Μέρος 7ο: Έλθετε κι ας διαδικαστώμεν…

Η «αποκάλυψη» που έχει ο καθένας απ’ όσους ακολουθούν Τον Ιησού Χριστό, συνδέεται άρρητα με τα “πιστευω” της κάθε χριστιανικής ομολογίας στην οποία ανήκει η αλλιώς, με την ερμηνεία των Γραφών που ο ίδιος δίνει, ανάλογα και σύμφωνα με την εικόνα που έχει για αυτές! Χριστιανός ορθοτομημένος είναι αυτός που ποτέ δεν δίνει ανάπαυση στο πνεύμα του αλλά πάντοτε διερωτάται για την δική του απεικόνιση της αλήθειας άν στέκεται στην πίστη, καθώς όταν πρόκειται για το ευαγγέλιο χρειάζεται πολύ προσοχή στην ερμηνεία του!

Πεποιθήσεις και ορθοτόμηση 

Το είπα στην προηγούμενη ενότητα(6) το λέω και τώρα, πως οι «πεποιθήσεις των ομολογιών είναι όσες και ο αριθμός τους»! Τόσο πολλές και διαφορετικές..! Και ποιες ταυτίζονται με τις επιταγές του ευαγγελίου; Εδώ θα μπω στον πειρασμό να βασανίσω λίγο τις σκέψεις μας. Επι παραδείγματι η Ανατολική Ορθόδοξη παράδοση όπως και η Δυτική άλλωστε, έστησαν παρά πάνω από τρείς «σκηνές» από κείνες που ήθελαν να φτιάξουν ο Πέτρος με τους συμμαθητές του στο όρος της Μεταμορφώσεως και πάει και τελείωσε…! Ως παράδειγμα αυτό με τις «σκηνές» το πήρα από κάποιον κήρυκα, και μου άρεσε τόσο που είπα να σας το μεταφέρω. Και οι μεν και οι δε λοιπόν τις μεγάλυναν τόσο πολύ στο διάστημα που λένε ότι βρίσκονται στο προσκήνιο της εκκλησιαστικής ζωής, μέχρι που τις έκαναν θέσφατο! Κάτι σαν μια εξαγγελία από τον Θεό που για να τον ικανοποιήσουν μετέτρεψαν τις “σκηνές” σε οικοδομήματα από τα πλέον λαμπερά που είχαν φτιαχτεί μέχρι τότε..! Αυτά τα χειροποίητα κατασκευάσματα τα ονόμασαν «θρησκεία», τα βάπτισαν στην κολυμβήθρα της «παράδοσης», τους έδωσαν και υποκοριστικά όπως «ορθή», «καθολική» κ.αλ., έβγαλαν και ντελάλη ότι δεν χρειάζονταν κάτι άλλο, κι άραξαν! Ότι δηλαδή πήγαν να κάνουν και οι μαθητές στ’ όρος, και το ίδιο ν’ άραζαν κι εκείνοι! Όλα αυτά βέβαια μέχρι που οι απόστολοι άκουσαν μια φωνή η οποία ήλθε εκ της νεφέλης λέγουσα· «Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε», οπότε φοβήθηκαν. Μάζεψαν σκέψεις, επιθυμίες και την όποια κατανόηση είχαν μέχρι τότε και βγήκαν έξω στον κόσμο να κυρήξουν ΜΟΝΟ Ιησού Χριστόν και Τούτον ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ. Ενώ γι αυτούς εδώ τους τωρινούς, τους διαδόχους των αποστόλων που λένε πως είναι, μόνο απορία σου προκαλούν μ’ότι κάνουν, καθώς αυτή η φωνή δεν τους έλεγε τίποτα! (Μάρκ.9:7) Έτσι, ναι μεν Θεμελίωσαν κι αυτοί όπως οι απόστολοι του Κυρίου, αλλά εκτός σχεδίου…!! Το λέω κομψά, γιατί τι άλλο να πει κανείς με την ιστορία που κουβαλούν μέχρι των ημερών μας..! Από την άλλη οι εκκλησίες της Διαμαρτύρησης. Θ’ αναφερθώ σ’ ένα μόνο παράδειγμα και μέσα σ’ αυτό θα βάλω και την δική μου ομολογία. Αυτές στην πλειοψηφία τους έχουν απορρίψει το «δόγμα του απόλυτου προορισμού», σύμφωνα με τ’ οποίο «όσοι είναι προγνωρισμένοι είναι και σωσμένοι», αλλά τι τα θες, αφού στην πράξη βρήκε κάποιους πρόθυμους όσο και “αμέριμνους” χριστιανούς και βρικολάκιασε. Ενώ δεν διδάσκεται σαν κάτι που πρέπει ο πιστός ν’ ακολουθήσει, όμως εξ αιτίας μιας ράθυμης εκκλησιαστικής πρακτικής, είναι πολλοί που αυτό το πτώμα το ανέστησαν, το ‘καναν σημαία κι άραξαν από κάτω της. Να λοιπόν που και η άλλη όψη του φεγγαριού είναι ίδια η σχεδόν ίδια με την αντικρινή της. Αν αυτό δεν είναι αφέλεια(;) τότε τι είναι; Δηλαδή ακούω συχνά να λένε «είμαι σωσμένος» κι «έχω ήσυχη την συνείδησή μου» και αναρωτιέμαι αν ακούνε τον Κύριο που λέει, «Αγωνίζεστε να εισέλθετε δια της στενής πύλης…», η πάλι τον απόστολο Παύλο που λέει, «ΔΕΝ ισχυρίζομαι ότι έφτασα στο τέρμα ούτε ότι έγινα τέλειος.., αλλά τον καλό αγώνα αγωνίζομαι και διατηρώ την πίστη για να τερματίσω…!» Το ίδιο και ο Πέτρος που επιμένει λέγοντας ότι, « καταβαλόντες πάσαν σπουδήν, προσθέσατε εις την πίστιν σας την αρετήν, εις δε την αρετήν την γνώσιν..,επειδή εις όντινα δεν υπάρχουσι ταύτα, τυφλός είναι, μυωπάζει και ελησμόνησε τον καθαρισμόν των παλαιών αυτού αμαρτιών». (Β΄Πέτ.1:9) Τελευταία να πω ότι αυτό το «ίσως καταντήσω εις την εξανάστασιν των νεκρών» από τον Παύλο, εμένα με κάνει να μην κοιμάμαι κάποια βράδια! Κάποιοι πως λέτε, «είμαστε σωσμένοι»;;;; (Φιλ.3:11)

Καιρός για δεύτερες σκέψεις

Την ίδια στιγμή που ο κόσμος με βάση τις επιλογές που κάνει, καθώς φαίνεται πνέει τα λοίσθια, ο λαός του Θεού πρέπει ν’ ανυψώνεται, να παίρνει την άγουσα. Ο βασικός του στόχος άλλωστε παραμένει για όλους η είσοδός του πλουσίως στην Βασιλεία των ουρανών. Αν υπάρχει κάποιο κακό που εμποδίζει τις προσπάθειές μας, είναι τώρα ο καιρός που πρέπει να σκεφτόμαστε αν αυτό υπάρχει ΜΟΝΟ εκεί έξω! Λέμε μ’ ευκολία π.χ. ότι βρίσκεται “κακό” εκεί έξω στον κόσμο, στα κακόφημα σοκάκια της πόλης η στις φυλακές, και διαχωρίζουμε την θέση μας λέγοντας ok, αυτό εκεί κι εμείς αλλού! Θα μπορούσε να’ταν κι έτσι αν δεν γνωρίζαμε πως αυτό δεν ζει μόνο στην παραβατικότητα του κόσμου αλλά βρίσκεται και σε κάθε έκφανση της δικής μας ζωής! Της δικής μας πνευματικής ζωής και στη ζωή της εκκλησίας μας! Το “κακό” δεν έχει μόνο την μορφή έκνομων πράξεων του κοινού ποινικού δικαίου αλλά και την μορφή της υποκρισίας, του τυχοδιωκτισμού και της οικειοποίησης των δώρων που μας δίνει ο Θεός, όταν αυτά τα χρησιμοποιούμε για προσωπική ευχαρίστηση. Και είναι ποιο πονηρό από κείνο που κάνει τους ανθρώπους να παρανομούν, μόνο που αυτό το καταλαβαίνεις αφού έχει κάνει την ζημιά. Προσωπικά πιστεύω πως ‘οπου κι αν έχουμε φτάσει, ας εξετάζουμε τους εαυτούς μας αν στεκόμαστε στην πίστη του Ιησού Χριστού, αν είμαστε στο φως το δικό Του, αν περπατάμε στον δρόμο της ζωής η αν έχουμε πάρει άλλους ατραπούς. Το άλλο που πρέπει να προσέχουμε είναι ότι επιτέλους ας ακούμε με υπομονή τι έχει να μας πει ο άλλος κι ας δείχνουμε επιείκια για το κάθε τι, καθώς αυτό ταιριάζει σ’ ανθρώπους του Θεού.Όμως με αφορμή την εικόνα που έχω για όσα συμβαίνουν στην δική μου ομολογία πίστης, θέλω να κάνω ευρύτερα γνωστό σ’ όλους πως είναι ανάγκη να κάνουμε δεύτερες σκέψεις. ΟΙ υπεύθυνοι, οι δικοί μας οι υπεύθυνοι, -για των άλλων εκκλησιών διαφορετικής παραδόσεως δεν ξέρω,- είναι ανάγκη κι έτσι πρέπει, ν’ αφήσουν πίσω τους ότι στέκεται εμπόδιο στην αγάπη και την ενότητα τους με τα υπόλοιπα μέλη του σώματος, να εννοήσουν τι πρέπει να ζητούν αυτόν τον καιρό από τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό προκειμένου να το λάβουν κιόλας, ώστε καθώς είναι και στις προσευχές μου, ΟΛΟΙ να φτάσουμε στο τέρμα και να λάβουμε το βραβείο της άνω κλήσεως με το οποίο μας δελέασε ο Κύριος και μεις δελεαστήκαμε! Ιδιαίτερα τώρα αδελφοί που το «ΤΕΛΟΣ» είναι πλησιέστερα κι απ’ ότι νομίζαμε…!

Έλθετε κι ας διαδικαστούμε…

Εμείς οι άνθρωποι, έχουμε την τάση να σπρώχνουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας τα λάθη μας και ότι δεν μας συμφέρει να τα πετάμε σ’εκείνο το μέρος της μνήμης που λέγεται λήθη. Είναι λάθος αυτή η τακτική και το ξέρουμε, όπως πάλι και ότι ΔΕΝ θα καθαρίσουμε τόσο εύκολα όσο νομίζουμε, γιατί «πάνω κι από την συνείδησή μας είναι ο Κύριος που μας ελέγχει», λέει ο απόστολος Παύλος. Έτσι λοιπόν, εάν εμείς οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, και δεν συμφιλιωνόμαστε ούτε προσπαθούμε να φέρουμε την ειρήνη και την αποκατάσταση σ’ εκείνους που έχουμε βλάψει και τους ξεχνάμε σφυρίζοντας αδιάφορα, τότε ο Κύριος θα τα φέρει μπροστά μας!  Αυτό που λέω δεν είναι αυθαίρετο. Θυμάμαι ήταν τέλη Φεβρουαρίου του 2020 όταν ο Κύριος φανέρωσε δια Πνεύματος Αγίου την ποιο κάτω προφητεία που στάθηκε αφορμή να σας περιγράψω όσα μέχρι τώρα είπα, για κατανοήσεις που έχουμε ενώ αυτές δεν μας ωφελούν.

Η προφητεία:

Ζω εγώ λέγει Κύριος. Και θέλω καλέσει ένα έκαστον εξ υμών προς εμαυτόν και θέλω διαδικαστεί μαζί του, δια να δείξω εις αυτόν την οδόν στην οποία περιπατεί αν είναι εν Πνεύματι και αλήθεια. Ύστερον θέλω σας δώσει δύναμη δια να κάμετε άπαν το θέλημά μου.

Το ρήμα «διαδικάζομαι» μπορεί να εξηγηθεί ως μια ευκαιρία από τον Θεό για να το πάρουμε αλλιώς, αντιλαμβανόμενοι ότι εμείς οι ουτιδανοί έχουμε ανάγκη ΑΥΤΟΝ κι όχι αυτός εμάς. Προσωπικά έχω άποψη του τι μπορεί να σημαίνει «θέλω διαδικαστεί μαζί του», αφού από τότε που έγινα αποδέκτης του ίδιου μηνύματος σε προσωπικό επίπεδο, οι ταλαιπωρίες μου από τον φετινό Μάρτιο μέχρι τον Δεκέμβριο και έως αυτή την ώρα που μιλάμε δεν έχουν τελειωμό, σε σημείο να πω ότι εκτός απ’ αυτές δεν έχω να καυχηθώ σε τίποτα άλλο! Πιο συγκεκριμένα Στις 6 Μαρτίου του 2020 ο Κύριος μου λέει: «Ελθών υιέ θέλω διαδικαστεί μαζί σου, θέλω κάμει την δίκη σου και θέλω εκτελέσει τας προς εσέ κρίσεις μου…Καθώς καθαρίζει τις μετ’ επιμελείας τον άργυρον για να είναι αυτός καθαρός, ούτως θέλω καθαρίσει εσέ λέγει Κύριος. Θέλω σε κάμει καθαρότερο του Χρυσίου, ύστερον θέλω σε φέρει εις εμαυτόν δια να λάβεις δύναμη και να σε αποστείλω δια το έργο το οποίο σ’ εκάλεσα…» Καθώς άκουγα Τον Κύριο να μιλά έτσι καταλάβαινα πως ο δρόμος μου θα στένευε…Παρόλα αυτά οι ευλογίες από τον Θεό έρχονται ενώ βρίσκεται κανείς στο χωνευτήρι του Πνεύματος. Κι ενώ βρισκόμουν σ’ αυτό, θυμάμαι πως ο Κύριος μ’ αξίωσε να ζήσω από κοντά την σωτηρία του Πεθερού μου, ενός τύπου σκληρού που μέχρι τα τελευταία του αντιστεκόταν στην αλήθεια του ευαγγελίου. Και το αναφέρω επειδή ο θάνατος του πεθερού μου ως γεγονός, έχει σχέση μ’ αυτά που λέμε! Όταν ο Πεθερός μου διαγνώστηκε με καρκίνο Οκτώβριο του 2018 όλες οι προσευχές μου ήταν γι αυτόν. Πέρασαν τέσσερις με πέντε μήνες όπου κάποια στιγμή μέσα στο 2019 μου απαντάει ο Κύριος δια Πνεύματος Αγίου και μου λέει: «Υιέ μου, όταν έρθει ο καιρός εγώ θα διαδικαστώ με τον υιόν μου αυτόν (ενν. τον πεθερό σου)». Δεν καταλάβαινα ακριβώς τι μπορεί να σήμαινε αυτό που άκουσα, παρόλα αυτά το φύλαξα, μέχρι τον καιρό που ο πεθερός μου επτά μήνες αργότερα φαινόταν ότι θα πέθαινε. Πριν συμβεί αυτό, το προηγούμενο βράδυ, κι ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ εξαντλημένος από την αγωνία και τις προσευχές, ξαφνικά,- θα πρέπει να ήταν τρεισήμισι με τέσσερις το πρωί,- όταν Το Πνεύμα το Άγιο με ξεσηκώνει από το κρεβάτι με δύναμη προκαλώντας μου την αίσθηση ότι κάποιος δυνατός άντρας με τράβηξε όρθιο. Ύστερα με οδήγησε στο δωμάτιο του Πεθερού μου όπου εκεί δια του Πνεύματος προσευχήθηκα και πάλι για την σωτηρία της ψυχής του. Όταν τελείωσα, ο πεθερός μου αν και ήταν σε μια κατάσταση που έμοιαζε με λήθαργο, ανασήκωσε το κεφάλι του και μ’ ευχαρίστησε για την προσευχή, δίνοντάς μου την εντύπωση ότι άκουσε μέχρι και την τελευταία λέξη μου, κάνοντάς με βέβαια να χαρώ. Τον άφησα να ησυχάσει, κι εγώ πήγα στο διπλανό δωμάτιο και συνέχισα να προσεύχομαι. Τότε ήταν που άκουσα Τον Κύριο να μου λέει: «Ιδού εγώ επισκέφτηκα τον υιό μου, και χτύπησα την θύρα της καρδιάς του να μου ανοίξει, για να εισέλθω εις αυτήν και να δειπνήσω μετά αυτού κι εκείνος μετ’ εμού, και ούτος μου άνοιξε και δειπνήσαμε! Τώρα θέλω ειπεί εις αυτόν, κάθισε στα δεξιά μου και μη φοβού πλέον, φάε από τα εδέσματα που ετοίμασα δι’ εσέ και αναπαύου εις τον αιώνα…!» 

ο Πεθερός μου την επόμενη μέρα κοιμήθηκε αναπαυμένος πλέον μετά απο μια δύσκολη αρρώστια στην αγκαλιά του Κυρίου μας αφού προηγουμένως βάπτισε την ψυχή του στο αίμα του Αρνίου. Αυτό το συμπέρασμα το έβγαλα γιατί εκτός από την δική μου εμπειρία συνευδόκησαν και άλλες μαρτυρίες Του Πνεύματος του Αγίου απο διαφορετικούς ανθρώπους προς επιβεβαίωση των όσων μου είπε ο Κύριος.

Προς επίρρωση αυτών που σήμερα σας διηγούμαι (08-12-20) και δέκα μήνες από την ποιο πάνω προφητεία ο Κύριος μου μιλάει πάλι και λέει:

Τις εξ υμών είναι άξιος να εισέλθει προς εμέ ειμί ο βαπτίζων το ιμάτιον αυτού εν τω αίματι του αρνίου. Δια τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός. Λούσθητι, καθαρίσθητι και θέλω σας προσδεχτεί και πάλι….

Αν κάποιος αναρωτιέται αν υπάρχει λόγος για να διαδικαστούμε με Τον Κύριο θα σας έλεγα πως ναι και μάλιστα σοβαρός, κι αυτόν όμως μας το εξηγεί πάλι Το Πνεύμα το Άγιο στην συνέχεια της προφητείας λέγοντας:

«Δεινά έρχονται έτι περισσότερα τούτων και τις δύναται να εκφύγει πάντα ταύτα ει μη εκείνος όστις είναι εμού. Μείνατε στην αγάπη μου. Ουδεμία τρίχα της κεφαλής σας θέλει πέσει άνευ του θελήματός μου».

Ο Θεός να μας ελεήσει

γιαννης μαστορακος

Σχόλια