9ο: Άλλους δρόμους πήραμε…

Τον καιρό αυτό κάνω κάποιες σκέψεις, τις οποίες όπως θα έχετε διαπιστώσει, μοιράζομαι στα φανερά. Πιθανόν κάποιους να προβληματίσουν, και ίσως να τους κάνουν να δουν με άλλο πνεύμα την νέα πραγματικότητα που προέκυψε ξαφνικά, έξω από τα στενά εκκλησιαστικά όρια της κάθε χριστιανικής ομολογίας η παραδόσεως. Αν αυτό κάνει κάποιον να ανανεώσει τις σχέσεις του με το πλέον αγαπητό πρόσωπο που έχουμε γνωρίσει στην ζωή μας τον Ιησού Χριστό τον Σωτήρα μας, τότε θ’ αξίζει η προσπάθειά μου κι ας εκτίθεμαι αυτήν την ώρα…Το ίδιο μοιράζομαι στα φανερά και αποκαλύψεις από Το Πνεύμα το Άγιο, καθώς έχω μπουχτίσει με την πληθώρα των ψευδοπροφητειών που για όλα έχουν να λένε και κάτι, κατακλύζοντας μέχρι τα μπούνια τα ΜΜΕ και τα μυαλά των αδαών..

Και η πλέον αναμορφωμένη ομολογία ξέμεινε από δυνάμεις

Πολλές και διαφορετικές οι χριστιανικές ομολογίες που κρατούν την Αγία Γραφή, αγωνίζονται μ’ αυτήν και κατά καιρούς μάλιστα δείχνουν κι έργο. Προσωπικά δεν θα μ’ ενοχλούσε καθόλου να βρεθώ ανάμεσά τους και να μοιραστώ μαζί τους κάποιο καρπό. Να έρθω όμως στο θέμα μου…Κάποια απ’ αυτές τις ομολογίες που είχε στις αποσκευές της την «δική» της ιδιαίτερη ομολογουμένως αποκάλυψη, τα τελευταία χρόνια της έδωσε ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ έναντι των άλλων, καθώς αποκάλυψη σε αποκάλυψη διαφέρει! Όμως, όσο μεγάλο κι ανεκτίμητο να’ταν το δώρο που της έγινε ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΟΥΤΕ Σ’ ΑΥΤΗΝ, ΔΟΘΗΚΕ Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ, ΤΗΝ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟΤΕ ΤΗΝ ΕΔΙΝΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ»!

Αυτά τα δύο στοιχεία «Πνεύμα Άγιο» και «Δύναμη» αν κάποιος τα διαθέτει, προφανώς και θα είναι ποιο κοντά στο να εννοεί, ποιο είναι το θέλημα του Θεού το αγαθό, το ευάρεστο και τέλειο…Είναι  αποδεδειγμένο ότι Χωρίς την Μαρτυρία Του Πνεύματος του Άγίου και την Δύναμη από αυτό κανένας δεν πάει πουθενά. Όποιος έχει στην φαρέτρα του τέτοια όπλα, μπορεί να σταθεί και να κάνει εκείνα τα παρά πάνω βήματα πίστεως που άλλοι δεν μπορούν χωρίς αυτά, για την διάδοση ενός ευαγγελίου ξεκάθαρου και ορθοτομημένου. Τέτοιο χαρακτήρα έδειξε το αναμορφωτικό χριστιανικό κίνημα του Γουέσλευ τον 18ο αιώνα στην Αγγλία που απλώθηκε για την δύναμη που είχε μέχρι τον Νέο Κόσμο, και παρόμοια της Πεντηκοστής τον 20ο  αιώνα πάλι που ήταν το τελευταίο(;) και από τα ποιο αξιόλογα αναμορφωτικά κινήματα, με εκατομμύρια πιστούς σ’ όλο τον πλανήτη! Εδώ στην Ελλάδα, με την ίδρυση της εκκλησίας της ΕΑΕΠ υπό την καθοδήγηση του ιατρού Λεωνίδα Φέγγου κι άλλων άξιων συνεργατών του, είδαμε από το 1960 και μετά να γίνεται μια νέα αναζωπύρωση το ίδιο και αναμόρφωση, που προήλθε από τους κόλπους του Πεντηκοστιανικού κινήματος! Πως η ιστορία επαναλαμβάνεται! Όποτε η χριστιανική σκέψη έπεφτε σε τέλμα και ο Λόγος του Θεού έχανε από την δύναμή του, ο Κύριος ενεργούσε όπως πάντοτε. Σήκωνε δηλαδή άντρες πίστεως αποφασισμένους να κάνουν το θέλημά Του και τους έστελνε στο έργο Του για να κάνουν ένα restart. Δεν διαδέχτηκαν κάποιους ούτε πήραν την σκυτάλη από κάποιους άλλους, απλά διαφώνησαν για τους λόγους που προαναφέραμε μ’ εκείνους που μέχρι τότε υπήρξαν συνοδοιπόροι στο ίδιο έργο κι αποχώρησαν. Το νέο ξεκίνημα έφερε αμέσως τις πρώτες ευλογίες, και πολύ σύντομα στο κάλεσμά τους ανταποκρίθηκε ένα μεγάλο πλήθος λαού…Κι όλα αυτά εξ αιτίας της Μαρτυρίας του Πνεύματος που είχαν και την οποία έδιναν γι αρκετό καιρό, πολύ καθαρότερα και ποιο ορθοτομημένα από άλλες ομολογίες που ομονοούσαν το αυτό…ΕΆΝ ο Θεός δεν ήταν μαζί τους, αυτό το έργο το οποίο κι εγώ έζησα από κοντά όλα αυτά τα χρόνια δεν θα είχε την επιτυχία που γνώρισε! Πήραν έναν ευλογημένο δρόμο, αυτόν που τους είχε αποκαλυφτεί και ήταν ο σωστός κατά την γνώμη μου, πλην όμως κάπου χάθηκαν! «Χωρίς να το καταλάβουμε ακολουθήσαμε ατραπούς τους οποίου ο Κύριος δεν μας είχε πει να πάρουμε», μας είπε μια μέρα το Πνεύμα το Άγιο, κι επόμενο ήταν να ξεμείνουμε από δυνάμεις με αποτέλεσμα ο λαός εξαντλημένος από την οδοιπορία τώρα να κάθεται…Σήμερα που ποτέ όσο άλλοτε θα ‘πρεπε να ‘χει λόγο, αυτός, ανήμπορος πλέον κάθεται…! Τα είπαμε και σε προηγούμενη ενότητα. (7) ΑΝ και χριστιανικό κίνημα που είμαστε, έχουμε πάψει να κινούμαστε κι έχουμε αράξει! Ίσως και να βρισκόμαστε για μια φορά ακόμα σε κομβικό σημείο που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε… Πρακτικά αυτό θα σήμαινε μια ΝΕΑ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ και μια διαφορετική απ’ ότι τώρα επέμβαση του Θεού, καθώς Ότι ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΜΑΣ ΘΟΛΩΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Μια όραση

Ο Κύριος μου είχε δείξει σε όραση ενώ προσευχόμουν πριν τρία χρόνια περίπου, την εικόνα ενός λαού που ήταν πραγματικά ταλαιπωρημένος από την οδοιπορία με την κούραση να διαγράφεται εμφανώς στα πρόσωπα όλων. Μπροστά από τον λαό ήταν κάποιοι που έμοιαζαν με γέροντες. Υπέθεσα πως ήταν οι πρεσβύτεροι του λαού…Τα ρούχα τους ήταν λευκά και μακριά με τις άκρες τους να σέρνονται στην γη, είχαν άσπρες γενειάδες και στα χέρια τους κρατούσαν ραβδιά για να στηρίζονται… Επιχειρούσαν να περάσουν την καμπή μιας ανηφοριάς που είχαν πάρει, αλλά λόγω της προσπάθειας που είχαν καταβάλει δεν τα κατάφερναν, κι εκεί που στέκονταν, μη ξέροντας τι να κάνουν κάθισαν κατά γης! Τότε είδα μια φιγούρα να έρχεται από μακριά, από το μέρος της γης εκείνης που ήθελαν να φτάσουν, η οποία καθώς ερχόταν προς το μέρος μας φαινόταν ολοένα και ποιο καθαρά. Έμοιαζε όπως ένας άντρας που είχε την θεωρία ενός γίγαντα! Τα ρούχα του ήταν όπως των πρεσβυτέρων, λευκά και μακριά μέχρι την γη, το πρόσωπό του όμως δεν το έβλεπα…Όταν έφτασε κοντά στον λαό,- κι αυτό έγινε αρκετά γρήγορα,- έκανε ένα μόνο νεύμα με το χέρι του προς το μέρος τους για να τον ακολουθήσουν, και τότε συνέβη κάτι που για μένα ήταν αναπάντεχο. Είδα να σηκώνονται με μιας όλοι και να συνεχίζουν τον δρόμο τους ακολουθώντας τον άντρα αυτόν σαν να μην υπήρχε ούτε η καμπή του δρόμου, ούτε η ανηφοριά του, ούτε και η κούραση που μέχρι εκείνη την ώρα τους είχε καταβάλει…!

Την εικόνα αυτή σας λέω πως την έχω ακόμα μπροστά μου όπως και τους ανταγωνισμούς, τις προσωποληψίες, τις υπερβολές, τις προσβολές, τους παραγκωνισμούς, τις πικρίες, τις αλαζονείες και διάφορα άλλα που έκαναν την εκκλησία να μην πηγαίνει το ίδιο καλά όπως τον πρώτο καιρό μένοντας τελικά στάσιμη! Ότι κοροϊδεύαμε λουστήκαμε όπως λένε κοινώς. Χαθήκαμε στις λεπτομέρειες ενός έργου που κληθήκαμε να έχουμε ρόλο και μάλιστα πρωταγωνιστικό τον οποίον δεν ολοκληρώσαμε. Αλλά και πάλι δεν αλλάξαμε…!  Χάσαμε τον προσανατολισμό μας, αθετήσαμε τις υποσχέσεις μας, κλείσαμε τα σπλάχνα μας, αφήσαμε την αγάπη μας, κάνουμε ακόμα τα δικά μας!!

Μετά απ’ αυτές τις ομολογουμένως στενάχωρες διαπιστώσεις,- τουλάχιστον για μένα είναι,- θα τελειώσω την κουβέντα μας με λόγια παρηγορητικά από Το Πνεύμα το Άγιο διότι αυτό είναι πρέπον. Χωρίς ούτε μια στιγμή να παύει να εκδηλώνει την αγάπη Του ο Κύριος «γι’ αυτό το κομμάτι του λαού Του», μια  εκ των ημερών που πέρασαν τους επισκέφτηκε για να τους πει προφητικά!

Μια προφητεία

«Έλθετε προς εμέ λαέ της αγάπης μου. Συνήχθητε γύρω μου, διότι έχω λόγο τινά να λαλήσω προς εσάς. Θέλω σας ερωτήσει, κι αν δύνασθε, ας μου αποκριθεί κάποιος..! Τίς εξ υμών ελθών, θέλει σταθεί εν μέσω του οίκου μου τούτου, υψώσει τους οφθαλμούς αυτού προς εμέ λέγοντας: Δια τί Κύριε έπαψες να ενεργείς εν τω μέσω υμών; Αι οδοί μας δεν είναι οδοί σου; Η μήπως αι οδοί μας είναι απομακρυσμένοι από τους οφθαλμούς σου και δεν παρατηρείς αυτούς; Διά τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός.. Ζητήσατε παρ’εμού Πνεύμα Άγιο και θέλω δώσει εις σε σας. Ιδού εγώ, έχω αγαθά πολλά εν τη χειρί μου.. Λάβετε, φάγετε και χορτάσθητε από αγαθών, μόνο ζητήσατε πάντα ταύτα με πίστη και ουχί καθώς την σήμερον.!!!»

Βεβαίως το ερώτημα παραμένει. Την ώρα που όλα γκρεμίζονται γύρω μας και οι ανάγκες του λαού πολλαπλασιάζονται, ποια είναι σύμφωνα με τα ποιο πάνω η απάντηση του Κυρίου στα καθημερινά μας προβλήματα; Τελικά νοιάζεται ο Θεός για μας η όχι; Τι οφέλη εισπράττω από τα λόγια Του Πνεύματος του Αγίου και σε τι θα μου χρησίμευαν, αν εξακολουθώ να έχω απλήρωτους λογαριασμούς, σπίτι για να μένω, αυτοκίνητο για να μετακινούμε και μονάδες στο κινητό; Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός ποτέ δεν έδινε σ’εμάς τους ανθρώπους ευθείες απαντήσεις για τ’ άμεσα προβλήματά μας, όμως με όσα μας αποκαλύπτει είναι σαν να μας βάζει σε δεύτερες σκέψεις για ν’ αντιληφτούμε επιτέλους τις προτεραιότητές μας και να εμπιστευτούμε αμετάκλητα τις ζωές μας σ’ αυτόν. Η λύση για τον Κύριο στα προβλήματά μας είναι το Πνεύμα το Άγιο και οι ευλογίες που έχει ετοιμάσει για ν’ απολαύσει ο καθένας από μας. Είναι αγαθά τα οποία πρέπει ν’ αποκτήσουμε κατά προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων, για να περπατήσουμε σ’ έργα πίστεως που έχει ετοιμάσει ο Θεός από καταβολής κόσμου για τους αγαπώντας αυτόν! Παίρνοντας αυτό το μονοπάτι που αν και παράδοξο είναι το μόνο σωστό, καθώς αγγίζει την λογική του Κυρίου κι όχι την δική μας, πιθανόν να εξακολουθούν να παραμένουν οι ανάγκες του καθενός, οι οποίες, να το πούμε αυτό, δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα οικονομικές…Κι εδώ μπαίνει η εκκλησία! Εάν αυτή γνωρίζει τις ανάγκες των μελών της κι αδιαφορεί γι αυτές τότε είναι απίστου χειρότερη. ΔΕΝ θέλω να επαναλαμβάνομαι γιατί έτσι γίνομαι κουραστικός, αλλά αν στα χρόνια που πέρασαν αντικαταστήσαμε τον Χριστό με μια μικρόκαρδη εκκλησία που έχει κλειστά τα σπλάχνα της, τότε μάλλον αλλάξαμε τον αρχικό μας στόχο που ήταν η είσοδός μας πλουσίως στην βασιλεία των ουρανών βοηθώντας ο ένας το άλλον. Γιατί να μην αναρωτηθούμε αν αυτή θα ‘πρεπε να είναι η αποστολή μας το ίδιο όπως και η διάδοση του ευαγγελίου; Πάντοτε έλεγα πως όσο αργεί ο Κύριος να έρθει τα πράγματα για μας θα γίνονταν σκούρα..Δυστυχώς επαληθεύτηκα καθώς οχυρωθήκαμε πίσω από κανόνες και απαγορευτικά, οικειοποιηθήκαμε τα δώρα του Θεού, επιζητήσαμε την δόξα των ανθρώπων, γίναμε όλοι ειδικοί, διδάσκαλοι κι απόστολοι! Κάποιοι αυτό το τελευταίο στα χρόνια που πέρασαν το διεκδικούσαν πολύ έντονα ο καθένα για τον εαυτόν του, και δεν το έκρυβαν καθόλου…!! Σκεφτείτε να ‘καναν και θαύματα! Τώρα που το λέω αυτό θυμήθηκα ένα περιστατικό και μ’ αυτό θα τελειώσω. Ήμουν μέλος μιας μικρής εκκλησίας της Πεντηκοστής στην Ηλιούπολη στα πρώτα ξεκινήματά της, και θυμάμαι μια μέρα που μας ανακοίνωσε ο επίσκοπός της ότι θα ερχόταν ένας μαύρος κήρυκας από την Αφρική για να μας μιλήσει. Ήταν τόσο πολυδιαφημισμένος,(είχε ακουστεί πως έκανε και θαύματα) που εκείνο το βράδυ της συνάθροισής μας δεν έπεφτε καρφίτσα. Άρχισε να μας μιλάει μέσω ενός μεταφραστή, και λίγο πριν αρχίσει το κήρυγμα μας λέει κάτι το οποίο μας άφησε εμβρόντητους: «Καθώς ερχόμουν προς εσάς, μας έλεγε, ο Κύριος μ’ έφερε σ’ όραση και μου έδειξε την εκκλησία σας. Ύστερα μου έδειξε εσάς όλους, τον άμβωνα αυτό, και τον εαυτόν Του να είναι επάνω στον άμβωνα και να σας κηρύττει. Μέχρι που ήρθα εγώ και του ζητήσατε να κατέβει για να μιλήσω εγώ….!» 

Όπως καταλαβαίνεται τα είδωλα για τους αναγενημένους χριστιανούς δεν είναι οι εικονίτσες των αγίων. Δεν κινδυνεύει μ’ αυτά αλλά απο κείνα που φιλοξενεί μέσα του. Να θυμόμαστε όμως μ’ όσα λέμε ότι τίποτα δεν είναι μακριά από τους οφθαλμούς του Κυρίου που τα πάντα επιστατεί εργαζόμενος την πνευματική μας ανόρθωση, η δε ελπίδα μας ας βρίσκεται στις υποσχέσεις Του, ο οποίος κάθε φορά που μας επισκέπτεται λέει: «ΘΑ σας δώσω δύναμη για να μπορέσετε να κάνετε ολόκληρο το θέλημά μου»! Καμία όμως σας λέω, καμία και πάλι σας λέω, υπόσχεση από τον Κύριο δεν θα εκπληρωθεί σε σας η σ’ εμένα αν ΔΕΝ θυμηθούμε την πρώτη αγάπη μας και ΔΕΝ επιστρέψουμε απ’ ότι συνεχίζουμε να λέμε η κάνουμε!

Ο Θεός να μας δίνει πνεύμα Σοφίας και Αποκαλύψεως

γιαννης μαστορακος

Σχόλια