Μέρος 4ο: Αλλάξατε την οδόν σας…

Τον καιρό αυτό κάνω σκέψεις, τις οποίες μοιράζομαι δημόσια, έξω από τα στενά όρια της εκκλησιαστικής ομολογίας στην οποία ανήκω. Γνωρίζω ότι ο λόγος αυτός μπορεί να στεναχωρήσει κάποιους ή να προβληματίσει άλλους. Δεν γράφεται όμως με πρόθεση αντιπαράθεσης, ούτε με διάθεση κριτικής προς πρόσωπα ή κοινότητες.

Παίρνω τη δική μου εκκλησιαστική διαδρομή ως παράδειγμα, όχι για να την εκθέσω αλλά για ν’ αναδείξω δρόμους που οι χριστιανοί καλούμαστε ν’ αποφεύγουμε. Όχι επειδή «έτσι μου ήρθε» αλλά επειδή πάνω απ’ όλα θέτω ως προτεραιότητα την ειρήνη…Μια ειρήνη που δεν αποκρύπτει τα λάθη αλλά τα φέρνει στο φως για να θεραπευθούν, όχι για να διχάσουν.

Καταθέτω δημόσια μαρτυρίες και εμπειρίες, όπως τις έζησα, μαζί με όσα το Άγιο Πνεύμα μου επέτρεψε να δω και να κατανοήσω. Ζούμε σε καιρούς όπου οι φωνές πληθαίνουν, οι ερμηνείες περισσεύουν και η αλήθεια συχνά συγχέεται. Αν όμως έστω κι ένας άνθρωπος ανανεώσει τη σχέση του με τον Ιησού Χριστό, τότε ο λόγος αυτός θα έχει εκπληρώσει τον σκοπό του.

Μια αναμορφωμένη ομολογία που ξέμεινε από δυνάμεις

Όταν η αποκάλυψη γίνεται ανάμνηση

Πολλές είναι οι χριστιανικές ομολογίες που κρατούν την Αγία Γραφή και αγωνίζονται μέσα από αυτήν. Δεν αμφιβάλλω για τον ζήλο και τον κόπο τους. Ωστόσο, κάποιες από αυτές, που κάποτε έλαβαν ιδιαίτερη αποκάλυψη και γνώρισαν πρόοδο, με τον καιρό απέκτησαν ένα είδος «προβαδίσματος».

Όμως, σε καμία –ούτε και σε αυτήν– δεν δόθηκε ποτέ η υπεροχή που είχε η πρώτη αποστολική Εκκλησία: Η μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος και η δύναμη. Αυτά τα δύο στοιχεία ήταν και παραμένουν το θεμέλιο κάθε έργου που πραγματικά σώζει. Όταν όμως η ζωντανή μαρτυρία του Πνεύματος υποχωρεί και μένει μόνο η μνήμη της, τότε ο λόγος εξασθενεί, το έργο εξαντλείται και η πίστη κινδυνεύει να μετατραπεί σε σχήμα.

Ιστορικές αναλαμπές και επανεκκινήσεις

Όταν ο Θεός ξανασηκώνει το έργο Του

Η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει ότι όταν ο Λόγος του Θεού εγκλωβίζεται στη συνήθεια και την αδράνεια, ο Κύριος επεμβαίνει σηκώνοντας ανθρώπους πίστης για να φέρει αναζωπύρωση. Έτσι συνέβη με το αναμορφωτικό κίνημα του Γουέσλεϋ τον 18ο αιώνα, όπως και αργότερα με το κίνημα της Πεντηκοστής.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτά υπήρξαν τα τελευταία αναμορφωτικά κινήματα. Γνωρίζουμε όμως ότι δεν γεννήθηκαν από ανθρώπινο σχεδιασμό αλλά ως καρπός μαρτυρίας Πνεύματος και δύναμης.

Η ΕΑΕΠ και η ελληνική εμπειρία

Ένα ευλογημένο ξεκίνημα

Στην Ελλάδα, με την ίδρυση της Εκκλησίας της ΕΑΕΠ από τον Λεωνίδα Φέγγο και άλλους συνεργάτες του, από τη δεκαετία του 1960, είδαμε μια ανάλογη αναζωπύρωση. Το έργο αυτό γεννήθηκε μέσα από διαφωνίες, επιλογές και χωρισμούς, που κρίθηκαν στον χρόνο όχι τόσο από τις προθέσεις, όσο από τον καρπό τους.

Το νέο αυτό ξεκίνημα έφερε ευλογία και πλήθος λαού, όχι λόγω οργανωτικής υπεροχής αλλά εξαιτίας της καθαρής μαρτυρίας του Πνεύματος.

Αν ο Θεός δεν ήταν μαζί τους, αυτό το έργο –το οποίο έζησα κι εγώ από κοντά– δεν θα είχε σταθεί.

Η εκτροπή και η κόπωση

Όταν χάνεται ο δρόμος χωρίς να το καταλάβουμε

Κάπου όμως, χωρίς να το αντιληφθούμε έγκαιρα, ακολουθήσαμε δρόμους που ο Κύριος δεν μας είχε υποδείξει. Δεν επρόκειτο για συνειδητή άρνηση ή απότομη απομάκρυνση αλλά για μια σταδιακή μετατόπιση της πορείας. Η εμπειρία του παρελθόντος, αντί να μας κρατά σε συνεχή εξάρτηση από τον Θεό, άρχισε να λειτουργεί αυτόνομα, ως μέτρο και οδηγός για το παρόν.

Δεν πάψαμε να πιστεύουμε, ούτε χάσαμε τον ζήλο μας. Όμως, χωρίς να το καταλάβουμε, η μνήμη της παλιάς αποκάλυψης άρχισε να αντικαθιστά την αναζήτηση της σημερινής καθοδήγησης. Έτσι, εκεί όπου άλλοτε ρωτούσαμε τον Κύριο «ποιον δρόμο να πάρουμε», αρχίσαμε να προχωρούμε στηριζόμενοι σε όσα είχαμε ήδη ζήσει.

Το Πνεύμα το Άγιο το διατύπωσε με τρόπο απλό και καθαρό:
«Χωρίς να το καταλάβετε, ακολουθήσατε ατραπούς που εγώ δεν σας είπα να πάρετε».
Και όταν αλλάζει ο δρόμος, ακόμη κι αν ο ζήλος παραμένει, η κόπωση γίνεται αναπόφευκτη.

Έτσι φτάσαμε στο σημείο να εξαντληθούμε. Όχι επειδή το έργο ήταν ψεύτικο ή η αρχή λανθασμένη αλλά επειδή το βάρος της πορείας μετατοπίστηκε από τη χάρη στην προσπάθεια. Ο λαός κουράστηκε, οι δυνάμεις λιγόστεψαν και η κίνηση μετατράπηκε σε ακινησία. Αν και χριστιανικό κίνημα, παύσαμε να κινούμαστε.

Σήμερα, ενώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα έπρεπε να έχουμε λόγο, αυτός μοιάζει ανήμπορος. Διότι ό,τι κάποτε μας έκανε δυνατούς, αν πάψει να μας οδηγεί, μπορεί να μας θολώσει την κρίση και να μας οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Μια όραση παρηγοριάς

Όταν ο Χριστός προηγείται

Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση κόπωσης και ακινησίας, ο Κύριος μου έδωσε, πριν από μερικά χρόνια, (Αύγουστος του’18 θα ήταν) μια όραση, ενώ προσευχόμουν. Δεν την καταθέτω για να εντυπωσιάσω αλλά για να παρηγορήσει, όπως παρηγόρησε κι εμένα.

«Είδα έναν λαό κουρασμένο από μακρά οδοιπορία. Η κόπωση ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα όλων. Μπροστά βάδιζαν κάποιοι που έμοιαζαν με πρεσβυτέρους: Άντρες με λευκά, μακριά ενδύματα που έσερναν στη γη, με άσπρες γενειάδες και ραβδιά στα χέρια για στήριγμα. Πίσω τους ακολουθούσαν μικροί και μεγάλοι, μητέρες με βρέφη στην αγκαλιά, άνθρωποι πολλοί, περισσότεροι απ’ όσους μπορούσε κανείς να μετρήσει.

Ο λαός αυτός επιχειρούσε να περάσει μια καμπή ανηφορική…Όμως, ύστερα από την προσπάθεια που είχε προηγηθεί, δεν τα κατάφερνε. Στάθηκαν εκεί, ανήμποροι να συνεχίσουν και τελικά, κάθισαν κατά γης, χωρίς δύναμη και χωρίς διέξοδο.

Τότε είδα μια μορφή να έρχεται από μακριά, από τον τόπο στον οποίο όλοι ήθελαν να φτάσουν. Καθώς πλησίαζε, φαινόταν ολοένα και πιο καθαρά. Έμοιαζε με άντρα μεγαλόσωμο, με τη μορφή γίγαντα. Φορούσε κι Εκείνος λευκά, μακριά ενδύματα, όπως οι πρεσβύτεροι αλλά το πρόσωπό Του δεν το έβλεπα. Όταν έφτασε κοντά στον λαό —κι αυτό έγινε πολύ γρήγορα— δεν μίλησε. Δεν έδωσε οδηγίες. Δεν εξήγησε τον δρόμο. Έκανε μόνο ένα νεύμα με το χέρι Του, καλώντας τους να Τον ακολουθήσουν.

Και τότε συνέβη κάτι που με άφησε κατάπληκτο. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, σηκώθηκαν μονομιάς και άρχισαν να προχωρούν πίσω Του, χωρίς καμία δυσκολία. Η καμπή του δρόμου δεν υπήρχε πια. Η ανηφόρα δεν τους βάραινε. Η κόπωση είχε εξαφανιστεί. Όχι επειδή άλλαξε ο δρόμος αλλά επειδή προηγείτο Εκείνος.

Η εικόνα αυτή μένει χαραγμένη μέσα μου. Και την καταθέτω γιατί φανερώνει κάτι απλό αλλά καθοριστικό: Όσοι οδοιπορούν με τον Χριστό είναι αδύνατον να μη φτάσουν στο τέλος του δρόμου τους, στο τέλος της πίστης τους και στη σωτηρία της ψυχής τους. Το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση, ούτε η ανηφόρα. Είναι αν Τον ακολουθούμε ή αν προσπαθούμε να προηγηθούμε μόνοι μας.

Στο φως

Ενότητα χωρίς εκδίκηση – αλήθεια χωρίς συγκάλυψη

Άκουσα κάποτε έναν πολιτικό να λέει, ύστερα από οδυνηρά γεγονότα, ότι για χάρη της ενότητας πρέπει να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας χώρισε, χωρίς όμως να κρύψουμε τα λάθη κάτω από το χαλί. Η σκέψη αυτή, απογυμνωμένη από πολιτικές σκοπιμότητες, αγγίζει και τον χριστιανικό τρόπο σκέψης. Με μια βασική διαφορά: Οι χριστιανοί δεν αναζητούν ενόχους για να αποδώσουν εκδίκηση αλλά αλήθεια για να υπάρξει θεραπεία. Η δικαιοσύνη που συχνά επικαλούνται οι άνθρωποι συγχέεται εύκολα με την εκδίκηση, γιατί είναι δεμένη με πρόσωπα, παρατάξεις και συμφέροντα. Η καύχηση όμως των πιστών είναι ο Κύριος. Σε Εκείνον ανήκουμε και από Εκείνον κρινόμαστε.

Μένουμε στο φως, όχι για να καταδικάσουμε αλλά για να φανερωθεί ό,τι χρειάζεται διόρθωση. «Λησμονώντας τα οπίσω» και «εις τα έμπροσθεν επεκτεινόμενοι», δεν εγκλωβιζόμαστε στο παρελθόν αλλά δεν το παραχαράσσουμε κιόλας.

Κάλεσμα σε αυτοεξέταση

Να επιστρέψουμε στην πρώτη αγάπη

Γι’ αυτό και ο λόγος αυτός δεν έχει στόχο να «αποδώσει ευθύνες» με την κοσμική έννοια. Έχει στόχο να καλέσει σε αυτοεξέταση. Ο καθένας ας δει τη σχέση του με τον Ιησού Χριστό, αν βρίσκεται μέσα σ’ αυτή τη σχέση, αν αντλεί ακόμη ζωή από αυτήν, αν Τον ακολουθεί ή αν απλώς Τον θυμάται.

Ας πάψουμε, λοιπόν, τους ανταγωνισμούς, τις προσωποληψίες, τις υπερβολές, τις προσβολές και την καταλαλιά που καθήλωσαν το έργο. Όχι γιατί δεν ειπώθηκαν αρκετές φορές —ειπώθηκαν— αλλά γιατί συχνά μείναμε στις διαπιστώσεις χωρίς μετάνοια. Χάσαμε τον προσανατολισμό μας, αθετήσαμε υποσχέσεις, κλείσαμε τα σπλάχνα μας και κάνοντας τα δικά μας, απομακρυνθήκαμε από τον δρόμο που μας είχε υποδείξει ο Κύριος.

Τα φέρνουμε όλα αυτά στο φως όχι για να διχάσουμε αλλά για να πούμε: ως εδώ. Διότι ό,τι κοροϊδέψαμε, στο τέλος το λουστήκαμε. Κι αν υπάρχει δρόμος επιστροφής, αυτός περνά πάντα από την αλήθεια εν ειρήνη.

για το τέλος

Η παραγγελία του Πνεύματος

Ύστερα από όλα όσα ειπώθηκαν, εκείνο που απομένει είναι να ακουστεί καθαρά ο λόγος του Πνεύματος, όπως δόθηκε:

«Ακολουθήσατε οδούς που εγώ δεν σας είπα να πάρετε.
Αλλάξατε την οδό σας με την οδό τη δική μου
και μάθατε πως αυτή είναι η οδός της ζωής.
Εν αυτή να περιπατείτε και θέλετε ζήσει».

Η παραγγελία αυτή δεν απευθύνεται σε «άλλους». Δεν καταγγέλλει πρόσωπα ούτε επιβάλλει ενοχές. Φανερώνει δρόμο. Δεν μας καλεί να επιστρέψουμε στο παρελθόν αλλά να επανέλθουμε στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν βρίσκεται σε ό,τι πετύχαμε, ούτε σε ό,τι θυμόμαστε, βρίσκεται στην οδό που Εκείνος δείχνει τώρα.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε είναι αυτό:
Όταν ο Χριστός προηγείται, ο δρόμος ανοίγει..! Όταν Τον ακολουθούμε, η κόπωση υποχωρεί…και όταν μένουμε στην οδό Του, «θέλουμε ζήσει».

Υ.Γ το παρόν δημοσιεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2025

Γιαννης Μαστοράκος