον εκεί επίσκοπό της τα εξής: «Άφες το δώρο σου επί το θυσιαστήριο και ύπαγε συμφιλιώσου με τους αδελφούς σου. Εναγκάλισε αυτούς εν φιλίματι αγίω , δώσε τας χείρας, γεφύρωσε τις διαφορές σου, διότι παν έργο τελειούται εν τη αγάπη». Το σχόλιο το δικό μου σ’αυτό είναι, ότι ο Κύριος ήθελε να του το θυμίσει περισσότερο…Διότι ποιος δεν ξέρει ότι ένα έργο, όσο καλό και να είναι, αν ΔΕΝ έχει την σφραγίδα της αγάπης από τον Θεό, αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ! Βεβαίως η προφητεία άρχισε μ’ έκδηλη την αγάπη του Κυρίου για τον «δούλο του Θεού του Υψίστου», όπως αποκάλεσε τον υπεύθυνο της εκκλησίας, τον «οποίον η ψυχή Του αγαπά», και τελείωσε με την υπενθύμιση για τον ίδιο, ότι «σ’ έκλεξα δια να κάμεις το έργο για το οποίο σ’ εκάλεσα». Καθώς καταλαβαίνεται μπορούμε να είμαστε μέσα στο έργο του Θεού και ο Κύριος να μας παραδέχεται, πλην όμως με τους όρους τους δικούς Του κι όχι τους δικούς μας! Με παρόμοιο ύφος προέτρεψε και τον λαό της τοπικής εκκλησίας…Ας δώσουμε προσοχή παρακαλώ στο τι τους είπε: «Αύτη είναι η οδός εις την οποία παρήγγειλα να περιπατείς ήτις λέγεται της ζωής…είναι και η οδός του Θανάτου. Κι αν ερωτήσει τις εξ υμών, τι είναι αυτή η οδός του θανάτου για την οποία λαλείς προς ημάς Κύριε, τότε θέλω ειπεί προς αυτόν πως εκεί είναι οι έριδες και οι διχοστασίες που η ψυχή μου βδελύττεται». Αυτά είναι τουλάχιστον σοβαρά πράγματα, καθώς και το άλλο που μου έκανε εντύπωση όταν Το Πνεύμα το Άγιο είπε: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΜΩ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ» ΚΑΙ «ΔΙΑΛΈΞΑΤΕ ΣΤΡΑΤΌΠΕΔΟ». Στο τέλος ο Κύριος τους παρηγόρησε δίνοντάς τους ευλογημένες υποσχέσεις, όπως ότι «θα σας αυξήσω», κι ότι «πλήθος λαού θέλει εισρέει εις το φως σου»…

Μια σκέψη που κάνω είναι αυτή. Πόσο μακριά είναι κανείς από την πρώτη του αγάπη; Σαν ελεημένος του Κυρίου μιλάω…Και τι χρειάζεται για να την φτάσει; Αν και οι προτροπές από Το Πνεύμα το Άγιο δεν κάνουν κάτι, τότε τι άλλο;

Τελευταία σχόλια

Συμπερασματικά θα ήθελα να πω ότι μ’ αυτές η άλλες συμπεριφορές, ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΜΟΝΟ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ‘ΠΡΕΠΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ! Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ εκείνων που επικαλούνται τον Κύριο ΚΑΙ του κόσμου, είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ όλων αυτών που θέλουν να γίνουν ευλογία στους άλλους, η οποία εκδηλώνεται μ’ έργα κι όχι με λόγια.

Τέλος του 6ου μέρους

γιαννης μαστορακος

Σχόλια